It's Never Late Novels & Stories

"Ami, late akong nagising, okay? E halos sampung minuto na nga lang ang itinagal ko sa kuwarto kasi busina na nang busina itong si manong. Sana lahat may driver at kotse, ano? Ayokong minamadali. At saka, hindi naman ako katulad mong super excited na pumasok. Anak ng tokwa, cousin! Sabi ni mama, alas-sais pa lang ng umaga ay nasa tapat na kayo ng bahay namin. Balak mo bang ikaw ang magbukas ng gate ng school?" Napangiti ako pagkatapos ng mahaba niyang litanya at sa naiirita niyang hitsura. "Being early is always better than being late," I reasoned out. "And sorry if my mom asked you to accompany me. Wala siyang tiwala sa akin at sa paligid. I hope hindi matatapos ang buwan na ito na palagi a

Kabanata 17 Nanatiling tahimik si Secretary Blake sa kabilang linya. Hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiinis sa naging sagot ni Jam. Kung tutuusin, para bang inutusan lang siyang maghatid ng parcel at iwan ito sa pintuan. Bahagya siyang umubo bago nagsalita. “Madam... nakalimutan n’yo ba na Thursday ngayon?”

Napakagwapo pero hinding hindi ako mahuhulog sa taong eto kahit kailan. “You’re late,” he said flatly. I checked my watch, keeping my tone even. “I’m actually five minutes early.” “Early is on time. On time is late.” Napailing ako. “You really love control, don’t you?” A hint of a smirk curved his lips. “It’s what keeps everything from falling apart.” “Maybe not everything needs controlling,” sabi ko, kalmado pero may bahagyang hamon sa tono. “Everything,” he countered, “except people who already know their place.”

Lagi itong nakangiti na para bang walang kaproble-problema sa mundo. Sabagay, kung ako man ang maging mayaman na katulad nito, baka araw-araw rin akong ngingiti. "Good evening, everyone! I'm very sorry I'm late, there's an emergency in the office." "Ayos lang, Mr. Santiban. Kahit naman isang oras pa kayo ma-late, kung ganito kaganda ang restaurant at may pa-music pa, walang problema!" Tumawa si Itay na tinanguan naman ni Mr. Santiban.

“Late ba ako?” “Aba, kahit isang segundo pa ‘yan, late ka na talaga,” sagot ni Adrian. “Kapamilya mo ba si Anne Curtis? Lagi din iyon late eh—worst 'di na talaga napasok,” natatawang dagdag pa nito. Napabuntong-hininga si Janella. “Pasensya na. Hindi na mauulit.” malamig nyang tugon, kunwari walang gana lara hindi na siya kulitin pa ng lalaki.

Lalapitan ko sana sila pero naisipan kong huwag nang sirain ang moment nila. Dumeretso na akong parking lot at pumunta sa usapan namin ni Mommy. ... "6:57 PM palang kaya I won't consider myself as late.." sabi ko sa kanya pag-upo ko. "Wala naman akong sinabi na late ka Kevin."

Matapos magpaalam kay Thorin ay nagmamadali na ring umalis si Felicity na mas magaan ang pakiramdam. Kahit sarili naman niyang business ang pinapasukan, sanay na siyang gumising nang maaga. Hindi siya tulad ng mga regular office workers na kailangan mag-time-in, pero bihira pa rin siyang ma-late. Sa paniniwala niya, “Kapag petiks ka, wala kang matatapos.”

Nauuwi palagi sa kama ang lahat sa tuwing nagkakaharap kami! "I understand! Don't worry, ito ang huling sandali na kakain tayo ng late! Hindi ko din kasi talaga namalayan ang oras dahil may mga inaasikaso pa ako!" nakangiti niyang sagot sa akin! "Well, thank you pa rin kahit late na! At least nagustuhan ko naman ang mga foods at nabusog talaga ako!" nakangiti kong sagot sa kanya!