Novel & Cerita It's Never Late

“No more babies ahead. Not aymore.” And that’s a promise.

sabi niya sa akin, sabay akbay. Ramdam ko ang init ng katawan niya at ang seguridad ng presensya niya. “And oo nga pala, hindi kami ma-late dahil hindi naman kami papasok. Yayain ko lang siya ng date,” pahabol ni Brent na may ngiting nakapang-aakit. Napapailing na lang ako, at hindi ko na nagawang lingunin sila.

naguguluhang tanong ko. Hindi naman niya ako inimik ngunit nanatili ang tingin niya sa akin. "Why are you late?" biglang tanong nito sa akin. Mabilis naman na napakunot ang aking noo. "Anong, why are you late?" tanong ko muli. Mas lalo pang lumalim ang gitla mula sa aking noo. "Tss. You supposed to be here by eight AM in the morning. You might really enjoy Redenn's company, huh?" sabi niya habang titig na titig sa akin.

He initiated a topic. "Ayoko lang talaga ng late..." "Ahh time conscious?" Iyong pinto ng elev ay parang mirror kaya kitang kita namin ang isa't isa dahil nasa harapan kami...pinagkarsya talaga namin ang sarili namin. "Basta gano'n...feeling ko ikaw laging late? Kahapon late ka, e?" "Hahahaha nag O.T kasi ako no'n tapos naipit sa traffic."

They were a bit early at katulad ng inaasahan niya, wala pa roon si Damien nang dumating siya. Damien is never early but also never late. Palagi itong on the dot kapag may usapan. Personal man o business ay walang ipinagkaiba. Kons on the other hand comes fifteen minutes before time— sa kasal lang nilq ito hindi maaga, dahil hindi dumating.

`Tulad ng una ay guwapo rin ito, matikas ang pangangatawan at batang-bata pa. Nagkibit-balikat na lamang siya. Naisip niyang marahil ay na-late lang ito sa pagpasok. Nakapagtataka lang dahil sa loob ng dalawang buwang nakasama niya ito ay hindi pa ito na-late. Mr. Natividad was one of the most punctual men she had ever known.

Pero alam niyang ito ang gabi na magpapabago sa lahat. Lumapit si Caden at inabot ang kamay niya. “Ready?” Tiningnan niya ito. At sa unang pagkakataon, hindi na siya nag-alinlangan. “Yes,” sagot niya. “Then let’s make sure they never forget your name.”

aniya na nakakunot ang noo. “Well, a girl is always a girl! Laging late sa lahat ng bagay,” I said just to make him mad. Ngumisi pa ako, pero ang totoo ay sinasadya ko talaga, at ang totoo ay hindi ko ugali na laging late sa napag-uusapan. “As always!” sagot niya saka ako tinalikuran at nauna nang bumaba sa hagdan. Hmp! Napaka-ungentleman, hindi man lang dinala ang maleta ko pababa ng hagdan? Napakawalang konsiderasyong lalaki!

Alas nuwebe kasi ang usapan nila pero mukhang na-late siya ng limang minuto. "You're five minutes late!" biro nito. Natawa siya sa sinabi nito at umupo sa kaharap nito. "Ikaw nga 'nung nakaraan late ka din." sabi niya dito. Natawa din ito sa sinabi niya. Hanggang sa sinimulan na nilang kumain. "Oh, by the way I have something to tell you," kapagkuwan sabi nito. "Hmn, what is it?"

Atharie Laudato: “7pm sharp, then.” Masaya kong kinain ang pagkaing binili. Napapaisip na ako kung bakit ngayon ay siya ang nag-insist ng aming pagkikita. Kaya naman nang pumatak ang alas singko ay nag-ayos na ako. Hindi na ako uuwi dahil siguradong magtatanong na naman si Cede sa akin at tipong ayaw na akong paalisin. Nagchat nalang ako na may dadaanan pa ako kaya mali-late ng uwi.