Novel & Cerita Imperfection In Tagalog

Dalawang araw na kasi siya sa tabing ilog at nangangamoy na. I'm sorry gorang nadamay kapa tuloy sorry kong dahil sa akin namatay ka sorry. I'm sorry 'di ko nagawang iligtas ka I'm sorry gorang. Ma'am tama na po yan kailangan na nating umalis.

"So? Diba mas madaling isolve 'yun kung may nasasandalan siya?" "Maybe hindi 'yun ang sa tingin niyang kailangan niya," inabutan ko siya ng bote ng C2 na galing sa ref. "Napaka sad boy niya," napailing niyang sabi. "You know.. ako yung madalas sinasandalan ng iba kapag may problema sila.. pero....hindi ako ganoon katatag..I'm not perfect." Sinegway ko na ng mabuksan na ang dapat pagusapan. Natahimik siya.

He said. I saw how his adams' apple paced back and forth, hard. Almost impossible. Para siyang nahihirapan lumunok. Kaya nagsalita na lang siya. “I'll just change.” I almost forgot the reason why I'm fucking here. At kasama ko pa si Psalm! Siya ang dahilan kung bakit nakalimutan kong makipag plastikan nga pala ako! Napaka eksena rin talaga, e. Hindi nga talaga perpekto ang tao. Malamang. Sino bang perpekto? Walang taong perpekto. Kung meron man, aba si Tita Meredith na siguro ‘yan!

Pagtatanong ko pa sa kanya. "Si". Sagot niya tanda ng pagsang-ayon. "In Filipino language what is the word 'Im ugly' ?" Diretso kong tanong sa kanya.. Napansin kong nag aalinlangan na naman siyang sagutin ako pero sa huli ay pinili nya pa ding sumagot. "T-That means 'ANG PANGIT KO' Ma'am..putangina."

Literal na tagos ang patunay ng aking pagsuko at kahinaan. The indifference I was trying so hard to project wavered. My breath hitched, a small sound in the quiet room. "Good idea," pilit kong sabi, biglang naging paos ang boses ko. Tumayo ako kahit na nanghihina pa ang mga binte ko at pinwersa ang sarili kong umiwas ng tingin sa kaniya. "I'm going to take a nap. I'm tired."

Unang-una sa lahat walang ibang tatanggap sa atin kundi sarili rin lang natin at tayo rin lang mismo ang walang alinlangang magmamahal sa mga imperfection at kakulangan natin sa pansariling satispaksyon. “Just keep it well, huwag mo hayaang mahuli ka dahil baka hindi mo magustuhan—” “Imposible naman na walang nakakalusot diyan?” putol niya rito na siyang ikinabigla rin nito.

Hindi rin ako perpekto, kaya sino ako para husgahan ang iyong mga imperfections? Napahikbi ako habang muling tumulo ang mga luha sa pisngi ko. "T-Tyrone..." "Inukit mo na ang pangalan ko sa katawan mo, bakit hindi mo iukit sa isip, puso at kaluluwa mo?"

Hinawakan ko ang kanyang kamay at pinisil ito nang mahigpit. “Makinig ka, anak,” sabi ko nang tapat at puno ng pagmamahal. “Ang takot na iyon ay hindi masama. Ipinapakita nito na pinahahalagahan mo ang iyong ginagawa at ang mga taong iyong pinaglilingkuran. Ngunit tandaan mo: walang taong perpekto. Kahit ang iyong mga ninuno, kahit ako, kahit ang iyong ina—ay nagkamali rin sa paglipas ng panahon. Ang mahalaga ay hindi ang pagiging walang mali, kundi ang pagiging tapat sa iyong sarili, ang pagtanggap sa iyong pagkakamali, at ang pagsisikap na maging mas mabuti sa bawat araw na lumilipas. Ang katapatan ay mas mahalaga kaysa sa kawalan ng pagkakamali.”

“You built Eden out of memories. Every consciousness here still remembers pain — and that’s your weakness.” Napakunot ang noo niya. “You can’t destroy perfection.” “Maybe not,” sagot ko, humigpit ang hawak ko. “But I can make it remember imperfection.” Biglang kumislap ang paligid — lahat ng tao sa Eden, nagsimulang gumalaw nang hindi ayon sa system. May tumakbo. May sumigaw. May umiyak. Emosyon — totoong emosyon — nagsimulang bumalik.

Titig na titig ako sa mga mata niya bagay na nakasanayan ko sa tuwing nag-uusap kami dahil ramdam na ramdam ko siya. “Ngayon, nandito ka na. Nakauwi ka na, Mahal ko. Sa tahanan mo, sa pamilya mo. Matagal na kitang pinatawad, Anak dahil lahat ng tao nagkakasala. Walang perpekto sa mundo. Alam ko na napalaki ka naming mabuting bata. Ang mabuting tao, alam ang kaniyang pagkakamali at hindi gagawa ng isa pang pagkakamali para itama ang mali. Tandaan mo, Anak. Ang pagkakamali hindi na itatama ng isa pang pagkakamali. Malaki ka na, alam mo na ang tama sa mali. Mahal na mahal kita. Mahalin mo ang sarili mo dahil hindi mo kailangan ng lalaking magmamahal sa'yo kung isang pagkakamali lang ang tingin