Iwan Mo Kahit Pamilya Mo Pa の小説・ストーリー

Nahirapan ako sa trabaho dahil don. Mahal, andito pa kami. Kami ng mga anak mo mahal ka namin. Kami na ang pamilya mo. Please wag mong sabihing si lolo nalang ang pamilya mo. Paano naman kami mahal? Kailangan karin namin ng anak mo. Pasensya na mahal kong nakaramdam kana ng kulang sa akin.

"Hindi mo kailangan sabihin sa mga tao na pamilya tayo, kasi hindi—" "Why not? Your the mother at...baka ako ang ama," dahilan nito. "I just want to feel like we're a family like them," seryosong dagdag nito at tiningnan ang maraming pamilyang nandoon na kasama ang kanilang mga anak. "Kahit ngayon lang, habang kasama ko kayo."

“Ikaw lang naman ang naiiba sa pamilya niyo eh.” Hindi ko naman sila masisisi. Tsaka mas mabuti na din iyon dahil sa pagkakaalam ko, walang ibang nangyayari kung hindi gulo kapag nagkikita ang pamilya nila at kung sino man miyembro ng pamilya ko. “Then, let’s just enjoy this day.”

"Hindi kami nagkausap o ng kahit na sino sa mga anak niya. It's just that, what if dumating ang panahon na mangyari 'yong gusto nila. What if..." "Walang kahit na sino mang makakapaglayo sa 'yo sa 'kin o ako sa 'yo. At wala akong pakialam kahit na pamilya ko pa mismo ang hahadlang sa 'ting dalawa." Umiling siya. "Mas pipiliin mo 'ko kaysa sa pamilya mo? That's not how it's supposed to be. Pamilya mo sila at sila ang dapat na-"

“Sana bumalik na agad, siguradong hinahanap ka na ng pamilya mo. Kailangan mo nang makauwi.” Ayoko, ayokong umuwi.

aniya. May isa talagang parte ng pamilya na ginagawang bangko madalas, ano? Iyong tipong kahit na alam naman ng pamilya at kamag-anak mo na hindi kalakihan ang sahod mo pero parang wala silang pake basta ba may mapakinabangan sila? Pero siyempre, iyon ang isa sa mga bagay na hindi ko pa nararanasan. Wala naman kasi akong kinalakihang pamilya. Iyong totoong pamilya.

Ang sakit pala kapag hindi ka ng tanggap ng pamilya ng taong mahal mo. Walang kasing sakit.

reklamo nito. "You'll learn, Ian. Hindi ba mayroon kang pamilya noon habang lumalaki ka? Sabi mo kunin mo sila, bumuo ka ng pamilya kasama nila. Hindi na ako pwedeng bumalik sa ganoong buhay. Hindi ko na deserve ang mga bagay na iyon pero kayo, oo."

Kanino ka ba tumatakbo? Some would say they would run to their friends and ask for help. You may, yes. Pero paano kung walang-wala ka na? Are they going to help you for a lifetime? Hindi naman, di ba? And sometimes, though, they would turn their back on you when you need help. Pero kapag bumalik ka sa pamilya mo, kahit gaano ka nahihiya, at kahit gaano mo sila nasaktan o gaano ka nila nasaktan, di ba pamilya pa rin ang lagi mong inuuwian? You run back home. And that home is your family.

‘’Miss Lazaro pakakawalan ka lang namin dito kapag nag bigay ng sampung milyon ang pamilya mo. Grabe naman yong word na pamilya eh, daddy lang naman meron ako. Wala na nga akong mommy saka lolo or lola, ewan ko nga ba kung may mga kamag-anak ba ako kase wala naman akong nababalitaan or nakikitang kamag-anak. Tanging kaibigan ni mommy at daddy lang ang masasabing ko na para bang pamilya ko na rin. Yong daddy ni Bellie at mommy niya.