Imahinasyon Mga Nobela at Kwento

Bat sya nagpu-purong English kung magsalita sa akin. "You really think of something beyond someone's imagination" dagdag pa nya na mas lalong nagpadugo ng utak ko. Anong beyond imagination? Sino ba kasi yan si Beyond? Kapatid ba yan ni Beyonce? Ay ewan ko sa kanila, marunong naman ako mag english pero kinamatis kinutlo lang sa daplin daplin (kinutlo lang sa daplin daplin- a bisaya term, translation: kinuha sa may gilid gilid)

Sana makaabot sa inyo ang sulat na ito bago mahuli ang lahat. –Maria Present Time 2018 Marahang itiniklop ni Thaddeus ang diary ni Maria, nanginginig ang mga kamay niya sa kadahilanang hindi niya maintindihan. Nakaramdam siya ng kilabot at awa kay Maria dahil kahit sa kahuli-hulihang sandali nito ay wala man lang nakatulong.

At yung hallucinations n'ya ang delikado dahil hindi n'ya alam sa lagay na 'yon ang realidad at hindi. Dahil sa pangyayaring 'yon ay tila nakaramdam ako ng pagod kaya umupo na lang muna ako sa 'king upuan. Hindi ko naman maiwasang maalala 'yong una n'yang nagawa sa 'kin na pagtusok ng tinidor dahil sa pag-aakalang hindi ako totoo o hindi ako si Angelic. 'Yon ang bagay na ikinatatakot kong mangyari ulit. Paano na lang kung makakuha s'ya ng isang matulis na bagay at gamitin n'ya 'yon sa ibang tao?

Nanatili itong nakaagapay sa kanya. Namutawi ang imahe ng mabait na binata sa kanyang utak. Ang matikas nitong pangangatawan, ang mga nangungusap na mata, ang mga ngiti nitong mailap subalit punum-puno ng sinseridad.. Did she just imagine Sandro Dela Vega on her mind? No, no, no, no, no! It must be the hormones! Isa lamang iyong simpleng paghanga. Walang ibig sabihin iyon!

Isla Malinao, Catanduanes Naglalakad-lakad ako dito sa dalampasigan para manguha ng mga shell hindi kalayuan sa bahay namin ng may makita ako na parang may bagay na nasa aplaya kaya tinungo ko ito kaagad, nagulat ako ng makita ko na hindi bagay kundi tao na walang buhay ang nakita ko kaya nahintakutan ako na napaatras.

Hinayaan ko na lamang muna siyang mag-rant dahil nagsimula na ang pag-iimagine ng utak ko. I imagined myself walking in the aisle with beautiful flowers on my hand, smiling even I am on the verge of crying because of the priceless joy in my heart. Sa pinakaharapan ay naroon si Reid at nakangiti sa akin- nakatingin sa akin na para bang ako lang ang nag-iisang babaeng nakikita niya at walang pagsisisi sa lahat ng mga naging desisyon niya. Napakagwapo't mala-prinsipe ang tindig...

Sunod-sunod ang tanong ko, umaasang mabibigyan linaw ang pag-o-overthink ko. Humarap siya sa canvas, muli itong pinagmasdan nang ilang segundo bago muling tumingin sa akin. Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi niya, sabay haplos sa pisngi ko gamit ang kaniyang mainit na palad. "You have a vivid imagination, my Ika. Masyado mo sigurong iniisip ang mga sinabi ko sa'yo kaya kung ano-anong madidilim na bagay ang pumasok sa utak mo habang nagpipinta ka."

--- Alessandra's POV Paglabas ko ng gusali. Parang wala na akong maramdaman. --- Tahimik. --- Manhid. --- Parang nauubos na ang lakas ko. --- Napatingala ako sa napakataas na building. --- Kingston Global. --- Ang imperyo niya. --- Ang mundong hindi ko kayang pasukin. --- At marahil... Ang mundong hindi kailanman magiging akin. --- Unti-unting nanlabo ang paningin ko.

Chapter 5: Manhid "Bakit ba ang sakit-sakit magmahal?" "Ganoon po talaga Ate pag nag mahal, hindi maiiwasan hindi ka masaktan, at hindi rin maiwasan at di Pag-iyak, That's Why, Love is Painful, Pag nagmahal po kayo dapat handa rin po kayo sa risk na masaktan,Para rin po iyan pagsusugal, Minsan Natatalo o minsan naman Nanalo"

Ang katahimikan ay mas mabigat kaysa anumang salita. --- POV: Edison Charles Henderson Ang mundo ay tila huminto. Ang lahat ng executive meetings, deadlines, business strategy—wala sa isip ko. Ang tanging nasa isip ko ay ang babae sa harap ko. Ang bawat pause niya, bawat kilay na bahagyang nakataas, bawat maliit na ngiti na hindi niya ibinibigay—lahat ay nagpaparamdam sa akin ng damdamin na matagal kong itinago.