Ilong Novels & Stories

nilagay ko muna ito sa lamesa at bigla na dumating yung order namin "Kuya ilang oras pa bago nating marating yung Subic?" "Mga 40 minuto depende kung di traffic sa Olongapo" napabuntong hininga ako. "Why so tagal" maktol ng bulinggit "Baby malayo talaga yung Zambales" paliwanag ko "Why did you go there?" muntik na maibuga ang iniinom kong tubig "Hehehe first time pa lang baby syempre nagtitingin din ako sa internet" 'Salamat g****e'

Sumakay si Gabriel sa gitnang sasakyan. Pagkasara ng pinto, tinanggal niya ang kanyang sunglasses. Ang kanyang mga mata ay pagod pero matalas. Tumingin siya sa labas ng bintana habang umaandar ang sasakyan palabas ng hangar. Ang Iloilo ay isang probinsya na puno ng history at culture. Nakikita niya ang mga lumang simbahan, ang mga sugar cane fields, at ang payapang pamumuhay ng mga tao.

Manghang tanong ko. Napaawang ang labi ko nang makita kung gaano karami ang laman ng net. May mga dumating dala ang mga malalaking batya na tinatawag nilang "banyera". Makapal iyon at mukhang mabigat. May mga marka pa ng kung anong pangalan, siguro'y pangalan ng may-ari. "Yeah. Mostly referred to as tulingan ni Luzon. But we also have tulingan here. To us Ilonggos, aloy is the smaller version of tulingan," sagot ni Caio.

Ayokong tuluyang lumayo sa akin ang anak ko hanggang sa makalimutan niya ang existence ko. Tyinaga ko ang init. Kahit ang pananakit ng binti ko at pagpintig ng sintido ay hindi ko ininda. Inisip ko ang kaligayahang mararamdaman ko kapag nagbunga ang pagod ko at mahanap ang kambal. That would be euphoric! “Naku, miss. Isang tao lang ang kilala kong may apelyidong Ibanez. Si Luisa Ibanez na ngayon ay may asawa na at nasa Quezon Province ngayon.”

tugon niya sala siya ngumiti at binalingan ng tingin si Mina. Makaraan ang siyam na buwan. Tuluyan nang napasakamay ng mga amerikano ang lalawigan ng Laguna at tatlong buwan na nitong pinahihirapan ang mga pilipinong naroroon. Tuluyan na ring nilisan ng pamilya Crisologo ang Pilipinas at nanirahan na sa ibang bansa kasama sina Joeliano at Victorina na kapwang nagdesisyong ipagpatuloy ang kanilang pag-aaral doon.

Celeste Reyes POV Maingay ang lagaslas ng tubig sa pampang habang hinihila nina Iñigo at Mateo ang lumang bangka paitaas sa tuyong bahagi ng damuhan. Halos maligo na sila sa pawis at putik, pero mukhang walang balak tumigil si Iñigo. Simula nang maayos ang gulo sa board sa Manila kahapon, parang mas naging pursigido siya sa mga "proyekto" niya rito sa cabin.

C-105 Jeselle Humigpit ang hawak ni Seven sa kamay ko, habang bumababa kami sa maliit na bangkang sumundo sa amin papunta sa private villa namin sa El Nido. Madilim na nang dumating kami pero buhay na buhay pa rin ang paligid. Marami pa rin tao sa dagat. Mahina rin ang tunog ng mga alon at ang simoy ng hangin ramdam ko sa balat ko pero kere ko lang naman ang lamig noon hindi mainit ay hindi gano'n kaginaw.

Khaliyah POV Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na makakaya kong mag-prepare na ganito. First time ko ‘to, na ako ang naghagilap sa social media ng mga pinag-order-an kong pagkain. Pero dito na lang din ako naghanap ng pagkain sa Norzagaray, Bulacan, kasi para mas malapit na rin. Saka, hindi na Khaliyah ang name ng gamit ko sa social media, Liya Colmenares na, sinunod ko na sa surname ni Tito Yummy, na asawa ko na ngayon.

“Rosaline! Lumabas ka dito!” Isinara ko ang sikretong pinto at nagtago sa likod nito kasama si Rosaline. “Nasaan ka na? Rosaline! Alam kong nandito ka!" Sigaw ng lalaki. Kinakabahan kong hinawakan ang kamay ni Rosaline at nakalimutan ko itong bitawan. Natahimik din si Rosaline. Pagkaalis ng lalaki, malamig niyang sinabi, "Kung gayon, hindi ka bulag."

Pagkalabas niya ng tea kiosk, may mahabang pila sa isang tindahan ng panghimagas sa tabi nito, at sobrang sigla nito. Nakita siya ng isang assistant na nakatingin sa tindahan ng panghimagas at binanggit, "Mr. Ruiz, ito ay isang napaka sikat na tindahan ng panghimagas sa Ilocos City, Iriana. Maraming tao ang nagmamaneho ng ilang oras upang pumila para bumili nito. Ito ay naging punto ng check-in para sa isang henerasyon, sa kasamaang palad, mayroon silang limitadong suplay, at palaging may isang grupo ng mga tao na hindi makabili nito."