Joke Logic Novels & Stories

Nagpatuloy siya sa pag-iyak. Hindi ko alam ang sasabihin ko dahil makatwiran naman ang binigay na parusa ni Chairman Cornell. Naalala ko na kailaangan ko ng tulong sa LoveLogic. "That's right! You've got a job, Jane. You're familiar with my ties to BM Technologies. Jakob, a friend and collaborator—he's looking for people to help us design a non-player character. Basically, an AI that can serve as a technically 'imaginary boyfriend' for the user."

I mean hindi naman sila joker or funny person para magbiro nang ganito kapersonal. "You're joking, aren't you? What are you talking about, Daddy? Mommy?" Nananatili ang makalma kong hitsura pero nababahala na ako sa mga walang kwentang pinagsasasabi nila. "Do we look like we're joking, Ali?" my dad asked habang nakataas ang isang kilay nito. He sighed. "Look, this is the only thing to maintain our business. Kung hindi, malulugi tayo at mawawala ang lahat sa atin."

Pero si Lalaine, wala man lang reaksyon pa rin. “Ayy, ganun ba? Kala ko bingi ka o deaf." sinabayan pa nito ng tawa ang inulit niya lang na joke. “Ang korni mo talaga if ikaw ang maggawa ng joke. What is small and medium is large, how about the extra small?" “A-ano?" bulas na tanong ni Trisha. Tumawa si Carla. “T*nga! Joke ba yan o kabobohan?"

Hindi niya naman mapigilan ang matawa lalo nan ang maisip niya kung paano nga ba niya masabi kay Zakari na hindi bagay dito ang maging joker? “Ahmm, hindi eh. Hon, next time, huwag ka nang mag joke dahil hindi bagay. Hindi ka naman kalbo eh. Hihihi!” tawang tawa niyang sagot. Malakas naman itong natawa sa kabilang linya kaya naman parang kinikiliti ang puso niya sa hindi malamang dahilan

Nakangisi siya. “Baliw! Anong joke na naman ba ‘yan?” Tinampal ko ang kanyang kamay at mahinang tinulak para mapalayo siya sa’kin. May kung anong bigat ang nabawas sa aking dibdib matapos marinig ang kanyang sinabi. Kahit pa nasingit niya ang joke niya ay may sense naman ang kanyang sinabi.

Mayroon kasi ng upuan at lamesa doon kapag gusto kong tumunganga lang sa labas. "Tss."natawa ako ng kaunti .Okay ang joke na iyon ay para lang sa mga Pilipino.Hindi magegets ng dayuhan ang gano'n.That will be okay dahil hindi ko rin gaanong naiintindihan ang humor ng mga Amerikano. "If you are ready i will tell you now about the job i have for you" "Not interested!"ibinato ko sa kanya ang isang damit na hindi ko pa nagagamit at kaagad na hinila ang isang dahon ng pinto sa ng closet kahit na nakasando naman ako.

Sabi niya "Joke lang walang maglalakad" "Hindi, kayo nalang" Tanggi niya nanaman at ngumiti. Hindi pa ba sila sanay kay franz na di naman talaga sumasama pag naglalakad? Sira plano ni Jai nito HAHAH "Hoy anong pinagsasabi mo dyan" Tanong ko, nagtatampo na ito eh, HAHAHHA oa nga naman "Tampo agad? " "Anong tampo ka dyan? " Ito nanaman yung mga rason niya "Baka kase hanapin ako ni papa"

Fighting "C-Cancer?" hindi ako makapaniwala at halos mapaupo ako, mabuti na lang at napigilan ko ang aking sarili. "Joke ba 'to?" I've tried to be in denial. Sana nga isang malaking prank o joke lang ang lahat ng ito. Cancer is not a joke. Hindi siya basta-basta na lang binibitiwan ng sinuman para makapangloko ng tao.

Dalawa. Tatlong malalaking lagok. Hinayaan kong sunugin ng alak ang lalamunan ko, umaasang masusunog din nito ang kaba, ang takot, at ang mga alaalang pilit bumabalik. Ang laking joke naman ng tadhana. That man, ang lalaking macho dancer na iyan ang lalaking nanakit sa akin, ngayon ay kailangan kong sumayaw kasama siya para sa pera?