Joking Mga Nobela at Kwento

mahina pa syang natawa. Umiba ang itsura ko at malakas na napahalakhak. Nawala yung seryosong reaction naming dalawa dahil sa joke nyang mabenta naman talaga. Hindi ko akalain na magaling pala talaga syang mag patawa.

“Namumula nga… Kailangan mong lagyan ng cold compress iyan para hindi mamaga.” “Grabe… Sobrang lakas naman ng Daddy mo, parang gusto niyang durugin ang kamay ko para hindi matuloy ang kasal…” Tiningnan niya si Seojun na para bang iyon ang pinaka-weird na joke na narinig niya sa buong buhay niya. “Pagpasensyahan mo na lang siya… Inuultok na naman siguro ang Daddy ko kaya ginawa niya iyan sa iyo. Sorry…”

“Anong pinagsasasabi mo? ‘Di ko pinangarap maging kabit!” “Ah, ‘di ba. Ano, buhay na lang natin pag-usapan natin? Mga rants para ma-distract ka.” “Lalo lang akong maii-stress diyan sa suggestion mo, e.” Muli siyang bumuntong hininga. “Mag-o-order na nga ako, sigurado ka ba sa lunch set mo?” “Oo naman. Mukha ba ‘kong nagjo-joke?”

Hindi niya naman mapigilan ang matawa lalo nan ang maisip niya kung paano nga ba niya masabi kay Zakari na hindi bagay dito ang maging joker? “Ahmm, hindi eh. Hon, next time, huwag ka nang mag joke dahil hindi bagay. Hindi ka naman kalbo eh. Hihihi!” tawang tawa niyang sagot. Malakas naman itong natawa sa kabilang linya kaya naman parang kinikiliti ang puso niya sa hindi malamang dahilan

Seryosong tanong ko, preventing my self to laugh on my own stupid joke. "Who's Jared?" Masungit na tanong niya sa akin. Napatigil ako at napatitig sa kanya. Seryoso ba siya? Hindi niya nagets? "It's the joke! I don't know a Jared." I sighed. "So what will happen to Jared nga?" Tanong ko ulit. "I have no idea, uhh he'll be sad? He will cry." Sagot niya. I burst out laughing before I even answered the question.

I mean hindi naman sila joker or funny person para magbiro nang ganito kapersonal. "You're joking, aren't you? What are you talking about, Daddy? Mommy?" Nananatili ang makalma kong hitsura pero nababahala na ako sa mga walang kwentang pinagsasasabi nila. "Do we look like we're joking, Ali?" my dad asked habang nakataas ang isang kilay nito. He sighed. "Look, this is the only thing to maintain our business. Kung hindi, malulugi tayo at mawawala ang lahat sa atin."

Nakangising tanong ni Gener na may halong sarcasm. "I'm not joking, Gener, so behave yourself and prepare. This is going to be even worse than our wedding." Seryosong sagot ni Justin. Iniwan niyang nagngangalit sa galit si Gener. This time ay pipiliin niya si Winona at mamumuhay ng tahimik. Kasama ang kanyang Mommy at Daddy ni Winona. Mamaya ay sasabihin niya na buhay ang ama ni Winona. Alam niya na labis itong matutuwa!

Na animo'y nahuhulaan na ng mga ito ang mangyayari sa akin ngayon. Jusko! Masisisante na ba ako dahil sa sagot kong iyon? Sana naman huwag na muna. Napakababaw niya kung ganoon man. "I don't know if you're making fun of me or what but I don't like it. Your joke isn't funny!" Diretsahan at walang paligoy ligoy na sambit nito kaya nahihiyang nagbaba ako ng mukha.

Tumigil siya sa paglalakad at tuluyang natawa sa sinabi ni Kenji sa kanya. Tumigil din si Kenji sa paglalakad at tinignan siya. She was laughing like crazy. Paano ba naman kasi, isang napaka-creative na joke ang ginawa ni Kenji. “What’s so funny?” takang tanong sa kanya ni Kenji. “Ikaw,” she replied. Sinubukan niyang pigilan ang paghalakhak at tumingin sa bintana. “I didn’t know you were a joker too.”

"Uh, I mean… di ba dapat two? For two-lips." That's a joke, I hope he get that. It's a joke motherfudging. "Two? For tulips?" Hindi niya nagets, seriously? That is a common joke. Dapat alam niya iyon, duh! Napapairap tuloy ako dahil sa inis na nararamdaman ko. Minsan lang akong magbiro kaya dapat ma-gets niya. "Yeah, I know. Kaya nga isa lang ang tulip… so, you can try my lips."