Jose Rizal Silhouette 소설 & 이야기

Hindi naman ako magaling magk'wento. "Ngunit nais kong marinig," aniya. Tumango ako nang bahagya. Gusto ko talaga ik'wento. "Maikli lang naman. Sana maintindihan mo." Ayoko kasing natatahimik kami rito. Natakot ako sa sinabi niyang tikbalang, e. Lalo pa't dumarami ang fireflies. "Dati, wala talaga silang ilaw sa pwet nila," panimula ko kaya natawa kami. "Mahilig silang lumapit sa mga apoy. Gaya niyan," turo ko dun sa mga lumilipad na maliliit na insekto at pinalilibutan nila iyong gasera. Nabasa ko yata 'to kay Jose Rizal. "Sabi ng nanay ng maliit na gamu-gamo sa anak niyang mahilig lumapit sa apoy, 'anak, huwag kang lalapit at baka masunog ka' ngunit hindi nakinig ang anak. Nahuhumaling ta

bulong na tanong saakin ni Travis, naramdaman ko nanaman ang hindi ko dapat maramdaman. Pumasok kami sa may loob ng museum. Maliit lang ito ngunit maganda, nandio ang mga kagamitan ni Rizal at pati ang isinulat niya na NOLI ME TANGERE at EL FILIBUSTERISMO. Naka kakita rin kami ng lumang pera, pag labas namin ay may nadaan kaming teatro na nakita kaya pinuntahan namin ito. "Cleo alam mo na" sabi ni Chan kaya humanda agad ako para kuhanan siya ng litrato.

The Vulnerable Link Sa loob ng isang abandonadong military bunker na matatagpuan sa kailaliman ng masukal na kagubatan malapit sa Rizal, nakatayo si Ex-Gen. Ricardo Silas sa harap ng isang dambuhalang digital map ng rehiyon ng Antipolo. Ang malamig na liwanag mula sa LCD screen ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanyang mukha na tila ukit sa matigas na bato—walang emosyon, patag, at puno ng matinding poot sa kasalukuyang pamahalaan.

[The Judgement] Ang bango ng gabi sa El Nido ay nabahiran ng malapot at malansang amoy ng sariwang dugo. Sa ilalim ng malamig na liwanag ng buwan, ang puting buhangin na simbolo ng kanilang panandaliang kapayapaan ay naging saksi sa muling pagguho ng mundo nina Ryella at Vladimir. Si Silas ay nakabulagta, ang kanyang hininga ay paputol-putol, habang ang kanyang dugo ay dahan-dahang kinakain ng tuyong lupa.

Isama pang mainit dito sa Bontoc pero carry pa rin dahil mas mainit pa rin naman sa Manila. "Anong gagawin mo dun?", tanong ni Oliver na katatapos lang maghugas ng pinagkainan namin. "Magpapa attendance sa statue ni Jose Rizel.", pamimilosopo ko. May statue kasi sa plaza si Jose Rizel. "Baliw!", Oliver "Hindi na bago yan! Sperm pa lang ako ng tatay ko, baliw na ako kaya nga ako ang nanalo sa lahat ng kakompetensya at ako ang nabuo. Halika na!"

Grand Seville is tight when it comes to security. Mabuti ay maaga siyang nakaalis sa Verlin kaya nakarating din siya sa Laguna, especially na sa Cabuyao siya pumunta, hindi naman ganun kakilala hindi katulad ng Calamba kung saan isinilang ang pambansang bayani na si Dr. Jose Rizal. Tiningnan niya ang address na binigay sa kanya ni Jackson, dahil dito raw nakatira si Ronald Chavez pero tuloy-tuloy parin ang business nito sa Verlin dahil business partner ito ni Jackson plus a famous Doctor in Laguna

Kahit gulat ay diko maiwasang mapangiti sa sinabi ni kuyang kondoktor. Agad akong bumaba sa bus ng huminto sa gilid ng luneta park. Nagsimula na akong maglakad at linilibang ang sarili sa mga puno at mga naghaharotang nag date sa park, hanggang sa mapagud ako at umopo sa upoan na nasa gilid at sa kalayuan ay tanaw ko ang monominto ni Dr. jose Rizal. "Masaya na ako, bakit kasi pinagtagpo pa tayo," sabi ko sa sarili habang tumitingala sa langit dahil sa ayaw kung maiyak.

kilig kilig kilig kilig kilig kilig "Meron pa meron pa" sabi ko Aba at hindi ka pa talaga titigil hinayupak kang bunganga ka puta ka! "Ano?" "Alam mo ba pinagkaiba namin ni Rizal?" "Siya nasa piso at ako nasa puso mo? part two?" "hindi hindi" "Okayy anong pinagkaiba niyo ni Rizal?" "Si Rizal tinamaan sa likod....ako tinamaan sayo" this time naka ngisi naman ako pero deep inside talaga

“Isasama na kita rito sa ipipinta ko.” Muli siyang dumampot ng brush at sinimulang iguhit ang anyo ni Silas — ang lalaking nakaupo sa bato, tila nag-iisa sa gitna ng bughaw na dagat at malawak na kalangitan. Habang binubuo niya ang mga linya, napansin niyang unti-unting lumalambot ang kanyang ekspresyon. Hindi lang basta imahe ni Silas ang pinipinta niya, kundi ang damdaming unti-unting namumuo sa loob niya — damdaming ayaw pa niyang aminin, pero malinaw na naroon.

Nanatili akong nakatihaya sa katre at humugot nang mahinang buntong-hininga upang pakalmahin ang mabilis na pagtibok ng aking puso saka nagmulat. My head was still spinning and my vision was a bit blurry kaya muli akong pumikit upang i-adjust ang paningin ko sa liwanag. I felt so thirsty marahil sa walang tigil kong pagmamakaawa sa lalaki. Hindi lang 'yon. Labis pa ang gutom ko dahil ang huli ko pang kain ay kagabi pa bago ako nakarating ng Rizal.