Inspiration Novels & Stories

Hindi dapat natin hayaan na ang hirap ng buhay, pagsubok, at sakit ang hihila sa atin pababa. Kundi dapat gawin natin iyon bilang inspirasyon na matuto, maging matatag, matapang, at magpatuloy sa buhay. Gawin nating inspirasyon upang abutin ang ating mga pangarap na para sa atin. Hindi susuko. Walang susuko. Dahil kapag sumuko tayo, talo tayo. Higit sa lahat, paano natin malalaman at makanmtan kung umpisa oa lang susuko na tayo?

“Pero ikaw pa rin ang dahilan kung bakit ako bumalik. You keep me grounded.” “Hindi ako dahilan, Neil. Inspirasyon lang. Pero gusto kong alagaan mo ang sarili mo, pati ‘tong kompanya ninyo. Huwag mong hayaang maulit ‘yung dati. ‘Yung ako lang ang iniintindi mo, tapos napapabayaan mo lahat.” “Hindi ko naman napabayaan noon, ah,” sabi ko.

Ngunit sila pa ang siyang napag-iinitan. Ganoon eh, the more na mahal mo ang isang bagay the more na mahirap kunin. At kailangan mo ng motivation dahil inspirasyon lang ang dahilan kung bakit nga mahal mo ang isang bagay. Kapag umuuwi ba noon si Kuya? Ano kaya iniisip niya?

“So… hindi ka natakot?” Bahagyang natawa si Jaden. “Kung takot lang ang naramdaman ko, baka tumakbo na ako palabas ng gate niyo kanina. Pero hindi, Athena. Ang naramdaman ko ay inspirasyon—na kailangan kong maging mas mabuting lalaki, na karapat-dapat sa’yo, at maging lalaki na hindi ikakahiya ng ama mo. Kung tutuusin, nagpapasalamat ako sa kanya. Dahil ipinakita niya kung gaano ka dapat ingatan.”

Sinisisi ko ng malaki ang aking sarili, sinasabi ko na dapat ako na lang ang namatay para walang nadamay sa kanilang lahat. "Don't think negative way dear...gawin mong inspirasyon yan para lalo ka pang lumakas para makapag isip ng paraan kung paano mo mailigtas ang mahal mo sa buhay. As I am seeing now, hindi na ikaw yung dating kakilala kong iyakin. You've grown so much...ibang iba ka na sa dati. I am seeing a girl that full of hope, courage and inspiration na kayang gawin ang lahat para sa kanyang mahal sa buhay," mahaba pa niyang litanya.

“Eto lang ang nakayanan ko. Pakibigay na lang ito sa nanay mo. Hayaan mo next time sasama na talaga ako.” “Echos mo lang ‘yan. Ganyan din ang sinabi mo last year, eh.” Nakaingos na tinanggap ni Andrea ang regalong binigay ko. “Salamat dito, ha. Nag abala ka pa. Kaya ka hindi nagkakanobyo kasi wala ka ng ginawa kundi magtrabaho. Subukan mo kayang lumabas-labas. Mas nakaka-inspire kaya magtrabaho ng may inspirasyon. Sa kakatrabaho mo baka mamatay ka ng hindi nakakaranas ng sarap. Baka mamatay ka sa paghihirap. Ikaw din, baka mamatay kang hindi nakakaranas kung paano maging maligaya.”

Ang mga salitang ‘yun ay parang maliliit na patak ng tubig na mabilis na nilamon ng malalaking alon ng sining sa kanyang isip nang walang iniwang bakas. Hindi niya naisip na i-block ulit ito dahil hindi naman siya naaapektuhan sa mga sinasabi nito. Matapos basahin ang message ay ipinagpatuloy niya lang ang pag-iisip para sa sayaw niya. Ang inspirasyon ay nagmula sa phoenix na bumabangon mula sa abo, at habang tumatagal ay mas lumalawak ang konseptong naiisip niya mula sa walang katapusang buhay hanggang sa sinaunang kasaysayan at kultura. Gusto niyang gamitin ang mga kuwento ng lumang sining bilang pundasyon para sa dance drama niya.

Gusto ko itong kuhaan ng tutor para naman maipagpatuloy niya ang kanyang pag-aaral. Ako na ang mag-sponsor sa lahat ng kailangan nito. Bahala sila kung ano ang iisipin nila tungkol sa bagay na ito pero simula bukas babakuran ko na ang babaeng katabi ko. Bahala na. As long na masaya ako sa presensya nito mananatili siya sa tabi ko...este sa mansion. Siya ang gagamitin kong inspiration para magtino na ako at iiwasan ko muna ang makipag-fling sa mga babae. Nakakasawa din pala ang ganoong gawain. Wala ng thrill.

Hindi man niya nakilala ang kanyang ina ngunit nang magkaroon siya ng isip at naunawaan ang sitwasyon, tahimik siyang nangako dito na hindi niya sasayangin ang buhay na ibinigay nito sa kanya. Muli napabuntong-hininga ang binata. Sa dami ng nais na kumalaban sa kanya, saan pa nga ba siya kukuha ng lakas na loob upang harapin ang mga ito? Paano niya mararamdaman na worthy ang mga ipinaglaban niya? Hindi ito isang problema ngunit naguguluhan siya ng husto. Kailangan niya ng inspirasyon o kung hindi para siyang robot na kikilos dahil yun ang naka-program sa kanya.

Minsan naman ay nakatitig lang sa blinking cursor ng laptop habang iniisip kung paano ko isusulat ang susunod na eksena. Nakakatawa nga, e. Sa gitna ng lahat ng nangyayari, nakakahanap pa rin ako ng inspirasyon. Minsan, si Elco mismo ang inspirasyon ko. Kapag nakikita ko siyang matapang kahit nasasaktan. Kapag nakikita ko siyang nakangiti kahit may mga pasa. Pakiramdam ko mas lalo kong gustong magsulat. Mas lalo kong gustong gumawa ng mga kuwentong may pag-asa, may pagmamahal, at may happy ending.