Ilaw At Iba Pa Branches Mga Nobela at Kwento

Bahala ka Muna muli dito" "Baka nexrt next week na muli Ang punta ko" Ang 2 branch Naman Ng Flower Shop Ang aking tutukan." "Salamat sa iyo ha, kahit mag Asawa ka sana, huwag mong iiwan Ang Flower Farm" "Ano ka ba, .Kung magsalita ka Naman Hindi ko ito pababayaan, katulad mo, ito na Rin Ang Buhay ko, at huwag Kang magsalita na parang mawawala ka, mag aasawa ja lang ha."

Bakit nga ba hindi niya naisip na makikita ni Luna ang tree na iyon dahil nga pumasok ito sa loob! Pili lang kasi ang nakakapasok sa loob ng office na iyon ng kanilang boss kung kaya piling tao lang ‘din ang nakakakita sa family tree na kakaiba na iyon. “Bakit dalawang branch ang meron sa baba nila mommy at daddy? Bakit si daddy lang ang merong asawa sa family tree?”

Ngayon ang ribbon cutting at grand opening ng Sweet Honey— second branch ng ISAAC’s. Hawak ni Lily ang gunting at nakaharap siya sa pulang ribbon sa harap niya. Tumingin siya kay Ivor na nasa kaniyang tabi. Nginitian siya nito kaya naman nginitian niya ito pabalik. Huminga nang malalim si Lily bago niya gupitin ang pulang ribbon. Sa sandaling maputol ni Lily ang ribbon, isang malakas na palakpakan ang bumalot sa kaniya.

“Think about it. With Alaric’s backing, we can open five more branches in Southeast Asia by next year. This is the breakthrough we’ve been waiting for.” ​Napatingin ako kay Ashi. Nakikita ko ang pangarap sa kanyang mga mata, pangarap para sa amin, para sa brand. Hindi ko magawang sabihin sa kanya na ang taong kaharap namin ay ang mismong rason kung bakit kailangan kong bumuo ng bagong pagkatao sa ibang bansa noon.

"Okay, fine! Pero 40 percent lang 'yon, 60 percent din naman ang gusto ko ring pagtulong at saka exposure din sa akin 'yon. Good stepping stone para kung sakaling magkakaroon din ako ng branch diyan ay mayroon na akong pangalan na gagawin diyan. At kasama na rin doon na uuwi na ako riyan, magkikita-kita na ulit tayo! "Patingin nga rin ako ng jowa mo riyan, baka naman may paano na ang nagaganap diyan." "Sis, may nangyari na talaga!" Nagtawanan naman kami dahil sa banat niya. "At saka ikaw! Iniiba mo ang usapan, ah. Lumalayo tayo, talaga nga namang ang daming sinabi. Oh, at least umamin ka na rin na may unting percent na gusto mo rin talaga. Anyway, paano naman ngayon ang plano mo sa branch mo

nagtatakang tanong ko. "Open it!" mabilis na sagot nito. Binasa ko ang documents na binigay sa'akin. Isa isa kung sinuri ang nakalagay roon. Bukod sa pinapamanahan niya ang nawawalang mag-ina nang ari-arian niya sa Baguio, Tagaytay, at ang isang libong branches ng Mall niya sa iba't-ibang panig ng bansa. Mas napanganga ako ng mabasa sa kalagitnaan ang pangalan ko, nagtataka man pero pinagpatuloy ko ang pagbabasa nito.

"Anong ibig mong sabihin? Hindi ko maintindihan…” "We'll be moving to a larger unit. Plus…” Dumukot s'ya sa bulsa n'ya. Dalawang susi 'yung nakuha n'ya ro'n at pinakita n'ya 'yon sa akin. "We'll be expanding the shop! We got our first two branches!”

Hindi ko na kailangang magsalita pa dahil pareho naming alam ang ibig sabihin noon. Pinareho ko ang design ng branch dito sa Pilipinas at ng branch sa New York. Pareho iyong gawa ni Jenelyn. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin lubos maisip na ilang oras lamang ang ginugol niya para mabuo ang konseptong ito.

For peace of mind, nilibot ko ang paningin sa buong club, parami nang parami na ang pumapasok sa loob at may kanya-kanya ng agenda. Wala naman akong nakita na kahina-hinala na tao na nagmamasid sa akin, baka paranoid lang ako ng konti. Binalewala ko na lamang at binalik ang attention sa sinasabi ni Nica. “Pwede tayong magkaroon ng second branch sa Isla kung gusto mo, sa nakikita ko naman, papatok ang negosyo natin doon kung sakali matupad." Suggestions niya ulit. Matagal na namin itong pinag-usapan at hanggang ngayon, I'm still thinking about it lalo at nandito si mommy sa Manila, nakakapagod kung pabalik-balik ako doon. But still, I'm not closing my doors for more opportunities. Marami pa a

Napangiti ako habang iniisip ang dami ng branches sa Pilipinas, maging sa ibang bansa na bumibili sa aking pangalan. Their eyes widened, some of them covering their mouths, realizing whom they messed with. "You don't have to worry about humiliating and judging me." My eyes roamed around. I loved the fear in their eyes; pakiramdam ko ay nagwagi na ako sa laban na matagal kong pinaghirapan.