Kasingkahulugan Ng Sigurado Novels & Stories

Humihingi ng tawad sa kasalanang sigurado ako’ ng hindi naman niya ginawa. Halos lahat kami ay napaiyak na. Clueless kami sa kung ano’ng nangyayari at sa kung ano’ng ginawa ng babaeng iyon, oo pero alam naming may masamang nangyari na o 'di kaya naman ay may masamang mangyayari pa lang kaya nagkakaganito silang lahat. Dahil sigurado ako’ng hindi sila magkakaganito kung walang masamang nangyari. Hindi sila magkakaganito kung walang ginawang masama ang lintik at maysa-demonyong Astrid na iyon!

Walang kasiguraduhan ko na sagot. “Hmmm, not sure ka pa talaga sa feeling mo, Unique." “Di ba." “Hindi, ang ibig kong sabihin hindi kapa sigurado kung kuya pa rin ba talaga ang nasa isip mo o higit na.’’ "Budang -”

Para kay Nathaniel, hindi lamang ito kasal; ito rin ay simbolo ng seguridad ng kaharian. “Siguraduhin ninyong walang makakapasok na hindi inaanyayahan,” mariing utos niya sa mga kawal. “Ayokong maulit ang nakaraan. Hindi ko hahayaang masaling ang kahit isang hibla ng buhok ni Cassandra.” “Masusunod po, Mahal na Hari!” sabay-sabay na sigaw ng mga sundalo.

Ito yung sinasabi ko na kapag alam niyang sigurado siya sa isang bagay, sisiguraduhin niyang siya ang mananalo sa isang argumento. The way he said his last sentence was like a spell successfully cast on me. It made me dazed. Ang kamay naman niyang nakapatong sa aking tiyan ay tila yelo na nagpapamanhid sa bahaging iyon ng katawan ko. "How can y-you be s-so sure of that—" "Who took you one month ago, then?” Ikaw! Sino pa ba? Gusto ko sanang isumbat sa kanya iyon pero nagpapigil ako. Hindi ako maaaring magpadala sa takot ko.

“We'll take it slowly. Okay?” Parang nanlambot ako nang sabihin niya ang salitang ‘okay’. Assurance, iyon ang binibigay niya sa akin. Hindi ko lang alam kung dapat ko ba iyong panghawakan, pero may nagsasabi sa akin na dapat ko iyong paniwalaan. At pinaniwalaan ko nga.

Hindi iyon nagmamadali. Dahan-dahan, parang sinusubukan naming buuin muli ang isang bagay na minsan nang nabasag. Hinawakan niya ang kamay ko. Mainit. Sigurado. Parang ayaw na niyang bitawan. “Hindi kita dadalhin dito kung hindi ako sigurado,” sabi niya. “Sigurado sa ano?” “Na hindi na kita kayang mawala ulit.” Tumigil ang paghinga ko saglit.

"H-hindi." "Bakit parang ka yata sigurado? Sa gwapo nang asawa mo imposibleng hindi ka mahulog sa kanya. Abs pa lang sigurado akong ulam na. Ilan ba? Anim, walo? Matitigas ba? O mas matigas ang-"

“Just press the earphones when you are in danger. I’m your back up, just make sure to complete your task. Let’s check the camera again.” I took a deep sigh that made him shot his eyebrows. “Akala ko si Kulugo lang yung masakit sa tainga, ikaw din pala,” may halong irita kong saad dahil pa ulit-ulit silang dalawa sa mga sinasabi, buti sana kung kaligtasan ko ang iniisip nila e hindi naman, ang tanging nasa isip nila ay ang maging matagumpay sa transaksyon.

Takot akong malaman. Pero mas nakakatakot ang manatili sa hindi kasiguraduhan. “Samahan kita,” dagdag niya. Napabuntong-hininga ako at tumango nang bahagya. “Okay…” Hindi ko alam kung anong mangyayari pagkatapos nito. Hindi ko alam kung anong klaseng buhay ang naghihintay sa akin.Pero isang bagay ang sigurado—

"Sigurado ba kayo Dok?" "Ang mga bagay na ito ay kailangan sinisiguro ko muna bago sinasabi sa pasyente, dahil mahirap magkamali sa pagsabi ng walang kasiguraduhan sa ganitong sakit, Cindy." Lalo akong nahilo at tuluyan nang gumuho ang mga pag-asa ko't paniniwala may happy ending pa kami ni Daniel. "Gaano pa katagal ang buhay ko Dok?" tuluyang bumagsak ang luha ko. Naramdaman ko ang panginginig ng aking mga daliri hanggang sa buo kong katawan.