Imahinasyon Novels & Stories

Isla Malinao, Catanduanes Naglalakad-lakad ako dito sa dalampasigan para manguha ng mga shell hindi kalayuan sa bahay namin ng may makita ako na parang may bagay na nasa aplaya kaya tinungo ko ito kaagad, nagulat ako ng makita ko na hindi bagay kundi tao na walang buhay ang nakita ko kaya nahintakutan ako na napaatras.

Hinayaan ko na lamang muna siyang mag-rant dahil nagsimula na ang pag-iimagine ng utak ko. I imagined myself walking in the aisle with beautiful flowers on my hand, smiling even I am on the verge of crying because of the priceless joy in my heart. Sa pinakaharapan ay naroon si Reid at nakangiti sa akin- nakatingin sa akin na para bang ako lang ang nag-iisang babaeng nakikita niya at walang pagsisisi sa lahat ng mga naging desisyon niya. Napakagwapo't mala-prinsipe ang tindig...

Sunod-sunod ang tanong ko, umaasang mabibigyan linaw ang pag-o-overthink ko. Humarap siya sa canvas, muli itong pinagmasdan nang ilang segundo bago muling tumingin sa akin. Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi niya, sabay haplos sa pisngi ko gamit ang kaniyang mainit na palad. "You have a vivid imagination, my Ika. Masyado mo sigurong iniisip ang mga sinabi ko sa'yo kaya kung ano-anong madidilim na bagay ang pumasok sa utak mo habang nagpipinta ka."

--- Alessandra's POV Paglabas ko ng gusali. Parang wala na akong maramdaman. --- Tahimik. --- Manhid. --- Parang nauubos na ang lakas ko. --- Napatingala ako sa napakataas na building. --- Kingston Global. --- Ang imperyo niya. --- Ang mundong hindi ko kayang pasukin. --- At marahil... Ang mundong hindi kailanman magiging akin. --- Unti-unting nanlabo ang paningin ko.

Chapter 5: Manhid "Bakit ba ang sakit-sakit magmahal?" "Ganoon po talaga Ate pag nag mahal, hindi maiiwasan hindi ka masaktan, at hindi rin maiwasan at di Pag-iyak, That's Why, Love is Painful, Pag nagmahal po kayo dapat handa rin po kayo sa risk na masaktan,Para rin po iyan pagsusugal, Minsan Natatalo o minsan naman Nanalo"

Ang katahimikan ay mas mabigat kaysa anumang salita. --- POV: Edison Charles Henderson Ang mundo ay tila huminto. Ang lahat ng executive meetings, deadlines, business strategy—wala sa isip ko. Ang tanging nasa isip ko ay ang babae sa harap ko. Ang bawat pause niya, bawat kilay na bahagyang nakataas, bawat maliit na ngiti na hindi niya ibinibigay—lahat ay nagpaparamdam sa akin ng damdamin na matagal kong itinago.

Hindi ako sanay na ang isang pantasya… ay bigla na lang humaharap sa akin, totoo, buhay, at mas nakakatakot kaysa sa imahinasyon ko. At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, sumiksik sa isip ko ang tanging katotohanang hindi ko matakasan— Nagulatttt akoo! Ooohhh M-mmmyyy Gadddd!! I-it w-waaasss him! --- ♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️ — AUTHORS NOTE 💕

Magkahalo ang excitement, kaba, at iba pang mga pakiramdam na nagpapalakas sa pagkabog ng kanyang dibdib. Inangat ni Jastine ang tingin niya at itinuon ang paningin sa malaking karatola ng entrance. Wala sa sarili na ngumiti siya kasabay nang pagsisimula ng kanyang utak na gumawa ng mga eksena sa loob ng imagination niya.

Pinitik ng malakas ang noo ko! 'Bagay lang sayo yan, Jaymee! Kung ano-ano kasing imahinasyon ang pinagii-isip mo! Mahiya ka!' Napangiwi ako sa sermon ng utak ko sakin. Imagination ko lang pala yun. Ang akala kong ngiting-ngiti niyang mga labi, nakasimangot pala sa reyalidad. Hays. "Don't tell me, gusto mong magpa-halik sa akin," nanunukso ang mga tinging ipinukol sakin ni KC.

Simula ng Pagkawasak Tahimik ang paligid nang dumating si Mia sa kanilang apartment. Para siyang robot na naglalakad, walang direksyon, parang wala sa sariling katawan. Ang bawat yapak niya ay mabigat, bawat hininga ay parang may tinik. Nang maisara niya ang pinto, doon na tuluyang bumagsak ang mga luha. Walang tigil. Umupo siya sa sahig, niyakap ang sarili, at paulit-ulit na bumubulong: