Ironically Sentence Novels & Stories

Sa loob ng kwarto. Ang ekspresyon ni Haydn ay matigas habang nakatingin siya sa salamin na may patak ng ulan. Ang gabi ang backdrop samantalang ang tao na ay malungkot na ngiti ang sentro, ang lai niya ay kumurba nang may anggulo ng irony. “Ha, hahahaha…” Merong mabangis na tawa, puno ng hinanakit na sapat para malunod ang isang tao sa lalim ng sapa.

"Pero hindi sapat sakin ang araw na to para maging masaya ng tuluyan habang hindi ako humihingi ng kapatawaran sa taong nagawan ko ng maraming kasalanan.." Hindi ko malaman kung ano ang mauuna kong maramdaman. Nanginginig ang kalamnan kong tinitignan ang babaeng nasa aking harapan,ikinasal sa aking pinsan. Life's really ironic. "Ara...." dumapo ang mga mata nito sakin. Pumikit ako ng mariin ng halikan ni kuya Santi ang aking buhok. "I'm so sorry...sorry..."

sagot niya, sarcastic. Tumawa ako sa kabila ng inis. Parang tawa ng taong may kaunting enjoyment sa challenge. “Challenge?” tanong ko, ironic. “Hindi challenge, Lucien. Stress.” Ngumiti siya ng konti, cold. “Stress, challenge… pareho lang yan sa akin.” Napabuntong hininga ako. “Sarap ng buhay mo, ah. Parang walang problema, kalmado, habang ako halos magsisigaw dito.”

Tumingin ako sa bouquet. D. Work hard but prioritize yourself. Irony. Ironic talaga. Gusto kong maging masaya. Gusto kong maramdaman na may nagmamalasakit. Pero parang may pader sa pagitan ng puso ko at ng mundo. Hindi ko kayang tanggapin ang kahit anong lambing ngayon. Kasi kung tatanggapin ko ‘to, parang tinatanggap ko rin na okay lang ang lahat. Na walang nangyari kahapon. Na hindi ako nasaktan.

Tumingin siya sa aking mga mata, at hinayaan kong malunod ang sarili ko sa kanyang magagandang mata. "Napaka-ironic natin. Hindi tayo dapat magkasama. Nasa pagitan natin ang pagkamatay ng mga pamilya natin. At ngayon, nalaman pa nating may isang taong ayaw tayong makitang magkasama," sabi niya habang umiiling sa aming sitwasyon. "Minsan, ang mga bagay na ironic ang nagiging pinakamaganda."

Lumapit siya. Hinawakan ang mukha ko. Mainit ang palad niya. “Pinahiya kita,” bulong niya. Umiling ako. “Hindi mo kasalanan.” “Dapat noon pa kita ipinaglaban.” Napaluha ako. “Ikaw ang nag-iwas.” “Dahil akala ko iyon ang makakabuti sa’yo.” Ang ironic. Pareho kaming nagpakasakit para protektahan ang isa’t isa.

“Hindi mo alam kung gaano kahirap gumising araw-araw na ‘yung taong minahal mo, ‘yung taong itinuring mong tahanan, siya rin pala ‘yung multong bumabagabag sa’yo.” Lumuluhang tumawa siya. “Ang ironic, ‘di ba? Ako ‘yung naiwan pero ako ‘yung mukhang patay.” Hindi ko na napigilan. Nilapitan ko siya at hinawakan ang magkabila niyang braso. “Don’t say that,” mariin kong sabi. “Huwag mong sabihin ‘yan kahit biro.” “Bakit? Kasi ayaw mong makaramdam ng guilt?”

Wala naman siyang nakitang wedding ring na suot nito at ewan kung bakit kahit paano ay gumaan ang pakiramdam na nararamdaman niya. Tumayo na ito. “I’m sorry Olive, I have to go. It’s nice to see you again,” pagkasabi niyon ay mabilis na siyang tinalikuran palayo na para bang hindi naman ito talagang natuwa na makita siya. In fact parang may pagkayamot pa nga ang tono nito ng tinuran ang huling sentence; it’s nice to see you again. May sarcasm.

"Wala. Marriage fatigue lang." Tiningnan niya ako nang matagal. Tapos sinabi niya, mabagal pero sincere. "Parang iba ka nga, Plumeria. In a good way." "Iba paano?" "Mas malambot. Parang pinapapasok mo na yung tao." Sinabi niya yun na mabait, intended as compliment, pero lumubog sa tiyan ko ang irony. Di niya alam ang totoo. Pero may nakakalamang.