Kahirapan Sa Buhay นิยาย & เรื่องราว

“Diba sabi ko ayokong lumabas. Dito nalang tayo sa bahay. Saka pupunta naman dito si mama bukas.” Bumuntonghininga ito bago ako pinihit paharap. Kaya nakabukaka akong nakaharap at nakatingala. “My love, hindi pwede ang gusto mo. We can’t live like this. Hindi tayo pwedeng magkulong habang buhay dito sa bahay. Kailangan natin harapin ang takot natin. Accident is a part of life, it was natural. Ang mahalaga ay naiiwasan natin.” Nang mag init ang sulok ng mata ko ay kinabig ako nito. “Alam kong natatakot ka at nag aalala. It’s normal also. Pero katulad ng sinabi ko, hindi tayo pwedeng mabuhay ng ganito.”

May sinabi pa si Kaiser pero dahil sa inaantok ako ay hindi ko na narinig pa iyon at dinala na ko ng antok. Malapit na akong umalis sa safe zone ko. Susuungin ko na naman ang bagyong paulit-ulit na ginugulo ang buhay ko. Kaya ko ba? Kaya ko nga bang iwanan at hiwalayan na sya ng tunay? Ano pa bang rason kung bakit kami mananatili sa buhay ng isa't-isa?

Dahil wala namang nakatayo sa likod niya, kahit pa makaranas siya ng matinding kaapihan, walang amang magtatanggol sa kanya, at walang inang magpapakalma sa kanya gamit ang mga malalambot na salita. Nasanay na siyang maging matatag na parang isang ligaw na damo, na gumagawa ng sarili niyang ligtas na silungan. Kapag ang buhay ng isang tao ay palaging masarap, at makaranas sila ng kaunting hirap, mararamdaman nila ang matinding sakit nito. Subalit, kung ang isang tao naman ay palaging nasa gitna ng kahirapan, hindi na nila gaanong mararamdaman ang pait niyon.

Napaluhod si Yohann mula sa lupa at ni isang salita ay wala itong narinig mula sa kanyang tiyuhin kung hindi ang paghagod ng magaspang at marumi nitong kamay sa kanyang likod. Ang buhay ay masyadong malupit para sa mga taong mahihirap at walang kakayahang mabuhay ng marangal. Kahit ipilit na itanggi ay kusang hahalik ang mga labi ng mga taong mahihirap sa lupa upang ito ay amuyin at ipaalala kung anong klase ng mundo ang kanilang ginagalawan.

Hindi sumagot si Michael, wala rin siyang ipinakitang kahit anong pagtanggi, o awa sa kung ano mang sinasabi ng lalaki sa kanyang harapan. Kinagat ko naman ang pang ibaba kong labi. Iba talaga ang naidudulot ng kahirapan sa buhay ng isang tao. Ito talaga ang nag-uudyok para makagawa ng isang desisyon ang isang tao kahit naman ayaw niya talaga rito.

Niligtas lang niya ang kanyang walang kwentang buhay para pahirapan pa siya. ……

This is the best part for me. Kung saan wala akong ibang maririnig, na tila ba lahat ay napapagod din, lahat gustong magpahinga, sa nakakapagod na umaga, papalipasin ang gabi bago magsimula ulit ng panibagong yugto sa buhay nila. Magsisimula ng panibagong ingay na maglalaho rin. Everything in this world has an end, even happiness. Do you know what the thing that will never last in this pathetic world is? It's the greed and cruelty of its people.

"Bakit ba mahal natin iyong nananakit sa atin?" "Sakit ng tao ang gustuhin ang isang bagay na malabong maging kanila. Parang ikaw kay Kairos, parang ako sa'yo, parang si Paolo kay Mariake. Naisip mo ba? Na parang sobrang mapagbiro ang tadhana na pinagtagpo – tagpo tayo parang maging sala-salabat iyong buhay natin. At kung totoo ang OTP, malamang sumasakit na ang ulo ng mga ngunguha ng OTP sa atin ngayon."

Ayaw niyang umasa sa iba, ngunit wala na siyang ibang matatakbuhan. Ang kahirapan ay isang malupit na bitag sa buhay ng tao---ano man ang gawin para makatakas, laging may pagkakataong hahatakin ka pabalik. Isang mahabang katahimikan ang bumalot sa pagitan nilang dalawa.

Tumakbo ako palapit sa kanya saka yumakap. "Babe, thank God that you are alive. Umamin sa akin si Farrah sa ginawa niya sa 'yo. And I swear, ginawa ko ang lahat para mahanap ka," sabi nito at hinawakan ang mukha ko. Pinagdikit nito ang noo namin at h******n ako sa labi. Lalo akong naiyak nang maalala na may ginawa akong malaking kasalanan dito kagabi.