Kahirapan Sa Buhay の小説・ストーリー

Magkahalong awa at pangungutya ang naging reaksyon ng audience. "Sobrang devoted na ina! Kung alam ng bata kung gaano kahirap ang buhay, dapat mas pinaghihirapan niya!" "Ang kahirapan ay bumubuo ng pagkatao. Tingnan natin kung ang bata ay makakaahon dito."

Walang nagawa si Aiha kun'di ang umiyak na lang at tanggapin na nawala sa kanila ang matanda kahit na puwede pang maligtas ang buhay nito kung may pera lamang sila. Ang hirap ng buhay kapag ikaw ay nasa laylayan. Ang hustisya ay para lang sa mayaman. Ang buhay ay para lang sa mga may pera. Pati nga ang pag-ibig ay kayang patakbuhin ng pera. Naiinis si Aiha dahil sa realidad ng buhay pero wala siyang magawa kun'di ilaban na lang ito at nagbabakasakaling matatapos din ang masasamang bagay na pinagdadaanan niya at ng pamilya niya.

What is life when it is all about suffering? When it's nothing but pain and emptiness. Bakit nga ba pinipili natin na mabuhay sa malupit na mundong ito kahit na puro sakit na ang dala nito. Yes! Living is not all about pain. There's happiness but are always fleeting.

How I wished that this situation will end now, I want to live with my family at bumalik ang kapayapaan sa buhay ko. Sa dami ng magagandang bagay na nangyare sa akin noong nabubuhay si Draven ay syang hirap naman ngayon, okay lang sana na mag hirap kami, hanggang kasama ko sya at hawak kamay kaming magkasama, hindi ito magiging mahirap, pero wala. Mag isa ako at walang kasama.

At paulit-ulit akong nasasaktan tuwing naalala ko iyon. Ikaw ba naman ang pahirapan at patayin sa harap mo ang mga mahal mo sa buhay. Tingnan natin kung hindi mo hihilingin na mamatay na lang din. Oo. Binalak ko na rin magpakamatay noon dahil hindi ko matanggap ang nangyari sa magulang ko. Nang dahil sa sobrang kahirapan ng buhay. Flashback 3 years ago

Harap-harapan na nga, pero nag bulag-bulagan pa rin siya. Ano ba itong buhay niya? Sa kanya na ang lahat-lahat, pero mukhang kinuha rin ang lahat sa kanya. Pinaranas lamang sa kanya nag munting kasiyahan at napalitan ng kalungkutan at pighati. Kalian niya kaya mararamdaman ang tunay na kapayapaan at kasiyahan?

sabi ko. Bahagya siyang ngumiti, pero puno ng pait ang kanyang sagot. “Oo, marami. Pero ako ang umaayaw kasi nga masyado akong maraming problema sa buhay. Hindi ko kayang bigyan ng oras ang ganong klaseng relasyon.” “Gusto mo ba talagang umahon sa kahirapan?” tanong ko habang seryoso ang boses ko.

Tahimik silang dalawa. Lumapit si Apple, dahan-dahan. “Alam mo ba kung gaano kahirap mabuhay nang palaging may takot? Takot na masaktan. Takot na ipasok ulit ang isang tao sa puso mo at masaktan lang ulit.”

Bakit sa kan'ya nangyayari ang lahat ng kamalasan sa mundo. Parang ito na yata ang kakambal n'ya habang buhay at naawa s'ya sa mga taong madadamay sa pagiging malas n'ya.

ani lolo at nakita ko siyang tumalikod at lumayo. Sa estado ng buhay ng tao, mayroon tayong tinatawag na mayaman at mahirap. Kung iisipin ninyo malaki ang agwat at ang pinagkaiba ng dalawa. Kung palalawakin ninyo ang inyong mga isipan, kung mas lalaliman natin ang ating pagiintindi, ang dalawang uri ng pamumuhay ng tao ay hindi magkalayo. Karamihan sa mga tao ang tingin nila sa mayayaman ay ang mga nakakataas sa buhay, at ang tingin nila sa mga mahihirap ay mga walang pinagaralan, mga mababang uri ng tao. Kung iisipin natin, mas malaki ang naiaambag ng mga mahihirap sa ekonomiya ng isang bansa. Bakit nga ba maunlad ang isang bansa? Dahil sa mga taong nakapalibot dito. Kung mapapansin ninyo,