روايات وقصص ضمن Lateness Quotes

mataray ko na sabi kay stranger. "Hindi ko naman alam na binuhat niya ako!" "Feeling baby." mahina kong sabi. "Anong sabi mo?" "Wala..po..akong sinabi." sagot ko at tiningnan ko yung orasan sa kusina. One and a half hour na kaming late! Patay! Kapag late ka pa naman sa school, may parusa. Ewan kung anong parusa. Nakikita ko kasi sa ibang late na estudyante nagcocommunity service sila eh. 'Yung iba pinaglulupang hinirang mag-isa sa school ground,'yung iba pinageexercise isa-isa, 'yung iba naman pinagsusulat sa 5 pieces na yellow paper na'hindi na ako malalate' back to back at kailangan walang space na matira at kailangan ioccupy lahat ng space ng salitang 'yun. Grabe diba kapag nalate? Ano na

Please, please. Ilang oras pa akong naghintay. Hindi muna ako nagpahinga kasi mas gusto ko siyang hintayin. I'm sketching and already finished my new artwork. Lahat ng iginuhit ko ay para sa kanya. Lahat din ng iyon ay may lagda ko sa gilid at may personal inspirational quotes about life and sacrifices. It's already midnight but there's no mark of him. Wala. May bukas pa naman Klara. You can wait for him until tomorrow. It's your day, right? So you can keep on smiling and be thankful for this another year of your life.

Ikaw ang may atraso pero bakit pakiramdam ko ay ako ang naghirap ng mga panahong iyon? “Sorry.” “Two years late na ‘yang sorry mo.” “It’s better than late.” “Hindi pa rin kita mapapatawad.” “Hanggang kailan ka ganito sa ‘kin?” Napalunok ako at sinabi ang mga salitang dapat niyang marinig, “Hangga’t hindi ko na naaalala ang kasalanan mo sa ‘kin.” “Para mo na rin sinabing imposible.” “Exactly, kaya ‘wag ka ng umasa.”

Mas gusto ko pang ma-late na lang lalo at magpaiwan o kaya ay ang maghagdan na lang kaysa naman magtiis na manatili ako na makasama ito sa apat na sulok ng elevator. Baka kung ano na naman ang sabihin nito at hindi na ako makapagpigil pa at dito ko na ito mismo makatay. Kainis. Ano ba namang klaseng araw 'to? Bakit umpisa pa lang yata ay ang malas ko na? Quota na quota na ako umaga pa lang! At sa rami ng puwede kong makasabay ay bakit ito pa talaga?

“Hoy, girl, late ka na naman sa chismisan.” Napatawa ako at lumapit sa kanya, saka naupo sa katabing silya. “Hindi ako late. Maaga lang kayong nagsimula," banat ko. Inirapan niya ako at tumayo mula sa kanyang pagkakaupo para lapitan ako. “’Yan din ang linyang sinasabi ng mga laging late,” pang-aasar nito sabay higop sa tumbler niya. “Anyway, bakit parang may iniisip ka? Masyado kang tahimik.”

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

"You're late," mahinang sambit ni Aiden. "Late lang ako ng five minutes." Nakapamewang ko pang wika sa kanya. "Exactly late ka pa rin." "Excuse me lang Sir Aiden, may grace period tayong five minutes so hindi ako late." Hindi siya nagsalita dahil sa sinabi ko. Somosobra na siya lagi na lang galit sa'kin kahit wala akong ginagawa. "Hindi niya mo ba ako narinig? Bakit wala kang masabi?" Tapos ngayon lalayasan mo ako.

Ano ‘yon, “Ah sorry, kasi nalibang talaga ako ng gabing ‘yon kaya nakalimutan ko ang oras at late na akong nakauwi” Alam ko naman na hindi valid ‘yon. I mean, technically, wala na sa sakop ng amo ko kung anuman ang gawin ko after work, pero siyempre, naapektuhan ‘yon sa trabaho ko kinabukasan dahil na-late nga ako ng isang oras.

Kung hindi ba naman niya kasi sinabi iyon kagabi baka mabilis akong magising. O, baka dahil sa yakap niya rin? Alanganin ang ngiti ko nang makita ako ng aking kliyente. Ang ganda nang ngiti niya kahit na late ako. “My apologies for being late, Miss Luna.” “Actually, tatawagan sana kita na i-adjust ang oras dahil alam kong late akong magigising today.” Nagbaba pa siya nang tingin sa sarili niya. “See? Hindi pa ako naliligo. Kaya ‘wag kang mag-alala, hindi ka late,” nakangiting sabi niya sa akin.