Kakashi Without His Mask Mga Nobela at Kwento

Kasama ang mga maskara sa mukha, parang mga mandirigma ang hitsura nila. Sa ilalim ng mainit na araw, ang ginintuang baluti sa kanilang mga katawan ay kumikinang nang masama, na bumubuo ng tatlo na halatang maliwanag na sinag na naghahagis patungo sa espada sa clutch ni Ichiro. Ang mga pahiwatig ng layuning mamamatay ay naging malinaw sa sandata habang ang mga pag-atake ng enerhiya ay inilalabas mula rito nag-skyrocket.

Pinag-lalaruan nito ang isang shuriken sa mga daliri habang walang emosyong naka-tingin sa kan'ya ang kulay asul nitong mga mata. Mukhang ito ang nag-hagis sa kan'ya ng mga shuriken Hindi niya makita ang itsura nito dahil nakasuot ito ng maskara pero sigurado siyang babae ito. Hindi naman siya sumagot sa sinabi nito at dinampot lang ang mga shuriken na inihagis nito sa kan'ya kanina tsaka niya iyon ibinato pabalik dito.

Walang tigil ang paghasa ko ng aking kakayahan, ngunit sa kabila nito, isang tanong pa rin ang gumugulo sa akin: Paano ko makikilala ang dalawang assassin na kaalyado ng impostor ko? “Hindi sila basta nagpapakita ng totoong mukha,” sabi ni Tito Everett noong huling usapan namin. “Every fight, they wear masks. No names, no identities. Kaya kahit anong gawin mo, you won’t win this fight unless you figure out who they are.”

Hindi ko alam kung bakit, pero agad akong kinabahan nang makita siya. Nakasuot siya ng black hoodie, at ang mukha niya ay natatakpan ng isang full-face Joker smiley white mask. Hindi naman ipinagbabawal ang pagsusuot ng maskara sa event, kaya hindi ko na lang pinansin. Besides, natuwa rin ako nang makita iyon dahil eksaktong gano’ng klase ng maskara ang na-visualize ko para sa isa sa mga villain ng nauna kong libro. Binalik ko ang tingin kay Joanne at sinagot ang tanong niya.

"Alexandria!" Kunot-noo akong lumingon para malaman kung sino ito. Si Mask Rider Black na naglalakad papunta sa akin. Nakasuot pa siya ng helmet at may mask pa pero dahil may kalakasan ang pagsigaw niya ay narinig ko iyon. Hindi kasi siya kalayuan sa kinaroroonan ko. Tangina! Ano kaya kailangan nito? I-congratulate ako dahil natalo n'ya 'ko? Wow! Humarap ako sa damuho ng walang emosyon; poker face. Mabilis naman siyang naghubad ng helmet at mask. At gano'n na lang ang gulat ko nang makita kung sino ang dumuhong si Mask Rider black, si Heinz. Malapad pa ang pagkakangiti n'ya na tila nasisiyahan na nakita ako dahilan upang lumitaw ang dimples niya sa pisngi.

Kumpara kanina, mas matagal na nakipag kamay si Miss Keithley kay Akihiro. “Nice to meet you, Miss Keithley. This is my wife,” binitawan ni Akihiro ang kamay niito at iginaya niya ako upang magkaharap kami ni Miss Keithley. Dahil hindi namin makita ang mukha nito, dahil bukod sa nakasuot ito ng facemask at nakabalot ang ulo nito ng tela, ay nakasuot rin ito ng shade. Iba rin ang trip ng babaeng ito.

naka ngiti kong sabi sa kaniya habang dahan dahan kong tinatanggal yung mask sa aking mukha. [Everyone faces are shocked when they seen krizia's face]

But fuck, seeing this woman in front of me now wearing the same mask Heaven was wearing before, this is a torture! "Wine?" She offered and I couldn't even tell if it was really her voice because I was so focused on her wholeness. She was just like my fucking Heaven! "H-Heaven?" I called her but a smile curved on her lips. My heart pounded so damn loud and I was about to reach her when she immediately walked away out of my sight! Fuck! I immediately panicked and was about to chase after her when Zero appeared in front of me! "Fuck!" "Dark, what the fuck? Are you cursing me? Kakarating ko lang, oh!" Zero muttered but I just glared at him coldly. He stiffened and stepped back.

The boy behind the mask Ch 3: A new life Eto na yung araw na papasok na ako sa bagong school lahat naka ready na uniporme,bag, at mask nakakahiya ksi pag nakita niya mukha KO ehh Hehehe ,bumaba na KO at kumain na ako ng almusal ko at lumarga na ko. Nakarating narin ako sa bago Kong school dito na nag Simula ang aking tadhana habbang naglalakad ako papasok sa school nilibot KO ang aking Mata medyu may kalinisan , maganda den yung eskwelahan habbang nag lilibot ako nawala sa isip KO na kailangan KO pa lang pumunta sa principal office para malamqn kung anong section ako , Hindi KO mahanap yung principal office kaya nag tanong na lamang ako sakto may dumaan na studyante at tinanong KO siya " ah

"Hindi naman ako ang nanlibre sa'yo. Kay Marcus ka dapat magpasalamat. Nilibre mo naman ako ng kape kaya patas na tayo." " Naku! Walang-wala 'to kumpara sa pa-spa ng jowa mo. Kaya pag nakita ko 'yang Papa Marcus mo ay magpapasalamat talaga ako." Napasilip ako sa labas ng glass panelled wall ng coffeeshop. Sa pinakagilid na lamesa kami pumwesto kaya kitang-kita mula sa kinauupuan ko ang bawat taong dumaraan. Natigilan ako ng may mapansin. May isang lalaking nakatayo sa malapit. He was wearing a black shirt, ripped black denim jeans, black baseball cap and a black face mask. His not looking our way. But I am swnsing danger from him. Para akong kinikilabutan habang nakatingin sa kanya.