Novel & Cerita Infuriatingly

Padabog akong nahiga just so I can let out my frustration. …

Pero hindi ko mapigilan ang sarili kong makaramdam ng galit! Suminghap ako habang pinagmamasdan siyang frustrated sa harapan ko. "No. It's not what you think." Panay ang iling niya. Naiirita ako! Sobrang naiirita! Gustung-gusto kong sabunutan ang sarili dahil naiirita ako!

Malakas at malalim na napabuntong-hininga ako bago nagyuko ng ulo sa sobrang kahihiyan. Ang itsura ng mga mukha namin ngayon ay parang pinagbagsakan ng langit at lupa dahil lang sa dalawang salitang namutawi sa bibig ko. Iyon ay kung ibabase mo sa mga ekspresyong nakaukit sa mga mukha namin at base na rin sa paglaglag ng mga balikat namin. “Goddamnit!” “Damn that sneaky bastard!” “No! No! No! This can’t be happening!”

In an instant, his face hardened, his eyes darkened, and the air around him grew heavy. “Iyan na ba ang pinaka-desperado mong paraan para makuha ako? Ang gamitin ang mga taong malalapit sa akin? Huh! Nakaktawa ka.” Eros let out a bitter laugh, but there was no humor in it. His jaw clenched tightly, and a flicker of exhaustion passed through his eyes. “Damn,” he muttered, voice laced with frustration. “Nakakapagod talaga maging mabait. You try to hold back, do things the right way—and for what? Para balewalain?”

Ayokong makabitaw ng masasakit na salita. "Because I say so. Now, leave." Hindi ko na siya hinintay pa na makapagsalita o pigilan ako. Padabog kong sinara ang pinto. I took a deep sighed. I am still furious. At hindi ko alam kung sa paanong paraan ko magagawang alisin ang galit na nararamdaman ko ngayon. That Kyrienne insulted me! He heard it pero sa huli, ako pa rin ang nasabihang umintindi at maging nice? Huh! Anong ginawa ko? I just let that bitch took her own medicine! Tss.. This is killing the hell out of me!

tanong niya, natatawa pa rin, pero si Kierra ay sumimangot na, halatang iritang irita na at inis na inis. “Nakakainis ka! You said masarap! Ang alat!” Iritado pero parang naiiyak na si Kierra sa subrang hiya, nagmamagaling pa siya, pero maalat naman pala. Hiyang hiya siya ng subra. Namumula ang mukha, at pilit pinipigilan ang pagtulo ng luha, dala ng inis at frustration sa sarili.

napailing ako. Damn you bastard!!!

angil niya dito pero hindi rin napanindigan ang galit na tono niya. Sapagkat napahagulgol na tinakpan niya ng mga kamay ang mukha at napapadyak sa frustration. At ang walanghiyang nilalang, imbes na maawa sa sinapit niya, tila naaliw pa. May impit kasing tawang kumawala sa mga labi nito. Pero nang mag-angat naman siya ng mukha para pukulin ito ng masamang tingin ay seryoso ang ekspresyon nito.

Gayong napaklaro niyon. “A-ano bang pinagsasabi mo?” Mapakla akong natawa, kasabay ng aking pagtayo. The bitterness is evident in my face as of now. “Gusto mo ba talaga na sabihin ko mismo ang tinutukoy ko!” Tuluyan tunaas ang aking tinig. Ang frustation na matagal kong kinimkim ay biglang sumabog sa mga sandaling iyon. “Ilang beses na ba? Ilang beses mo bang ipapagamit sa kanila ang katawan mo! Hanggang kailan!”