Kahirapan Sa Buhay นิยาย & เรื่องราว

Hindi sila maaaring magmakaawa para sa kanilang kaligtasan o kamatayan, pero ang mararanasan lang nila ay sakit. "Susubukan ng mga tao na makahanap ng mga paraan upang mabuhay lamang kapag naintindihan nila na malapit na silang mamatay. Sa huli, kapag napagtanto nila na walang paraan upang mabuhay, madarama nila ang kawalan ng pag-asa at paghihirap. "Kung madali ko silang pinapatay, hindi ito magiging parusa.

Xander's Pov Sabi nila lahat ng bagay at tao my lugar may pwesto, may panahon at oras makakapagpasaya man sayo o hindi. Gaya na lang ng araw sa umaga bwan sa gabi, ang tubig sa ilog umaagos at ulan ay pumapatak, ang tao ay nabubuhay at namamatay... But Im not buying it kasi kung ganon? Bakit kinuha agad ang mahal ko? Ang lugar at pwesto pati panahon at oras nya ay dapat sa tabi ko. Kaya isa lang ang ibig sabihin LIFE IS A BIG BULLSHIT UNFAIR!

Hindi ba nito alam kung gaano siya sinaktan nito? ****** KEIRAH’s POV Sa buhay natin, hindi natin inaasahan ang mga mangyayari. Maraming mga pagsubok na dadaan, yung iba, hindi natin alam kung kaya nating lampasan. Pero sa bawat pagsubok na yun, may mga aral.

"Bumili ka pa ng marami para sa kambal." "Okay." Ilang supot pa ng cotton candy ang binili ng Yakuza. Muli silang naglibot sa matataong lugar. Dito na nakikita ni Cain ang buhay sa labas ng kaniyang mundo. Maraming mga mamamayan ang naghahabol sa kanilang mga oras para makapasok sa trabaho. Marami din ang tila dismayado dahil sa kahirapan. Iba't ibang uri ng kahirapan ang pilit na pinaglalabanan ng mga simpleng mamamayan. Napagtanto ni Cain na sa ganitong uri ng pamumuhay ang pinagdaanan ng kaniyang asawa kaya alam niya ang takbo at kalakaran sa mundo ng mga ordinaryong mga mamamayan. Napapatingin siya sa kaniyang asawang abala sa pagkain ng cotton candy. He admire his Andromeda. Positibo an

Kung gaano kahirap para sa kaniya noon ang umalis at tanggapin ang masasakit na pangyayari na kung saan, hindi pa nga niya natatakasan ang isa ay sinusundan na naman ng isa pa. Ang masalimuotniyang nakaraan ay nagpatunay lamang sa kaniya na talagang ang buhay ay parang gulong na paikot-ikot. Hindi lang sa ganda ng buhay kung mayaman ka o mahirap kundi sa saya, sarap, pighati at lungkot na mararanasan mo yon.

"Hindi. Huwag mong isipin iyan. Alam mo anak, ang dami ko nang nakausap at nakilalang tao na katulad mo ang sitwasyon. Most of them have been touched by suffering or tragedy of some kind. Death, trauma, you name it, it's been too close for comfort. But those are expected in life..." Pero bakit hindi niya ako pakinggan? Pero bakit parang ni minsan, hindi niya ako pinaburan? Minsan, para maalis ang ganitong mga agam-agam, iniisip ko nalang na marami pang problema sa mundo na dapat niyang pagtuonan. Minsan, nilalawakan ko nalang ang pag-intindi ko. The world has so many real problems, murder and mayhem, accidents and deliberate destruction. You see, it can feel like the world has gone crazy.

Paano kung mahulog nga ako at tumanda na lang na dalaga habang buhay? “I don’t really know if she’s happy now, but looks like she is. Masaya na sa maraming alagang hayop sa malaki niyang mansiyon pero minsan naiisip ko lang na ang lungkot din siguro,” sabi pa ni Sapphire. “Living without anyone by your side. Well, nandito na ako ngayon. I’ll be in her side pero hindi kasi lagi masasamahan ko siya,” sabi pa niya.

sabni ko. “Dahil ‘yon sa hirap ng buhay. Nafu-frustrate sila and at the same time yung current condition ng buhay nila ay hindi maganda kaya yung eagerness nila nahahaluan ng panggigigil and when everything fails or walang resulta ang ginawa nila for some time ay suko na agad.” “Parang experience mo na ‘yan ah,” biro ko.

Dahan-dahan kaming nagtungo sa bakanteng mesa na kulay abo, saka aking binuklat ang pahina na mayroong mga nilalaman. “Opo, gusto ko kasing tulungan si mommy sa patuloy na paglaganap ng kahirapan. Nanumpa ako sa aking sarili na sabay-sabay naming susugpuin ang terminong kahirapan,” pangangatuwiran ko at binigyang-diin ang salitang “kahirapan”. “Sa murang edad na iyan ganiyan ka na mag-isip! Manghang-mangha naman ako sa iyong kagalingan, karunungan, at kasipagan!”

Im in distress. Ang hirap isipin dahil sa dami ng pera ko at liit nitong Pilipinas ay hindi ko pa rin mahanap ang mag-ina ko. Gustong-gusto ko ng wakasan ang buhay ko kesa naman sa araw-araw akong pinapatay ng matinding kalungkutan. pakiramdam ko ay hindi sapat ang buhay ko para maging kabayaran para mapatawad ako ni Hailey.