Tomorrow Tomorrow Never Comes Novels & Stories

Me: Bakit parang ikaw ang nagiging strict ngayon? Ortiz: Because tomorrow is important. Napatingin ako sa screen. Simple lamang ang mga salita niya. Pero ramdam ko ang pag-aalala. Me: I'm nervous. Matagal bago siya nagreply. Hanggang sa lumitaw ang isang mensahe. Ortiz: You don't have to be. Ortiz: You've prepared for this. Ortiz: And whatever happens tomorrow, I'm proud of you.

Huminga ako ng malalim, as in sobrang lalim. Tomorrow will be the end of my world. I will be SEDUCING THE SEDUCER.

Hindi pa ngayon. “Tomorrow, everything changes.”

Buti nalang nagtanong si Ajing dahil kahit ako hindi ko maintindihan ang the next of tomorrow baka magkamali pa kami ng bilang. “Naguguluhan rin ako,” sagot ni Meling. “Patay tayo dyan,” komento naming apat. “Kailan yan Mitching?” hindi napigilang tanong ni Meling kay Mitching. “Oh my God, Meling, you don’t know? What happen to your braincells? My god! Since today is monday and tomorrow is tuesday and the next of tomorrow is Wednesday, okay?” “Kung hindi lang talaga kain ang pupuntahan natin, nasapak ko na yan,” gigil na bulong ni Meling.

Pwede bang mag laho na lamang ako? Kasi pakiramdam ko ay wala akong kwenta, walang kwenta ang isang Amara. Buong pag iyak ko lamang ang maririnig sa buong kabahayan. Kaya pala... kaya pala ilang araw siyang wala dahil nasa ibang bansa siya, kaya pala walang dumadating na Davin sa t'wing naghihintay ako. Hindi niya ba naisip na mag aalala ako sa kanya?

Tommy chuckled cutting her sentence. "You know, I can't blame you, naintindihan ko na nag- a-adjust ka pa ngayon sa sunod-sunod na pangyayari sa buhay mo." sumandal si Tommy Razon sa couch at tumingala sa kisame. "Tingnan mo nga naman ang buhay, hindi mo talaga malalaman ang mangyayari sa bukas. Tomorrow is never promised." umiling at nagbawi ng tingin, mula sa kisame ay sinulyapan si Cassandra na nakaupo sa single seat ng couch.

Nag-iwas siya ng tingin at nabaling ito sa kanyang anak. “Who knows, right? We don’t know what the future holds. We don’t know what will happen tomorrow. We can’t predict the future yet.” Natahimik si Aiden at napahugot ng malalim na hininga. Tumango ito na parang sang-ayon at tipid na ngumiti sa kanya. “You’re right. We don’t know tomorrow yet.”

"Nothing is permanent. We might be happy now pero hindi tayo sigurado sa mangyayari bukas. I'm afraid that maybe tomorrow won't be like this anymore." Hindi siya kumibo. I felt his hand wrapped around my waist. Napatingala ako upang magtama ang mga mata namin ngunit nakatukod ang kaniyang baba sa aking ulo. Humigpit ang hawak niya sa bewang ko na para bang gusto niyang maramdaman ko na hindi niya ako bibitawan. "That's why we should cherish every happy moments and hours. Para wala tayong regrets at wala tayong what if's. We shouldn't worry about tomorrow, we should just be happy right now. Now is more important than tomorrow."

" talaga lang ba na wala. [I see, Let's meet tomorrow! may pag uusapan tayo] kasabay ang pagpatay ng tawag nito, at ano naman ang pag uusapan namin. Sa tingin ba niya pupupunta ako, never never! inis kong ginulo ang buhok ko.

And there he gave me a kiss, a warm passionate kiss which made my eyes close and I responded with all my heart. Lumalim ang halikan naming dalawa, ayaw sana naming tumigil kung hindi lang din siya may pasok bukas kaya nang bumitaw siya habol ko pa ang labi niya pero siya nang umawat sa aming dalawa at natawa. "Easy, there's still tomorrow..." he said in his hoarse voice, and chuckled while breathing unevenly. "Tomorrow, likewise I'll fetch you wait for me."