Nakalimutan Ko Novels & Stories

Naku amoy alak na naman ito. “NAKU NAMAN SIR UMINOM KA NA NAMAN. ANO BANG PROBLEMA MO PAG USAPAN NATIN BAKA MAKA TULONG AKO. SABI NI MS MARTHA HINDI KA DAPAT IINOM"

" At bakit ko Naman gagawin yun, baka Naman nakalimutan mo na professor ko siya at Hindi pwedeng di ko siya kakausapin psh. " Di Naman siya umimik at pumasok na sa loob ng kotse Niya, Pinaharurot Niya Naman agad ito. Iiling iling na lamang ako ng dahil sa inasta ni Akio alam kong nag tatampo siya pero Wala akong panahon para suyuin siya. Ngayon na Kasi namin malalaman Ang mga scores namin sa exam kaya kinakabahan ako. lutang pa ako dahil inaalagaan ko si Mayaki at si nanay.

For a moment, nakalimutan ko kung nasaan kami. “D-Damien…” bulong ko, pero bago ko pa matuloy, bigla siyang tumalikod. “I’ll get a new drink.” He left me, confused and flustered. --- On the way home Tahimik kami sa loob ng kotse. Ako, hawak ang maliit kong clutch, pilit kinakalimutan yung buong eksena kanina. Pero kahit ano’ng gawin ko, paulit-ulit sa isip ko yung titig niya, yung paraan ng pagkakasabi niya ng “You’re with me. That’s enough.”

umiiling na sabi ko sakanya. "Naggogoogle translate ako, abno ka ba? Di mo ba alam mag google translate jusq." natatawang sabi niya. At doon ko lang narealize na, oo nga noh! Bakit di ko naisipang maggoogle translate? bobo ko sa part na yun. "Nakalimutan ko pre!" natatawang sabi ko sakanya, kaya tinawanan niya lang ako at nagtype na sa google translate..

nakangiting sabi ko dito "Alam mo ba na nagulat ako ng sabihin sa akin ng kaibigan ko na 21 ka pa lang kaya agad akong naguilty kasi nagawa kong samantalahin ang kalasingan mo at kuhanin ang pagkainosente kaya hindi na ako naglakas loob na mag text sa iyong muli" nahihiyang sabi ko dito at hinalikan ang kamay nito

Good luck na lang talaga sa 'yo bukas kapag nasermunan ka ng coach n'yo," pananakot ko naman sa kanya. Natawa naman siya. ''Mukha ba kong natatakot? Wag kang mag-alala dahil naresolbahan ko na ang tungkol diyan.'' Pinaningkitan ko siya ng mga mata. Iisang tao lang ang agad na pumasok sa isip ko na katulong niya sa paggawa ng kalokohan. ''Fine! Sige na at umuwi ka na rin. Gabi na. Drive safely.'' Pababa na sana ko ng sasakyan nang bigla niya kong pigilan. Gulat na nilingon ko siya. ''May nakakalimutan ka ata."

napapailing kong sabi at kumain ng mamon na nasa harap ko. Kahit anong pagkumbinsi ko sa sarili ko na kalimutan na lang siya at hindi ko magawa. Ang hirap kasing kalimutan lalo na’t naaalala ko siya dahil kay Nathalia. After n’ong nilagnat siya ay hindi na siya nagpakita pa sa akin at hindi siya nangulit. Well, good news ‘yun sa akin.

sabi ko naman ---- " tao po" tawag ko sa pinto at pumasok Kinuha ko muna ang bed table. Akalain mo yun may pakinabang na pala to? " Sorry natagalan, " " Okay lang salamat" sabi nya at ngumiti

I wanted to build something that would last forever. Napatigil ako sa pag-iisip nang biglang mag-vibrate ang phone ko sa bulsa ng jeans ko. Kinuha ko ito at tinignan ang screen. Nawala ang ngiti sa aking mga labi nang makita ko ang pangalang nakasulat sa caller ID. Ramon Arcega.

Sabi ko Kahit ang totoo masakit pa din ang nararamdaman ko kahit hindi naman pala totoo na linoko nila ako. "You know what? You're right..but I'm still saying sorry to you. Tinuring mo akong parang kapatid tapos magagawa ko lang yun"