Jose Rizal Silhouette Novels & Stories

See you later, Doring. At hayon, buo na ulit ang araw ko. “Ano ang pangalan ng aso ni Dr. Jose Rizal?” Nakayuko lamang kaming apat, malas pa wala si Meling dumalo sa Student Supreme Government Council bilang President. Si Aning kung sino-sinong santo na ang tinatawag wag lang matawag pangalan niya.

Bakit parang nagmistulang araw ng mga patay? Yeah right, I’m dead. “GET in the car!” sigaw ni Gian sa kaniya na nagpabalik sa kaniyang huwisyo. Iba na ang boses na gamit nito. Iba sa boses na nakagawian niyang marinig dati kapag nag-le-lecture ito sa kanila. Gian Saldivar is one of their instructors. Life and Works of Rizal pa nga ang subject nito sa kanila dati pero ‘yon nga lang, ang alam ng lahat ay bakla ito. Hanggang sa…

Grand Seville is tight when it comes to security. Mabuti ay maaga siyang nakaalis sa Verlin kaya nakarating din siya sa Laguna, especially na sa Cabuyao siya pumunta, hindi naman ganun kakilala hindi katulad ng Calamba kung saan isinilang ang pambansang bayani na si Dr. Jose Rizal. Tiningnan niya ang address na binigay sa kanya ni Jackson, dahil dito raw nakatira si Ronald Chavez pero tuloy-tuloy parin ang business nito sa Verlin dahil business partner ito ni Jackson plus a famous Doctor in Laguna

“Isasama na kita rito sa ipipinta ko.” Muli siyang dumampot ng brush at sinimulang iguhit ang anyo ni Silas — ang lalaking nakaupo sa bato, tila nag-iisa sa gitna ng bughaw na dagat at malawak na kalangitan. Habang binubuo niya ang mga linya, napansin niyang unti-unting lumalambot ang kanyang ekspresyon. Hindi lang basta imahe ni Silas ang pinipinta niya, kundi ang damdaming unti-unting namumuo sa loob niya — damdaming ayaw pa niyang aminin, pero malinaw na naroon.

Nanatili akong nakatihaya sa katre at humugot nang mahinang buntong-hininga upang pakalmahin ang mabilis na pagtibok ng aking puso saka nagmulat. My head was still spinning and my vision was a bit blurry kaya muli akong pumikit upang i-adjust ang paningin ko sa liwanag. I felt so thirsty marahil sa walang tigil kong pagmamakaawa sa lalaki. Hindi lang 'yon. Labis pa ang gutom ko dahil ang huli ko pang kain ay kagabi pa bago ako nakarating ng Rizal.

Kung gayon, hindi siya puwedeng magmadre. Nanibagong bigla si Jessie sa katahimikan ni Silhouette. Halata nilang wala ito sa sarili at parang malalim ang iniisip. Nakikipagtawanan sa mga katrabaho during lunch time sa pantry pero makikita mo sa mata ang lungkot. Maagang nagpaalam si Silhouette ng araw na iyon ngunit paglabas niya ng building ay nakita niya ang pamilyar na mukha ng isang lalaki na tila may hinahanap at kausap ang guwardiya.

pag-aaya naman ni Marion sabay kuha muli sa kamay niya at pumasok na ang dalawa sa loob. Hindi lang classic restaurant ang Casa Evangelista. Parang nagbalik ka rin sa nakaraan sa unang libot mo sa lugar. Aakalain mong binisita mo ang sikat na tahanan ni Dr. Jose Rizal sa Laguna, o kaya naman pinasok mo ang Intramuros dahil sa disenyo nito. Bagay na bagay din ang jazz music na maririnig mo sa loob. “Pa’no mo nalaman ‘tong lugar?” tanong ni Selene nang makaupo na sila ni Marion.

Pero napangiti ako ng makita ko ang family picture namin. "Salamat po. Mauna na ako." "Aalis kana agad?" "Bakit mo pipigilan? Hayaan mo siya dahil baka gumawa pa iyan ng kalokohan kapag tumambay pa rito," singit ni Ms. Morales. Siya ang Rizal prof ko noon. M*****a kasi matandang dalaga. Lumapit ako kay Mr. Trinida at bumulong, "Ligawan n'yo na 'yan, Sir. Nang mawala ang pagiging masungit."

Magiging totoong wimp ba ang taong makakagawa nito? Ang nobyo, si Jomari Cadiz, ay nakatayo sa entablado na may ngiti sa kanyang mukha. Napakalinaw niya tungkol sa Rizal Park, ngunit wala siyang kahit katiting na takot kay Esteban, dahil ang pamilya Cadiz ay may tiyak na pakikipagtulungan sa mga Pamilya Vilalr. Sa madaling salita, ang pamilya Vilalr ang nasa likod ng entablado ng pamilya Cadiz. Bagama't tila hindi kapani-paniwala sa maraming tao ang nangyari sa Rizal Park, sa pananaw ni Jomari Cadiz, ang swerte lang ng pamilya Lazaro. Paano ito may kinalaman sa isang wimp.

Ang gabi sa Siargao ay tila tumigil sa pag-inog. Ang tunog ng mga alon na dati ay nagbibigay ng payapa sa puso ni Ria ay naging isang nakakabinging bulong sa gitna ng katahimikan. Sa harap nila, nakatayo ang isang lalaking dapat ay matagal nang nakahimlay sa ilalim ng lupa—si Don Teodoro Elizalde.