Joshua 1:9 Tagalog の小説・ストーリー

Tsss Anong magagawa namin? Black Phoenix yan eh, Mga magulang nila ang may malalaking shares dito sa school "LADIES! HANDA NA BA KAYO PARA SA SECOND RULE?" sigaw ni Jero. Nagsitilian naman ang karamihan sa mga babaeng estudyante, maliban sakin.

“Ang galing mong magplano, kuya.” Hindi naitago ni Jonathan ang pait sa kanyang tinig. Malinaw at matalim ang bawat salitang ibinato niya kay Joshua, tila ba bawat letra ay may kasamang galit na matagal nang kinimkim. “Hindi ko akalaing ganito ka kalupit, kuya,” malamig niyang sabi. “Ganito ka pala kasakim at walang awa.”

paalam ng manager at umalis. Dali-dali naman akong kumilos para gawin ang utos niya, I thank God because I remember every ingredient that Chef told me last night, I am bit tense now because if I will not perfect it, this might be my last day. I tried doing what Chef did last night, tinatansiya ko nalang ang mga ingredients and I hope tama pa ito. After I add lemon juice and parsley, I waited for it to be cook and now it's ready to serve.

She touch her stomach at nilabas ang dila para basain ang kanyang labi. "I want to eat mangga, Jashiel." Natatakam na ani niya kay Jashiel pagkatapos niyang punasan ang kanyang mga luha. "Hah?" Takang-taka ang dalawa. "I said i want to eat mangga.” Itinuro niya iyon dito. "Samahan mo na din ng bagoong, ha!." Tumingin siya kay Jashiel. "I want it now, Jashiel."

“Ano ang ipapangalan natin sa kaniya?” “Rian Raffaelo, meaning little king and God heals. Rian Raffaelo Delos Reyes Villareal.” Nakangiting tiningnan ni Rafael ang anak. “Hello, baby Elloy. Welcome to the world.” Humikab naman ang bata na lalong ikinangiti ng ama.

Natigilan naman ako sa aking pag iyak at bumaba ng upo para aluhin ang aking mga anak. "Mommy, uwi na tayo pinapaiyak ka lang nila dito. (nagagalit ang mga ito dahil ito lang ang unang beses na nakita nila akong panay ang hagulgol) ayoko sa kanila hindi ko sila bati Mommy,(biglang baling naman ni Joshua sa kanyang Daddy Sebastian) Daddy oh tignan mo ang ba-bad nila !" galit na sabi ni Joshua. Nagkatinginan naman kami ni Sebastian. Nakakataba ng puso na malamang may malilit na anghel na handang magtanggol sa akin sa oras na may mang-api sa kanilang Mommy. Napapangiti na lang kaming lahat ng dahil sa kambal. Nakatingala ang mga itong nakatingin sakin na animo'y naghahanap ng kakampi.

Biglang sabi ni Kuya Andrew sa'kin sabay hatak papalayo kay Joan. Napakabastos naman! Kita na ngang may kasama ako, tsk. Pinalo ko siya sa kanyang braso pero sinamaan niya lang ako ng tingin. Aba! Siya na nga 'tong nanghatak, siya pa 'tong masama ang tingin? "Una na muna kami, Jo. See you around na lang." Paalam ko kay Joan kaya ngumiti ito at tumango. Tinignan ko na rin si Joshua at tinanguan.

suway ko sa kanya. “Sorry, nakakainis eh!” “Joshua anak?” “Papa!!! Tita Rhea!” “Oh, ayan na pala sila. Sige na aalis na kami.” Mabilis na yumakap si Joshua sa kanilang dalawa habang ako nakasunod sa kanila dala ang mga gamit namin. “Wow, ikaw ba ‘yan Jopay?” tanong ni Fidel. “Oo, may iba pa ba?”

Yung ebidensya. Tinignan ko pa nang maigi ang bagay na 'yon. Hindi nga ako nagkakamali, akin nanggaling ang bagay na 'to. Ibig bang sabihin, siya ang pumulot sa mga nalaglag na petals sa bulsa ko kanina? Bakit iisa na lang 'tong isinasauli niya?

Abot-langit ang ngiti ni Joshua. "Mabuti na lang!" "Ano?" tanong ni Marisol. "Okay na si Ma'am Scarlett." "Hah?" "Mainit pa at fresh na fresh." Nanlaki ang mga mata ni Marisol. "Ano'ng sabi mo?" Biglang natigilan si Joshua. Napakagat siya sa labi. Muntik na naman! "Ay este..." "Ang ibig kong sabihin..." "Pahinga lang po."