Inspiration Food For Thought With Explanation Novels & Stories

Overthinker pa naman ako. “Let’s eat.” simpleng salita niya na kinatango ko na lang. Binaliwala ko na lamang ang mga iniisip ng utak ko at kumain na lang dahil kawawa na ang sikmura kong gutom. Lumipas ang ilang minuto na sobrang tahimik lang namin na kumakain ng kaniya-kaniyang pagkain. Dahil hindi naman siya nagsasalita ay tahimik lang din akong ninanamnam ang kinakain kong adobo fried rice na may fried dinosaur— este chicken. Ang laki kasi ng hita ng manok kong kinakain kaya parang dinosaur na ata ‘to.

Kaagad akong naglakad palapit sa table at isa-isang binuksan ang mga tupper ware kung saan nakalagay ang mga foods. "Yeah...iyun ang cravings mo at mahirap na baka magising ka ng kagaya ngayun tapos magwawala ka dahil hindi nasunod ang nais mo." ngingiti-ngiti din namang sagot nito sa akin. Napatigil naman ako sa aking ginagawa at seryoso itong tinitigan. "Hindi ako spoild brat ha kaya huwag kang ano diyan." kunwari yamot kong sagot. Muli itong natawa kaya naman, parang namagnet ang aking mga mata na napatitig lang dito

Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong mainit na pakiramdam ang unti-unting bumabalot sa dibdib ko. Marahil dahil muli kong naramdaman na may isang tao palang humahanga sa pagiging successful ko. Feeling ko tuloy, sulit ang pakikipaglaban ko sa buhay. Sulit ang hindi ko na mabilang ng mga gabi na umiiyak ako. Hindi mabilang na mga oras na nagugutom ako. Mga araw na para bang gusto ko nang sumuko. At ngayun, may isang taong nagsasabi sa harapan ko na gagawin daw akong inspiration. Kay sarap sa pakiramdam.

“Tama ka riyan, Mira. At higit pa riyan, kita mo naman, kahit simpleng sangkap, na-transform niya. Hindi lang galing sa kusina, may puso talaga ang paggawa.” “Oo nga,” dagdag ni Lola Avi, hawak ang kamay ko. “Irina, hija, may kakaiba talaga sa iyo. Hindi lahat ng tao, kayang gawing espesyal ang ordinaryong mga pagkain. At iyan ang pinakamahalaga sa buhay, ang makita ang kagandahan sa simpleng bagay.”

But never one prepared with that much thought—never this warm, never this… sumptuous. Thyon chuckled and lifted the lunch box higher, as if flaunting it. “This isn’t just food. It’s a heart-warming box, full of color, fragrance, taste—may effort, may pagmamahal. Parang hindi lang stomach ang pinapakain, pati soul.” He added with mock seriousness, “By the way, si sister-in-law mismo ang nag-remind sa’kin—never skip breakfast. Bad daw for the stomach. See? She’s so gentle. She actually cares.”

Bahagya siyang tumango, parang tinanggap lang iyon bilang isang katotohanang hindi na kailangang palalimin. “At isa pa,” dugtong niya bago tuluyang umalis. “Make sure to eat before sleeping. Kapag hindi mo ginawa, hindi ka makakakuha ng bagong impormasyon galing sa akin.” Napakunot ang noo ko. “Iyon ba ay banta?” Bahagya siyang ngumiti—isang ngiting hindi ko alam kung biro o seryoso. “Motivation,” sagot niya.

"Because I have to. Minsan kasi, sa sobrang excitement ng tao ay hindi na sila nag-iisip nang rasyonal. Bugso ng damdamin, maraming failures kapag sinusunod mo 'yon." "Fine." Umikot ang mga mata nito. "Pero bakit mo naman ako pauuwiin kung dito naman talaga ako nag-aalmusal at nagkakape sa bahay mo? Dahil ba nakatira na ako ngayon sa tapat ng bahay mo'y hindi na ako pwedeng mag-almusal dito?"

“Ang pagkain ang source ng tao, Ms. Sunset. Katulad ng mga sasakyan, ito ang gasolina natin upang makausad pa sa buhay. May mga pagkain na nakakapagbibigay kasiyahan sa tao. Isa na roon ang mga gawa mo. Maniwala po kayo. Kahit i-check mo po ang reviews natin online…” Tila nabingi siya sinabi ni Liezel. Ang tinutukoy nitong pagkain ay iyong mga hindi niya ipinadaan sa makina at siya mismo ang gumagawa. Maraming pagkakataon na inaabot na siya ng gabi maperpekto lamang ang pagkain na gusto niyang matikman ng iba. Mawala lamang ang laman ng isipan niya.

Marami pa akong kakainin na Bigas para i-prove yung sarili ko. Araw-araw binibigay ko yung best ko pero kulang pa rin. Araw-araw ako napapagod pero nagkakamali la rin. Iniisip ko na lang palagi ang mag-ina ko at sila ang inspirasyon ko. Sa kanila ako kumukuha ng lakas para sa Araw-araw.

"Exposing too much skin before my eyes is not a good idea though, nalalasing ako sa impure thoughts na ginuguhit ng utak ko. Kaisa-isang bagay na hindi ko kayang gamutin, ang puso kong nagiging hyper kapag kasama kita at isip kong nawawala sa katinuan kapag wala ka." Napalunok siya at bumuntong-hininga. Pati kakayahan niyang magsalita ay nai-impaired dahil sa lalaking ito. Buti na lang dumating ang mga pagkain. Kung natagalan pa, baka hindi siya makatanggi kahit halikan siya nito ulit. "Really, the food is your saving grace." Natawa ito na para bang nabasa kung ano ang iniisip niya.