Kakashi Without His Mask Novels & Stories

Walang tigil ang paghasa ko ng aking kakayahan, ngunit sa kabila nito, isang tanong pa rin ang gumugulo sa akin: Paano ko makikilala ang dalawang assassin na kaalyado ng impostor ko? “Hindi sila basta nagpapakita ng totoong mukha,” sabi ni Tito Everett noong huling usapan namin. “Every fight, they wear masks. No names, no identities. Kaya kahit anong gawin mo, you won’t win this fight unless you figure out who they are.”

Hindi ko alam kung bakit, pero agad akong kinabahan nang makita siya. Nakasuot siya ng black hoodie, at ang mukha niya ay natatakpan ng isang full-face Joker smiley white mask. Hindi naman ipinagbabawal ang pagsusuot ng maskara sa event, kaya hindi ko na lang pinansin. Besides, natuwa rin ako nang makita iyon dahil eksaktong gano’ng klase ng maskara ang na-visualize ko para sa isa sa mga villain ng nauna kong libro. Binalik ko ang tingin kay Joanne at sinagot ang tanong niya.

"Alexandria!" Kunot-noo akong lumingon para malaman kung sino ito. Si Mask Rider Black na naglalakad papunta sa akin. Nakasuot pa siya ng helmet at may mask pa pero dahil may kalakasan ang pagsigaw niya ay narinig ko iyon. Hindi kasi siya kalayuan sa kinaroroonan ko. Tangina! Ano kaya kailangan nito? I-congratulate ako dahil natalo n'ya 'ko? Wow! Humarap ako sa damuho ng walang emosyon; poker face. Mabilis naman siyang naghubad ng helmet at mask. At gano'n na lang ang gulat ko nang makita kung sino ang dumuhong si Mask Rider black, si Heinz. Malapad pa ang pagkakangiti n'ya na tila nasisiyahan na nakita ako dahilan upang lumitaw ang dimples niya sa pisngi.

Kumpara kanina, mas matagal na nakipag kamay si Miss Keithley kay Akihiro. “Nice to meet you, Miss Keithley. This is my wife,” binitawan ni Akihiro ang kamay niito at iginaya niya ako upang magkaharap kami ni Miss Keithley. Dahil hindi namin makita ang mukha nito, dahil bukod sa nakasuot ito ng facemask at nakabalot ang ulo nito ng tela, ay nakasuot rin ito ng shade. Iba rin ang trip ng babaeng ito.

naka ngiti kong sabi sa kaniya habang dahan dahan kong tinatanggal yung mask sa aking mukha. [Everyone faces are shocked when they seen krizia's face]

"Can you identify the suspect if he wears a mask?" Nanlaki ang mga mata ko sa plano niya. We can't make the department heads wear a mask to identify the suspect, that will be too obvious. So he's making this race so everyone will have to wear helmets that will cover their mouth. Tumango ako at sumang-ayon agad sa plano. "Take a rest, pupunta na ako sa meeting. Yuge and Ace is now with me." Nakahinga ako ng maluwag doon. Umupo ako sa sofa.

My ojiichan gave that crown to my brother para kahit mamatay daw siya, meron ng nakahandang mamuno. I'm about to say goodbye to my ojiichan when suddenly my eyes caught that mysterious guy wearing a black mask na hanggang mata lang ang kita but I just ignore him and continue opening the door of my ojiichan's room. "Ohh? Anthea? Sono kimyona gaikan to w* nanidesu ka?" (What's that weird look?) He is sitting on his faded black chair beside the table na maraming kung ano-anong papeles and etcetera ang nakapatong dito.

Sa ngayon ay wala akong misyong tinanggap dahil kasalukuyan akong nasa bakasyon. Malaya kong inilabas ang tunay kong pagkatao na walang maskarang nakaharang sa aking mukha. Bilang assassin ay lahat na imformasyon sa aking pagkatao ay nakatago at walang nakakaalam kung anong tunay naming pagkatao. Maliban lang sa taong tumulong sa aking makabangon muli at ang anim kaibigan kong assassin.

The boy behind the mask Ch 3: A new life Eto na yung araw na papasok na ako sa bagong school lahat naka ready na uniporme,bag, at mask nakakahiya ksi pag nakita niya mukha KO ehh Hehehe ,bumaba na KO at kumain na ako ng almusal ko at lumarga na ko. Nakarating narin ako sa bago Kong school dito na nag Simula ang aking tadhana habbang naglalakad ako papasok sa school nilibot KO ang aking Mata medyu may kalinisan , maganda den yung eskwelahan habbang nag lilibot ako nawala sa isip KO na kailangan KO pa lang pumunta sa principal office para malamqn kung anong section ako , Hindi KO mahanap yung principal office kaya nag tanong na lamang ako sakto may dumaan na studyante at tinanong KO siya " ah

"Hindi naman ako ang nanlibre sa'yo. Kay Marcus ka dapat magpasalamat. Nilibre mo naman ako ng kape kaya patas na tayo." " Naku! Walang-wala 'to kumpara sa pa-spa ng jowa mo. Kaya pag nakita ko 'yang Papa Marcus mo ay magpapasalamat talaga ako." Napasilip ako sa labas ng glass panelled wall ng coffeeshop. Sa pinakagilid na lamesa kami pumwesto kaya kitang-kita mula sa kinauupuan ko ang bawat taong dumaraan. Natigilan ako ng may mapansin. May isang lalaking nakatayo sa malapit. He was wearing a black shirt, ripped black denim jeans, black baseball cap and a black face mask. His not looking our way. But I am swnsing danger from him. Para akong kinikilabutan habang nakatingin sa kanya.