It's Never Late Novels & Stories

Sa ikatlong late, absent na ang magrereflect sa record. Kung magkakaroon 'man ako ng pangalawang record ng late, talagang pipilitin ko nang makaperfect sa lahat ng activities at quizzes sa STS para lang makasiguro ako at makampante na hindi ako magkakaroon ng mababang marka. "I won't be accepting late students next time. If you will see your boyfriends, do it after my class." Madiin ang bawat pagkakasabi niya no'n nang ibaling sa'kin ang mga mata niya.

“Rome... I love you... I’ll never let you go... never...!” “Never...” I say in reply. I know, we will never ever part again.

wika nito. “ Wag kana mag reklamo diyan. Yan napapala pag palaging late, ” ani Mark na kakarating lang. “ Para ka namang di late ng 30 minutes. ” Agad na salita ni Jasper, and rolled his eyes. Natawa naman silang lahat.

Isa pa, hindi rin naman siya importanteng tao para pag-aksayahan ng oras ng binata. Hindi niya lang alam kung bakit para siyang sinindihang gasolina na agad na nagliyab nang marinig ang kuwento ng kaibigan. Parang gusto niyang tumakbo palapit sa lalaki, yakapin ito, humingi ng kapatawaran, at sabihing huwag itong sumuko. Gusto niyang bumawi... at gusto niyang magbayad. Sabi nila, better late than never. Kaya kahit nagdadalawang-isip siyang baka hindi na siya tanggapin nito, susubukan pa rin niya.

Napalingon siya sa orasan na nasa loob ng silid niya at nakita niyang mag-aalas does na ng madaling araw. Napa buntong hininga siya. Wala naman itong sinabi sa kaniya na male-late ito ng uwi. Napaka unusual lang dito na hindi ito nagpaalam sa kaniya na palagi naman nitong ginagawa. Palagi siya nitong ina-update kahit na hindi naman siya nagtatanong at ngayon nga ay wala itong sinasabi sa kaniya at hanggang sa mga oras na iyon ay wala pa rin ito.

“Sigurado ba kayong hindi na kayo kakain?” tanong ni Tita Lovelle dahil aalis na sila Mama agad kahit hindi pa sila kumakain. “Oo, Mare. Baka kasi ma-late kami sa flight namin,” sagot ni Mama bago tumingin sa akin at yakapin ako. “Aalis na muna kami ni Papa mo, dito ka muna kay Tita Lovelle mo.” Inayos ni Mama ang aking buhok na napupunta sa aking mukha dahil sa hangin.

Hinintay niya lang na tuluyan itong makalapit. “Better late than never, right, Dit?” Ramdam niya kaagad ang pagdukwang nito sa mukha niya. In just a matter of a second that his lips landed on her cheeks. Nakakita siya ng paraan para maibalik ang yamot na naghahari sa dibdib. Kusang umangat ang mga palad niya at yumapos sa batok ni Philip. “Yeah, better late than never.”

Pilitin ko man pero wala pa talaga. Tapos ngayon, kung kailan akala ko katapusan na ng lahat saka naman gumawa ng paraan si God. Totoo nga yung kasabihan na, God has perfect timing; never early, never late. It takes a little patience and it takes a lot of faith but it's worth the wait. Wala akong gano'ng faith at mas lalong wala akong inaantay na darating. Pero ngayon napatunayan ko ang kasabihan na 'yon. Walang katapusang pagpupuri at pasasalamat at galak ang aking puso. Habambuhay ko itong tatanawing isang napakalaking biyaya galing sa Dios.

Magco-commute pa naman ako kaya kailangan talaga maaga para hindi ma-late. Iniisip ko na lang na baka natulog ng maaga si Chris kaya hindi na nakareply sa chat ko.

Dali naman itong pumunta sa kanila at kinuha ang order. “Alam niyo dapat mas maaga pa talaga ako dumating dito kaso nga lang ay mabait yung boss ko. Mahal na mahal ako, pinag-overtime ako.” Kuwento ni Carla “Kung hindi ka na-late, hindi ka mag-book ng car service. Ang kuripot mo kaya!” asar ni Vince “Ay! Tama ka diyan Vince, kung hindi ako nag-book ng car service, hindi ko makikilala si Ryan, ang aking the one.” Kinikilig na sambit ni Carla.