Justin De Dios の小説・ストーリー

'Tapos, nag-peace sign. Hindi ko na lang pinansin ang inasal niyang iyon. Sa halip, nilingon ko na lang si Justin na hanggang ngayon ay mahimbing pa ring natutulog, nakadapa sa kama. Ni hindi man lang siya naapektuhan ng malakas niyang pagkabagsak. Tulog-mantika talaga. O baka naman patay na? "Oh, my gosh!' agad kong singhal dahil sa naisip kong iyon.

"Hindi ka ba natatakot na baka magalit sa iyo ang designer mo kapag nalaman niya na tinutulungan mo ako?" "Kung magalit man siya, edi titigil na rin ako at hindi makikipag-cooperate sa kaniyang trabaho. Hindi iyon problema," sabi ni Justin, habang buhat na niya ngayon ang silya. Ngumiti siya nang maliwanag. "Injured pa ang paa mo tapos uutusan ka niyang buhatin ang upuan at ilipat sa pavilion. Halata naman na gusto niya lang na lumala ang kondisyon ng injury sa paa mo."

“Anong ginagawa mo rito?” Napatirik ang mga mata ko nang marinig ang boses na 'yon. Hindi pa nga kasi ako masyadong nakakapag-relax at hindi ko pa na-e-enjoy ang panonood sa mga isdang lumalangoy. May dumating na namang demonyong asungot—si Justin. Mahinang tawa ang kasunod ng tanong nito. Hindi ko kasi siya pinansin. Nagpanggap na naman akong bingi.

Naisip nyang wala na nga talaga syang magagawa kung hindi ang ipaubaya na lamang sa taas ang lahat. Hindi maka Diyos na tao si Justine pero sa pagkakataong ito ay pumunta sya sa chapel ng ospital at dito lumuhod at nagmakaawa sa Diyos. "Diyos ko, pagalingin nyo po sya. Ang dami kong pagkukulang sa kanya. Hindi nya deserve na mamatay ng malungkot. Gagawin ko po ang lahat para makabawi sa kanya basta't pagalingin nyo lang po sya. Nagmamakaawa po ako sa inyo."

“May statement na nilabas ang agency ni Justin kanina.” Nanlamig ang kamay ko. “Anong sinabi nila?” Ngumiti siya ng kaunti bago binasa ito, "Regarding the ongoing rumors involving our artist Justin Reyes, we are currently verifying all information. Justin states he has no memory of the alleged incident. We ask for privacy." Walang denial. Walang confirmation. Walang pangalan ko. Walang pangalan ng bata. Pero malinaw ang mensahe, Justin isn’t claiming anything. Tumigil ang mundo ko.

Marahil ay dahil nakapag-abroad na ang lalaki. After graduating from high school, Jago and Stephan went to the prestigious universities in the Philippines, while Justin went to a university abroad, separating them. Maraming taon na ang lumipas mula noon at ngayon na lang ulit sila nagkita-kitang tatlo dito sa bansa. “How is Tito’s health?” Mapaklang ngumiti si Justin. “He passed away last year from cancer.”

Ngunit, nanlaki ang mga mata ko nang makita ang mga kamay n'ya. Nangingitim ito at kitang-kita ang nangingitim nitong mga ugat! "S***a, nalason si Dia!" Sigaw ni Justin ng makita nito ang pangingitim sa kamay ni Dia. Agad kaming napalingon sa taong biglang pumasok sa kinaroroonan namin at nakita ko sina Tito Pabio! "Uncle?" Nagtatakang tanong ni Justin nang makita ito.

Ang lalaking naglagay sa kanya sa ganitong sitwasyon ay mismong apo ni Don Augustine. Gusto na niyang sabihin ang totoo. Pero ayaw na niyang palalain ang gulo. Baka palabasin pa na inaakit niya ang apo nito. “Ang hirap kausap ng mga taong akala nila sila ang Diyos,” bulong ni Justin.

Kausap ni Justin sa Sios na pinaniniwalaang may plano ng lahat. “Kung totoo ngang nariyan ka diyos ko kung totoong ito nga ang kapalaran ko sige tatanggapin ko pero makikiusap ako. Para mo ng awa, hindi mo na ako binigyan ng pagkakataon dalawang taon mahigit ang inalis mo na sana ay maligaya ako, ngayon diyos ko wag mo namang kunin pati ang nagiisang babaeng wala akong kamalay kamay ay pinapasok mo sa puso ko. Anong gagawin ko...? Anong gagawin ko..?"