Juan Miguel Severo Spoken Poetry นิยาย & เรื่องราว

“Magsalita ka.” Nangitim ang mukha ni Miguel dahil sa matinding presyon. Bigla siyang humagulgol, bumuhos ang luha sa kanyang mga pasa habang umiiyak sa kawalan ng pag-asa. “A-aamin na ako! Magsasalita na ako! Sampung taon na ang nakalipas… hindi si Mr. Gener … ako iyon! Sinapian ako ng.. ng kamanyakan!… wala ako sa sarili!” Nablangko ang isip ni Erol. Para bang sa isang iglap ay nagyelo ang dugong dumadaloy sa kanyang mga ugat.

Paano'y hindi niya maatim na sikmurain na nasa harapan niya ang isa sa nanakit sa asawa niya na hindi man lang niya nabibigyan ng kahit na isang kamao man lang sa mukha. Imbes ay tinalikuran ni Sevastian si River at bumalik sa kaniyang swivel chair at seryoso itong nagtanong nng pakay niya. Naging matigas ang ekspresyon ni Sevastian, naghihintay sa ano mang paliwanag na ibibigay sa kaniya ng lalaki. "Well, I heard about what happened to Mr. Toralba. At hindi na ako magpapasikot-sikot pa Mr. Dominguez, I want to take his spot. Let the Salvador Enterprise enter your Empire."

Mahina kung tanong sa kanya kaya bahagya siyang natigilan at muling bumalik sa'kin ang kanyang tingin. Marahas siyang bumuntong-hininga at umiling." No. I'm real, we're real." Kung totoo ito bakit pakiramdam ko hindi naman? Him, serving for me seems so impossible right now. My Miguel is gentle, kind, loving and sweet but that Miguel was held captured by his monster that he became one.

Kaya sinimulan na namin ang lesson tungkol sa literature analysis, pero kahit anong pilit kong mag-concentrate, parang lumilipad ang isip ko. Habang binabasa ko ang isang tula ni Jose Garcia Villa, bigla kong naisip si Ninong Sebastian, ang bawat linya ng tula tungkol sa pag-ibig na hindi dapat sabihin ay parang tinig na paulit-ulit sa isip ko. “Alina?” tawag ni Ms. Regina. “Hmm, okay ka lang? Kanina ka pa tahimik. Parang may gumugulo sa isip mo.”

“Aguy! Magaling po talaga akong mag-alaga, Señorito. Baka gusto mo po ikaw naman po?” Señorito laughed in amusement. “Hindi talaga kumpleto ang araw ko kapag hindi ko naririnig ang pagbibiro mo, Caridad. You’re always the ball of sunshine here in Hacienda Gosiengfiao.” Napanguso naman si Caridad ngunit agaw pansin ang pamumula ng kaniyang pisngi at pananahimik. Bumaling sa akin si Señorito Yuji habang nakalahad ang kamay. “Hello, I’m Yuji.”

Kundi dahil gusto lang niyang maramdaman ang hangin. Tahimik ang lungsod. May mga ilaw sa malayo. May mga taong patuloy ang buhay. At sa sandaling iyon, may isang pakiramdam na bumalot sa kanya— hindi excitement, hindi lungkot, kundi isang malalim na pag-unawa. Na kahit anong mangyari sa susunod, kaya niya. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nakahiga na, nakatingin sa kisame bago matulog.

When she felt a presence seated besides Rhum's empty seat. "Whiskey please." That voice... "S-sir?" Septimus turned to her and smile. "Sir? Oh, no. Wala tayo sa Javier, Montenegro. Call me by my name like you did when we fucked!" "Septimus!" Ayesha wailed in terror. "Your mouth!" "Better." Mabuti nalang at walang nakarinig. When Septimus leaned over, found his hand to her shoulders and whisper. "Still having your menstrual period, babe?"

Kaiser said, his voice firm and laced with anger. Tumango si Miguel at ngumisi. “Chill lang, pamangkin. Just listen to Serenity’s explanation,” he said, his voice a mixture of amusement and annoyance. Pero hindi ko mawari kung totoo ba ang amusement na iyon, o may iba pang pinapahiwatig.

*** shout out po kay Leslie Dayao, reading from Laur Nueva Ecija Wena Abarquez

Ang kakapal ng mga mukha. “Hello,” bakas sa boses ni Florence ang lambing. Nginitian nito ang anak niya. “Your name is Sevi?” “Opo. My name is Sevirious Mijares. I’m five. And this is my mommy, Neshara Mijares.” Malamig na tingin ang ibinigay niya sa mag-asawa. “May kailangan po kayo?” “Nothing,” si Roman ang sumagot sa pormal na tinig. “We just want to talk to this kid.”