Isabelo Delos Reyes Mga Nobela at Kwento

komento ni Joselito. May punto ito. As far as he knows, dalawa lang ang magkapatid na Del Rosario at hindi pa magkaaway. Isabella is the elder sister, and she will never put her younger sister in danger, that is for sure. Kumuyom ang kamao niya matapos may maisip, "Is she an impostor? Ginaya ba ang mukha ng Ate ni Bea?" may diing tanong niya na kinatigil ng dalawa.

Hindi lang makapaniwla si Isabella na may itatalaga si Selena Moldovan para bantayan siya mula sa malayo. "De Rio! Si-Sino ba ang babaeng 'yun at binabantayan mo siya? A-Anong kaugnayan niya kay Ms. Selena?!" takang tanong ni Mr. Robles na plain na tingin na ikinalingon ni Luther dito. "Who do you work for, Mr. Robles?" "K-Kay Don Tudor..."

“At sino ka para magsalita ng ganyan, ikaw na hamak na empleyado lang?” Hindi natinag si Isabelle. “Hindi ako nasasaktan sa ganyan. Maaaring wala akong pribilehiyo katulad mo, pero may dignidad ako—isang bagay na hindi mo kailanman maunawaan. Hayaan mong ipakilala ko ng maayos ang sarili ko. Ako si Isabelle Montecillo. Malapit ng maging Mrs. Dela Merced. At ang babaeng kinamumuhian mo?”

That alone made her different and dangerous. Tumingin akong muli sa pangalan na nakasulat sa resume. Isabella Reyes. Isa lang ang paraan para makumpirma kung siya nga iyon. Bahagya akong napangiti. This isn’t a coincidence. This feels more like fate playing games. Or maybe… An opportunity. A challenge and I never walk away from challenges. Marahan kong tinapik ang gilid ng resume niya sa mesa habang nag-iisip.

Tinuro nya yung nasa sahig na babae at sinasakal ang sarili nya dahil sa tali na konektado sa pag likot nya. “Hi, I am Elizabeth Villanueva. Barbara called me, nasa kabilang isla lang ako at nag babakasyon.” Sabay sabay kaming umatras ng may granadang sumulpot sa gitna namin. I smile when her gun dropped, dumudugo na ang dibdib, noo at leeg nito.

Sa tabi niya, si Isabel ay tahimik lang, pero ang ngiti nito ay matalim. "Si Anna," patuloy ni Anton, "ay team leader sa KY International Medical. She's respected. Ilang unibersidad ang nag-iimbita sa kanya. She's the kind of woman this family should be proud of." Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Lolo Santos. "Kung gano'n, humihingi ako ng paumanhin, Miss Anna. Pero—ang tanging apo-sa-batas ng Santos family ay si Isabel."

At ang nakakayanig na caption. “EXCLUSIVE: The real woman behind Ysabel’s childhood, not the Lagrimas matriarch, but a woman named Amelia Solis, a former housemaid of the Lagrimas estate.” Para bang huminto ang oras. Ang ingay ng aircon, ang huni ng ibon sa labas, lahat ay nawala sa kanyang pandinig. Tanging ang malamig na takot ang nanatili sa puso niya.

“Bakit? Ibig bang sabihin ay mahal mo pa rin si Isabelle?” Natigilan ako. Si Isabelle ang isa sa mga babaeng nagustuhan ko sa America noon. She was a half-Pinay and half-Canadian model who also studied at Harston. Manliligaw na sana ako sa kanya noon nang makiusap si Leandro na ipaubaya ko na lang daw ito sa kanya. In the end, naging sila ni Leandro pero ipinagpalit niya rin ito sa isang artista.

"Nabayaran lang ako pero hindi kilala ko kilala kung sino!" Napailing nalang si Isabel at binitbit ito patayo, ang puti nitong suot na t-shirt ay nabahiran ng dugo na umaagos mula sa ulo nito. "Let's play good cop, bad cop then," Isabel Cervantes, 28, Detective Sargent. 

Naiiling nalamang akong napatingin sa litrato ng bawat lider ng organosí at ang mukha ko mismo ang nasa pinaka dulo. "Is that you?" tanong ni Aragon ng tinuro niya gamit ang kutsilyong hawak kung nasaan nakasabit ang litrato ko. "Yeah," tipid kong sagot at tumingin sa ibang direksyon pero narinig ko kaagad si Seirvun na biglang nag story telling. "Mendoza's the last leader who retired on his young age because of his lover"