Jose Rizal Silhouette Novels & Stories

PROLOGO Ang buong silid ay amoy mamahaling alak at bagong imprenta ng papel- Isang amoy na karaniwang naaamoy ni Rica Skye Ordiza tuwing may pagpupulong ang kanyang ama. Ngunit ngayong gabi, Hindi lang negosyo ang pinag-usapan, kundi ang kapalaran niya.

si Gretel. "Yeah, he's really a Greek one. A perfect masculine man. Walang duda na sobrang baliw ka talaga sa kanya. Ang swerte ng magandang babaeng kasama niya. Look at them, they were so happy," wala sa sariling nasabi ni Rizel, huli na nang ma-realize na masasaktan niya ang damdamin ng kaibigan. "Oh, damn! I'm so sorry," ani Rizel at hinimas ang likod ng kaibigan niyang nakatingin lang sa gwapong binata. "Iisipin ko na talagang magkapatid sila ni, sir Hercules. Hindi mo ba napansin ang pagkapareho nila?" "Napansin, kaya lang hindi ako naka-focus roon. But to his perfect image. The man of my dreams. I can't believe until now na narito siya sa Pilipinas. I missed him, Riz."

Ngunit sa huli, ang buhay ko ay nauwi sa trahedya, at namatay ako nang hindi buo ang katawan. Ang itim na rosas naman ay paboritong bulaklak ni Ria De Leon, simbolo ng desperadong pag-ibig. Ito ang una at huling pagkakataon na magbibigay-galang ako sa yumao na sina Ria De leon at Ria Canlas.

"Ano nga pala ang pangalan mo?" Nang makatayo at nakapagpagpag ng uniform ay doon pa ito tumingin sa kanya. "M-mark... Mark Ethan Hernandez. Ikaw?" Parang may kung anong protectiveness ang biglang lumukob sa kanyang katawan para sa lalaki. Payat ito at maputla ang balat at saka may suot na makapal na eyeglasses. Nang masilayan ng kabuuan ni Mark ay mas lalo lamang niya itong nagustuhang alagaan at protektahan. Para talaga itong si Jose Rizal na pambansang bayani ng Pilipinas.

The Vulnerable Link Sa loob ng isang abandonadong military bunker na matatagpuan sa kailaliman ng masukal na kagubatan malapit sa Rizal, nakatayo si Ex-Gen. Ricardo Silas sa harap ng isang dambuhalang digital map ng rehiyon ng Antipolo. Ang malamig na liwanag mula sa LCD screen ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanyang mukha na tila ukit sa matigas na bato—walang emosyon, patag, at puno ng matinding poot sa kasalukuyang pamahalaan.

[The Judgement] Ang bango ng gabi sa El Nido ay nabahiran ng malapot at malansang amoy ng sariwang dugo. Sa ilalim ng malamig na liwanag ng buwan, ang puting buhangin na simbolo ng kanilang panandaliang kapayapaan ay naging saksi sa muling pagguho ng mundo nina Ryella at Vladimir. Si Silas ay nakabulagta, ang kanyang hininga ay paputol-putol, habang ang kanyang dugo ay dahan-dahang kinakain ng tuyong lupa.

malambing na sagot ni Luis habang nakatuon pa din ang tingin sa daan. "Blessie, if you want to ask something. Just ask me" biglang sabi ni Luis. "Ano namang itatanong ko sayo?" sabi ni Blessie. "Anything" maikling sagot ni Luis. "Okay. What can you say about Jose Rizal?" nabigla si Blessie sa itinanong kay Luis. "Seriously, Blessilda?" tanong sa sarili nito. Parang gusto na niyang lumubog sa kinauupuan. Nanlaki naman ang mga mata ni Blessie ng marinig ang malakas na tawa ni Luis.

tanggi ko talaga. Muling nagtawanan ang kanilang grupo kaya pansamantalang nahati ang atensiyon ko. Hindi ko narinig kung anong pinagmulan noon, pero may bahid na ng kapilyuhan ang hitsura ng mga taga-Maynila. "Even Eliza's pictures are nowhere, babe. Kahit isa!" The way the girl beside Zaro pouted, I could say that she's Eliza. Muli, marahang umiling ang Senyorito bago ilapag ang baso sa mesa.

At kung personal background naman ang pag-uusapan, base sa nababasa ko ngayon, mas may 'class' pa nga raw siya kompara sa ibang bigating artista dito sa Pilipinas. Grabe! Para akong binabaon ng paulit-ulit sa lupa habang nakatitig lang ako sa picture niya. It was like comparing a sunset to a flashlight. Sino ba ang babaeng 'to? How in the world did Riel get tangled up with someone like that, only for her to vanish?

Hanggang sa mahinto ang sasakyan at nakita ko ang sarili sa repleksyon ng katabang van namin. Ako pa ba 'to? Ba't iba na ang nakikita ko sa sarili ko. Wala na ang dating Rizalyn na kilala ko. Wala na ang dating masigla at inosente sa mga mata ng tao. What I see now is the other mestiza version of me who looks like a foreigner from the other side of the world.