Ikaw Pa Lang Ang Minahal 소설 & 이야기

sabi po “Pwede naman but kasama ako. Hindi pwede na ikaw lang dahil katawan yan ng pamangkin ayoko na meron mangyaring masama sa katawan nj Heather. They or You don’t need to worry anout my integrity my work is practically the same as yours before namatay ang Mom mo umuwi ako para meron karamay ang Dad mo pero hindi na niya ako pinabalik. He needs daw mg expertise kay i focused on you and your Dad. He is my only relatine at siya din ako lang kaya I stayed.kalaunan hindi ko na kayo maiwan.”

Hindi kase sapat ang pera niya upang magtagal ng maraming araw kaya dapat niyang matipid hanggat maari. Eto ang malupit na katotohanan sa Pilipinas, kahit maliit at parang kulungan ng ibon atvkahit sira sira ang pasilidad ay makapal pa rin ang mukha ng mga may aring paupahan ng wala man lang maintenance.

" niyuko niya ang isang maleta. Tila gusto nitong mapailing nang makita ang maleta niya. Hindi maliit iyon pero hindi rin naman kalakihan. Mukhang nahalata nitong wala siyang balak magtagal sa Pilipinas base sa dala niyang gamit. "Iyan lamang ba?" tanong nitong titig na titig sa kanya. Gusto niyang mailang sa pagkakatitig nito sa kanya. Nag-iwas siya ng tingin. "Yeah," bagot na sagot niya.

"Ano success ka diyan? Alam mo bang pinaiyak mo yun saka pano kung layua---" "Aw manhid mo talaga nuh? Umiyak siya means nasasaktan siya! At nasasaktan siya dahil sakin! At dahil sakin napaisip niya na ikaw talaga ang mahal niya! Kyaa diba?!" Sabihin niyo suntukin ko na talaga. Iba din mag-isip to. Parang baliktad ata ang utak nito eh. Talaga lang ah? Ako ba talaga ang manhid o siya? Siya yung di nakakagets kay Jess eh.

Sa pamamagitan lamang ng pagiging malakas ay hindi siya maaaring magkaroon ng posibilidad na maging 'mahina'. Ito ay sapagkat ang 'mahina' ay nangangahulugang siya ay maaring abandunahin. "Ito ba ay ... mahirap?" Tanong ni Ling Yiran na pahina, naaawa sa lalaking nasa harapan niya.

Ikaw ang mahal ko kaya dapat lang na ikaw ang makasama ko sa kama. Pasensya kana mahal madalian lang ito. Hindi tayo pwedeng mag-tagal alam mo naman ang situwasyon natin ngayon. Hangga't dipa natin nakukuha ang gusto natin magtitiis muna tayo.

Bat ba ang hilig nito maglakad? Kahit naiinis, sumunod padin ako sakanya at nakikinig "Mayroong dalawang klase ng patakarang dapat sundin. Ang major rule at minor rule."may ganon nanaman? "Ang minor rule, huwag babanggitin ang pangalan mo, hindi mo maaaring ibahagi ang kahit anong impormasyon tungkol sayo, at hindi maaaring makipag kaibigan"nagsalubong kilay ko. Seryoso ba siya? Kailan pa pinagbabawal ang makipagkaibigan? "Ang major rule. hindi ka maaaring magtiwala, huwag kaawaan ang mga kalaban, at huwag kang magmamahal" Agad akong umalma "Anong kabaliwan yun? Lahat ng tao nagmamahal! Everyone wants to have a friend. Pero dito? Pinagbabawal niyo?"

Hinalo-halo ko ng kutsara ang pagkain habang nakatitig dito. “‘Yon lang ba ang problema mo?” Napabuntong hininga ako, “Mapapaisip kasi ako Ma eh.” “May isip ka pala ‘nak?’’ “Mama naman!” “Hahahaha! Tungkol saan ba?” Mabuti na lang at dalawa lang kami rito kaya libre akong makapagkwento ng ganitong mga topic, “Kasi Ma hindi pa rin kami kasal ni Clark eh.”

"Wala... narealized ko lang, ang laki pala ng pagkakaiba ng minahal sa hindi minahal. Kapag minahal ka, wala kang kakatakutan. Pero kapag hindi ka minahal... ang dami mong takot. Ang saklap nga talaga ng mundo..." "Hala siya! Nag emote bigla si ateng! Pero korek ka diyan! 'Wag mo na lang masyadong damdamin ang mga kaganapan sa buhay mo ngayon. Mawawalan ka ng asawa pero madami pang iba diyan! Magcelebrate kaya tayo?" "Huh? Kailangan ba iyon?" "Oo naman! Magbar tayo at maghire ng mga male strippers!"

Sabi ko, "Hindi na. Pang 1 na sya." Kasi yung kwento namin hindi na "Ang Ninong Kung Hindi Ko Dapat Mahalin." Ang pamagat na ngayon: *"Ang Ninong Na Minahal Ko Pa Rin Kahit Bawal."*