Joke Logic Novels & Stories

Nagpatuloy siya sa pag-iyak. Hindi ko alam ang sasabihin ko dahil makatwiran naman ang binigay na parusa ni Chairman Cornell. Naalala ko na kailaangan ko ng tulong sa LoveLogic. "That's right! You've got a job, Jane. You're familiar with my ties to BM Technologies. Jakob, a friend and collaborator—he's looking for people to help us design a non-player character. Basically, an AI that can serve as a technically 'imaginary boyfriend' for the user."

I mean hindi naman sila joker or funny person para magbiro nang ganito kapersonal. "You're joking, aren't you? What are you talking about, Daddy? Mommy?" Nananatili ang makalma kong hitsura pero nababahala na ako sa mga walang kwentang pinagsasasabi nila. "Do we look like we're joking, Ali?" my dad asked habang nakataas ang isang kilay nito. He sighed. "Look, this is the only thing to maintain our business. Kung hindi, malulugi tayo at mawawala ang lahat sa atin."

Pero si Lalaine, wala man lang reaksyon pa rin. “Ayy, ganun ba? Kala ko bingi ka o deaf." sinabayan pa nito ng tawa ang inulit niya lang na joke. “Ang korni mo talaga if ikaw ang maggawa ng joke. What is small and medium is large, how about the extra small?" “A-ano?" bulas na tanong ni Trisha. Tumawa si Carla. “T*nga! Joke ba yan o kabobohan?"

Nakangisi siya. “Baliw! Anong joke na naman ba ‘yan?” Tinampal ko ang kanyang kamay at mahinang tinulak para mapalayo siya sa’kin. May kung anong bigat ang nabawas sa aking dibdib matapos marinig ang kanyang sinabi. Kahit pa nasingit niya ang joke niya ay may sense naman ang kanyang sinabi.

Sabi niya "Joke lang walang maglalakad" "Hindi, kayo nalang" Tanggi niya nanaman at ngumiti. Hindi pa ba sila sanay kay franz na di naman talaga sumasama pag naglalakad? Sira plano ni Jai nito HAHAH "Hoy anong pinagsasabi mo dyan" Tanong ko, nagtatampo na ito eh, HAHAHHA oa nga naman "Tampo agad? " "Anong tampo ka dyan? " Ito nanaman yung mga rason niya "Baka kase hanapin ako ni papa"

Wala pa man natatawa na ako sa sariling joke. “Come in?” hindi siguradong sagot niya. “Nagpapatawa ka ba?” bulalas ko. Seryoso ulit siyang tumingin sa’kin. “Do I look that I am joking?” hindi nga siya mukhang nagbibiro, sabagay kailan ka pa ba siya joke? Walang sense of humour itong lalaking ito. Hindi ko napigilan na matawa sa sinabi niya, mukhang hindi niya talaga ang isasagot tapos ang seryoso pa ng mukha.

“Namumula nga… Kailangan mong lagyan ng cold compress iyan para hindi mamaga.” “Grabe… Sobrang lakas naman ng Daddy mo, parang gusto niyang durugin ang kamay ko para hindi matuloy ang kasal…” Tiningnan niya si Seojun na para bang iyon ang pinaka-weird na joke na narinig niya sa buong buhay niya. “Pagpasensyahan mo na lang siya… Inuultok na naman siguro ang Daddy ko kaya ginawa niya iyan sa iyo. Sorry…”

“Laughtrip ka, pare. Ikaw? Si Manuel Saenz?” “Anong nakakatawa sa katotohanang ako si Manuel Saenz?” “Ikaw talaga, Kuya.” Nahampas ko siya sa balikat. “Joker ka ano? Manuel Saenz daw. Sa dami kong narinig na siya raw si ganito ganyan, ikaw lang ang nagpatawa sa akin ng ganito.” Tawa pa rin ako ng tawa hanggang sa tumigil na ako. Seryoso pa rin ang mukha niya na parang sinasabi niya sa akin na siya talaga si Manuel Saenz at hindi uso sa kaniya ang word na joke. “Ikaw talaga ‘yon?”

And here we go, Jester ruined the moment. Kunot-noo namin itong tiningnan, natawa na lamang ito, "Ito naman! Syempre joke lang! Love wins pa rin. Nga pala, imbitado ba ako?" pagbawi nito kaya napailing na lang ako. "Hindi.." Natahimik kami sa sinabi ni Sharon. Buong akala namin ay seryoso ito ngunit mayamaya'y ngumisi lang ito ng pagkalaki-laki, "Syempre, joke lang! Oh! Nakabawi rin!"

"Pfft, joke lang ito naman." "Tsk, sa tingin mo ba nakakatawa?" Pag uulit ko. "Sa tingin mo rin ba nakakatawa yong joke mo kanina?" "Anong joke?" Nag joke ba ako kanina? "Stephen. I love you! Nag jo-joke lang ako no...tsk, sa tingin mo nakakaawa yon?" Napakamot ako sa batok ko, hindi nga talaga nakakatawa yong joke na yon.