Ilarawan Si Crisostomo Ibarra Mga Nobela at Kwento

Alam kong kapanahunan pa ni Crisostomo Ibarra ang pangalan ko. Sisisihin niyo ang mga magulang ko kung bakit yan ang ipinangalan nila sa akin. Hehehe. Balik tayo, as I was saying my name is Crisostomo Bala Calibre. Chris for short. 20 years old. Nag-aaral sa umaga, nagtatrabaho sa gabi. Dalawa nalang kami ng nanay ko na magkasama sa buhay dahil wala na ang tatay ko. Pinatay siya ng walang kalaban-laban ng mga taong hindi namin kilala.

Isa kang basura! Ngunit si Crisanto—napatitig kay Karylle na parang ngayon lang niya ito nakilala. Halos mapanganga sa gulat. Siya ba talaga? Matagal na silang magkasama ni Santino. At kilala niya ito—hindi ito basta-basta nagsasalita nang walang basehan. At kung totoo ang lahat ng ito… grabe ang dami ng kakayahan ng babaeng ‘to!

Maraming tao ang tila labis na nahuhumaling habang nanliligaw sa kanya, pero kapag nalaman nilang galing siya sa ampunan, bigla na lang silang tumitigil sa panliligaw. Tanging si Kris lamang ang naiiba. Malapit sa ampunan ang bahay ng pamilya nila, kaya sa isang banda, parang magkapitbahay na rin sila. Mula pagkabata hanggang paglaki, magkasama sila sa iisang paaralan—elementarya, junior high school, at high school. Kaya nang umamin si Kris kay Hiraya noong kolehiyo, pumayag siyang subukan.

Hindi na siya nakatiis at nilapitan na ito para kausapin. "Are you sad about what happened to him, Dad?" Malumanay niyang tanong. Crisanto took a quick glance at her bago ibinalik ang tingin sa kapatid. "Who wouldn't get sad? Nag-iisa kong kapatid si Crisostomo, Lara. Natural lang na makungkot ako sa sinapit niya." Lara's lips formed a small smirk. "Tama po kayo Dad. It's very saddening pero sa kabilang banda, you can see this as a better opportunity."

Luna, ngunit sa bawat tanong ay nawawala ang kanyang kredibilidad. "Alam ko po na may mga pagkakamali," sagot ni Ibarra, ang kanyang boses ay tila bumaba sa isang pabulong. "Hindi ko po kayang balikan ang lahat ng nangyari, pero sana po maunawaan ninyo na hindi ko po gustong magdulot ng sakit sa kanila."

Umayos siya sa pagtayo sa harapan ni Lando, ang ama ng pinakamamahal niyang babae. “Boss, alis muna ako. Pasok lang ako sa bahay,” paalam ni Crisostomo sa kaibigan. “Iwan ko muna kayo, mang Lando,” dagdag niya saka umalis agad ito sa harapan ng dalawa.

Halos manlambot ako at mabitawan ko ang baril na hawak ko ng makita ko na ang kabuuan ng mukha niya. "Is this how you welcome your husband, Iris?" Si Sebastian Craixon na ngayon ay nakatayo sa harap ko at malawak ang pagkakangisi.

Turo ng kaniyang ama, ano man ang marating sa buhay manatiling nakaapak sa lupa. "O, siya bahala ka." pagpapatianod ng kaibigan. Sabay silang napalingon sa pagdating ng kaniyang husband to be. Si William Cervantes, na mas kilala sa pangalang "Liam". "Heto na pala ang Crisostomo Ibarra ng buhay mo, Maria Clara."

Nagsalubong ang makakapal na kilay ng binata. “Ako ang gaganap na Crisostomo Ibarra,” paglilinaw nito sa sinabi. Natilihan siya sa narinig. Kung totoo ang sinasabi ni JV, ibig sabihin magnobyo ang role nilang dalawa sa play. At dahil doon ay hindi maiiwasan ang yakapan at kung sakali... Oh please huwag naman! “Matanong ko lang, may background ka ba sa pag-arte?” mayamaya iyon ang narinig niyang tinuran ng kasama.

“Right, Jam?” Napalingon siya. Si Kris. Ngumiti ito nang tila inosente. “By the way, puro trending topics ang nagsasabing si Miss Ybarra ang original love ni President Hawthorne. Ikaw naman daw ang third party. May misunderstanding ba roon?” Halos mawalan ng pasensya si Jam. Kung wala sila sa banquet hall, baka nasampal na niya ito ng wine. Ngunit pinigilan niya ang sarili.