It's Never Late Novels & Stories

Sanay si Solene na ma-late si Duke kapag may business meeting. Kapag maraming kailangan ayusin sa kumpanya, minsan ay alas-diyes na ng gabi bago ito makauwi. Minsan naman, nagse-send lang ito ng maikling message na, “Don't wait for me. I'll be home late.” Kaya nang sumapit ang alas-nuwebe nang gabing iyon at wala pa rin ito, hindi agad siya kinabahan.

Huminga muna ako ng malalim bago kumatok ng tatlong beses at mayamaya lang eh binuksan na yun ni mam Kams. "Sorry, I'm late--" "You know that I'm not accepting late students." dahil sa sinabi niya ay napatango na lang ako at umalis na. Hindi talaga kasi nagpapapasok ng late yun si mam Kams eh. Mahigpit siya sa attendance, hays! Napakadaya nga na nakita kong nasa loob si Israel samantalang magkakasama kami sa bar kagabi!

Tumango na lamang si Jade sa tinuran ng kaniyang boss at tuluyan ng nagpaalam. Sumunod ang ilang araw na ganoon pa rin ang naging eksena sa kanilang opisina. Palaging hindi namamalayan ni Greg ang oras kaya palaging late na siya kung umuwi. Hindi rin naman magawang umuwi ng maaga ni Jade dahil iniisip niyang baka ay kailanganin siya ng kaniyang boss. "Sir, its already eight in the evening pero hindi pa po kayo kumakain."

Humihingal pa itong lumapit at tinaasan ko lang siya ng kilay. "Sir, nasa loob na po silang lahat," sabi niya at tumakbo na rin kaming pareho papunta sa conference hall. Humihingal kaming pumasok sa loob ng makita ko ang mapanuring mata nila sa amin na tinaasan ko lang, lalo na ang Vice President ko. "You're two minutes late," someone said. Is it Dad? Nilingon ko kung saan nanggaling ang boses na iyon at hindi nga ako nagkakamali, it was Dad. Dad is strongly implementing the no late comer policy in the company and yet, I violated it.

"Grabe ka naman magmahal! Bakit selosa ba iyong pinopormahan mo? Follow back lang naman sa t*****r atsaka tropa mo naman ako!" "Bahala ka r'yan, atsaka bakit mo ba ako finallow? Wala naman akong patutunguhan sa buhay! Don't follow me!" Pero syempre joke lang 'yon baka patayin ako ng nanay kong real life machine gun kung wala talagang patutunguhan ang buhay ko! Ilang minutong pakikipagsapalaran sa pagcommute, eh, nakarating na rin ako kina niccolo, as usual ako ang parating late. Mi-ne-maintain ko lang iyong titulo kong hari ng lateness!

A dito ang hang-out nito. Matapos niyang makakain mabilis rin siyang umalis ng lugar. Para pumunta sa kanyang business meeting kung saan makakaharap niya ang isa sa mayaman rin na anak ng taga L.A. Ayaw niyang malate sa kanilang meeting kaya naman maaga siyang nagtungo roon. He hated for someone who'se always been late for the appointment. Because, he never late in his entired life. Whatever the occasions it is. He's been always on time.

"I want a summary tonight." Nanlaki ang mga mata niya. "Tonight?" "Problem?" "Wala po." "Good." Tumalikod na si Ezekiel at bago tuluyang makapasok muli sa opisina, malamig itong nagsalita. "One more thing." "Yes, Sir?" "Never assume your work ends because the clock says so." Tahimik siyang tumango. "Yes, Sir." Habang pinagmamasdan niyang magsara ang p***o, napabuntong-hininga siya.

"Ami, late akong nagising, okay? E halos sampung minuto na nga lang ang itinagal ko sa kuwarto kasi busina na nang busina itong si manong. Sana lahat may driver at kotse, ano? Ayokong minamadali. At saka, hindi naman ako katulad mong super excited na pumasok. Anak ng tokwa, cousin! Sabi ni mama, alas-sais pa lang ng umaga ay nasa tapat na kayo ng bahay namin. Balak mo bang ikaw ang magbukas ng gate ng school?" Napangiti ako pagkatapos ng mahaba niyang litanya at sa naiirita niyang hitsura. "Being early is always better than being late," I reasoned out. "And sorry if my mom asked you to accompany me. Wala siyang tiwala sa akin at sa paligid. I hope hindi matatapos ang buwan na ito na palagi a

Kabanata 17 Nanatiling tahimik si Secretary Blake sa kabilang linya. Hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiinis sa naging sagot ni Jam. Kung tutuusin, para bang inutusan lang siyang maghatid ng parcel at iwan ito sa pintuan. Bahagya siyang umubo bago nagsalita. “Madam... nakalimutan n’yo ba na Thursday ngayon?”

Napakagwapo pero hinding hindi ako mahuhulog sa taong eto kahit kailan. “You’re late,” he said flatly. I checked my watch, keeping my tone even. “I’m actually five minutes early.” “Early is on time. On time is late.” Napailing ako. “You really love control, don’t you?” A hint of a smirk curved his lips. “It’s what keeps everything from falling apart.” “Maybe not everything needs controlling,” sabi ko, kalmado pero may bahagyang hamon sa tono. “Everything,” he countered, “except people who already know their place.”