Novel & Cerita Wala Ng Pera Or Wala Nang Pera

“Ang pera ko! Kung wala ang pera ko, Hindi ako...” “Kung walang pera, hindi ka makakatakas.” Isang malamig na boses sa kanyang tenga ang nagpahinto kay Jane bigla. Napapikit si Jane… Hindi! Syempre hindi! Gusto niya ng pera, sobrang daming pera, dahil mayroon pa siyang utang na kailangan bayaran at pangako na kailangan tuparin… Ang kanyang pera! Ang pangarap niya sa Erhai! Ang pangako niya!

Iba pala talaga ng pakiramdam na gumastos ng pera na hindi mo naman pera. …

“Tiya Norma, wala akong pera at. . .” “Hindi ko kailangan ng pera. May kailangan kang malaman. . .”

"Anong kapalit? K-Katawan ko ba? P-Pera? Ano?" "Mahirap bang sabihin ang salitang "salamat" sa taong nagligtas ng buhay mo? Una sa lahat , hindi ko kailangan ng pera. Marami ako niyan, hindi mabilang. Pangalawa, kung katawan mo lang pala ang ipambabayad mo ay huwag na. Wala rin akong ipinagkaiba sa Lance na 'yon kung gano'n." Seryosong saad ko. "Salamat, salamat sa pagtulong mo sa akin."

At least wala naman akong inabala diba? Bata pa lang ambisyosa na talaga ako. Mukha nga daw akong pera sabi ng mga kaklase ko. Hindi ko naman dine-deny yun dahil mukhang pera naman talaga ako. Pero, may malaking pero tayo para diyan, take note, lahat ng perang meron ako, malaki man o maliit, pinaghihirapan ko lahat yun. Kesehodang magkandakuba ako kakabitbit ng mga kung ano-anong pwede kung e-benta basta lang ba magka pera ako. Tsaka wala namang masama sa pagiging ambisyosa diba? Nagiging masama lang yun kapag nang-aabala ka na ng iba.

"Kanina iyon. Ngayon, walang-wala na ako." Bukod na lang sa perang itinabi niya sa bangko na hindi alam ng ina niya, wala na talaga siyang pera. Mabuti pala at naisip niyang gumawa ng bank account na walang nakakaalam bukod sa kanya. Kung hindi, hindi niya alam kung saan pupulutin ngayon. Pero hindi niya naman pupwedeng iasa ang buhay sa naitabing pera, 'di ba? Mauubos din iyon kaya kailangan niyang maghanap ng pagkakakitaan.

Pamalo iyon sa tuwing wala siyang maiuuwing pera. "Tay! huwag po! Pangako po bukas kukuha ako ng pera!" lumuhod siya sa harapan ng kanyang ama habang humahagulgol nang malakas. Tumingin siya sa kanyang Ina subalit wala man lang bakas na awang makikita sa mga mata nito. "Ma..." "Bukas na bukas, kailangan ko ang pera! Kung wala kang maibibigay, huwag na huwag kang uuwi!"

Medyo malayo pa yata yong bahay nito. "Mommy wala kang pera?" Napakamot ako sa batok. Ang hirap naman kapag ganito ang sitwasyon, ganito den siguro ang nararamdaman ni mama non, yong time na umalis kami at nagutom ako bigla. Nanghingi ako ng pagkain ni mama pero wala syang naibigay kase wala syang sapat na pera dahil ang pera na dala lang nya ay pamasahe.

Kaya’t naglakad siya papunta roon. Bago pa man siya makapasok, narinig niya ang malakas at OA na boses mula sa loob. “Mga kapatid mula sa Samahang Liwayway! Kailangan n’yong malaman — ang lumilipad na espada ko ay isa sa mga walang kapantay na kayamanan ng Samahang Daan ng Hiwaga! Tinatawag itong Noon Money Sword! Tanungin n’yo pa ang iba kung gaano kahirap ang pinagdaanan ko para nakawin ang espadang ito! Kung gusto n’yo itong bilhin, mangako muna kayo na hindi n’yo ito gagamitin sa palitan sa loob ng tatlong araw. Kung hindi, hindi ko ibebenta!”

Pera. Lahat ng bagay ay umiikot sa pera. Namulat ako sa mundo, na naniniwalang pera ang sagot sa lahat ng problema. Naniniwala ako na hindi pagmamahal o ano pa man ang pundasyon ng relasyon kahit pa ng pamilya. "Ano ba Nestor! Wala ka ng nagawang maganda!" sigaw ni Nanay, kay Tatay.