Kahirapan Sa Buhay นิยาย & เรื่องราว

Di ako kasing yaman nila. Ayoko naman sabihin sa kanila ang estado ng pamumuhay ko dahil baka sabihin nila na nagpapaawa lang ako! Ayoko rin namang maging kaawa-awa sa paningin nila! Kahit na ganito ang buhay ko ay hindi ko gusto na kinakaawaan ako ng ibang tao! Balang araw makakaraos din ako sa kahirapan hindi dahil sa tulong ng mga taong kinaawaan ako kundi dahil sa pagsusumikap ko!

Hindi ba't si Mindy ang masayang-masaya sa ginawa mo kay Sabrina? "Sa kabilang banda, mayroon ding mga kababaihan sa mundong ito na namumuhay sa isang mababa at mapagpakumbabang buhay sa kahirapan, na kahit na walang sapat na makakain. Wala silang katabi ngunit inaatake ng iba pa. Kinakaladkad nila ang dalawang malalaking sako sa paligid nila habang gumagala sila sa mga lansangan, mukhang mga babaeng walang tirahan, subalit hindi sila gumagamit ng gayong maruming pag-uugali.

'Hindi sila nauubos. Napapaisip tuloy siya kung talaga bang ganoon na lang kalupit ang buhay o masyado lang siyang naging pabaya. Ngayon ay alam na niya ang sagot. Ganito ang takbo ng buhay; komplikado at sadyang marahas. Hindi siya naging pabaya dahil walang matinong tao ang hahayaang mahulog ang sarili sa putikan. Umiiwas siya sa mga bagay na puwedeng humila sa kaniya pababa hanggang maaari.

Dear Helvina, Ang kahirapan ay hindi pang habang buhay kaya huwag kang aray nang aray. Magsikap ka lang sa buhay at mamumuhay ka nang malumanay. Mayroon kang natatanging kapangyarihan na maaaring makatulong sa pagsagip sa mundo kaya sumama ka sa amin nang mas lalo pa itong mahubog. Hihintayin ka namin. Nagmamahal,

AYLA ENCARQUEZ Mahirap daw ang buhay ng isang taong hindi kilala ng iba. ‘Yong tipong parang alikabok lang sa earth at walang silbi. Mahirap daw kapag hindi ka pa kagandahan, walang papansin sa ’yo kasi hindi ka naman talaga kapansin-pansin. Mahirap ka na nga, mas lalo ka pang pinahirapan dahil sa mga pinagdaanan mo sa buhay.

Kapag puno daw ng galit ang puso hindi makakapasok ang biyaya kasi wala siyang paglalagyan. Life is short. Hindi natin alam kung hanggang kailan lang ang buhay natin dito sa mundo para ubusin pa natin sa mga hindi tamang bagay. Tama na ang mga pasakit at paghihirap. Hindi lang din naman ako ang nasaktan. We all have our fair share of pain and trauma.

Maraming tao ang mauuhaw sa kayamanan at lalaganap ang sakit na hindi maiiwasan -- ang pagiging sakim sa lipunan. Habang ang mga mahihirap ay lalong mamimilipit sa gutom. Maaagawan ng opurtunidad at tatapakan na lamang sa sambayanan habang-buhay. Hindi ko mapigilang makaramdam ng lungkot. Totoo ba ito? O marahil ito ay isa lamang hula ng manunulat gayong nabigyan na sila ngayon ng laya magsulat.

Haharapin n'ya ang lahat, hindi lang si Khairo ang makaranas ng ganitong paghihirap sa buhay. Humugot s'ya ng hangin at pinuno ang kan'yang didbib bago nagpasya na magpatuloy ulit sa pagtakas. Wala na s'yang narinig na ingay mula sa mga humahabol sa kan'ya ngunit hindi s'ya dapat pakampanti. Baka nasa paligid lang ito at nakaabang na lumabas s'ya.

napahawak pa ng mahigpit sa dibdib dahil sa matinding gulat. Hinarap ko ang aso medyo malayo sa nakaparadang sasakyan.. sesermunan ko na sana.. pero hindi na nagawa dahil tumilapon na ako sa lakas ng pagsabog! Rinig ko ang tahol ng aso, at nakita ko pa kung paano ito tumakbo papalayo habang tumatahol.. I saw the fire.. and the impact was too loud.. Is this how my life ends? At papaano ko pa maisasakatuparan ang pangarap para sa pamilya kung ito na ang magiging katapusan ng aking buhay.?

Hindi ko na kasi maintindihan kung anong klaseng buhay ang mayroon ako ngayon. Hindi ko matanggap ang nararanasan ko. Mom and dad died from a plane crash, I found out that I was pregnant and now, kuya's might fall into worst scenarios. What the fvck?! Hindi pa talaga sapat ang paghihirap ko noon, patuloy pa rin akong pinapahirapan ng mundo.