Novel & Cerita Kasingkahulugan Ng Sigurado

“Cris… paano mo nasisiguradong kaya nating panindigan ‘to?” Bahagya siyang ngumiti, pero hindi iyon ngiting puno ng kasiguraduhan. Sa halip, may bahagyang pag-aalinlangan, may katotohanan. “Dahil alam kong hindi ko kayang mawala ka.” Napakurap ako. “Pero paano kung hindi sapat ‘yan? Paano kung—”

Kagaya na lamang ngayon, kailangan kong malaman kong ano at saan nilang nahanap ang sinasabi nilang mangyayari na ako mismo ang kinakailangan para mailigtas ang mga nilalang na kailangang mailigtas. "If Serena, kung hindi niya kayang mag-anyong lobo paano kayo nakakasiguro na siya talaga ang kapatid ni Joaquin? Nalaman niyo ba agad na hindi niya kaya iyon, o sinabi niya man lang ba agad. " I asked confused. Although the bubble he created as a protection still won't go away, that's why I can be sure that my questions and his answer will be secure, because no one will hear what we talked about. Hindi ko na alam kung saan ko napulot ang mga salitang iyon, ang tanging alam ko lang kailangan kong

Sigurado akong may dahilan iyon. Siguraduhin mo lang na hindi kita mahahanap, Tasyang. Dahil kapag nakita kita, sisiguraduhin kong wala ka nang kawala sa akin. Kung kailangan kitang kulungin sa kwarto ko para hindi ka makatakas gagawin ko.

“Siguro dahil gusto kong maging handa ka. O siguro… dahil hindi ko kayang alisin ang sarili ko sa paligid mo.” Huminga siya nang malalim. Ang sinabi ni Adrian ay tila may doble kahulugan—isang pahiwatig ng proteksyon, at isang tahimik na patunay ng interes. Hindi niya alam kung alin ang higit na nakakatakot: ang katotohanan na may itinatago si Adrian, o ang katotohanan na siya mismo ay mas lalong naaapektuhan ng lalaking ito.

He stared at me with a smirk plastered on his lips. “Paano ka naman nakasisiguro na tayo talaga?” The mood shifted a bit. Kumunot ang noo ko. Bakit ang dilim ng pagtitig nitong lalaking ito sa akin? Para namang may nasabi akong masama. “I'm sure.” Tumawa ako. Ano? Umiling ako. I rested on his chest. “Hindi tayo sigurado, Hidalgo. Malay mo, ang panahon ang may ayaw sa atin na maging tayo sa huli.”

“Gusto niyang mabuntis ako, para siguradong may babalikan siya.” Patuloy ako sa paghaplos sa kanya. Pinapagaan ang loob niya. Kamay kong kanina ay sa likod lang niya, ngayon ay gumala na sa balikat niya. Papunta sa braso. Hanggang sa kamay niya. “Sira-ulo siya!” ayon at tumaas na ang boses niya. “Gusto niya ng assurance. Gusto niya, sa kanya lang ako. Pero ayaw niya akong bigyan ng kahit anong assurance.”

sabi niya, mababa, “anong gagawin ko sa’yo?” Hindi ako umatras. Hindi ako umiwas. “Anong gusto mo.” “Parusa.” “Tanggap ko.” “Hindi ka natatakot?” “Hindi na.” “Bakit?” “Kasi kahit anong gawin mo, ako pa rin ito.” “Hindi ka sigurado.” “Sigurado ako.” “Patunayan mo.” “Hindi ako luluhod.” Tahimik. Mas mabigat.

At bakit hindi nila ito sinasabi sa akin? Wala pang kasiguraduhan pero malakas na talaga ang kutob ko. Pero sa kabilang banda, natuwa ako na ginawa ko ‘to, sinundan ko siya kahit hindi naman talaga tama. Isang bagay lang ang sigurado ako—hindi rito magtatapos ang lahat. Kailangang malaman ko ang totoo. Alam ko na kung saan siya nakatira. At alam kong, sooner or later, magkikita ulit kami.

“PAPAT*AYIN KO LAHAT NG INVOLVED SA PANGYAYARING ITO. SISIGURADUHIN KONG PAGSISISIHAN NILANG LAHAT.” .

Ang kulit mo ha. Napangiti siya. "Gusto ko lang makasiguro." "At bakit kailangan mong makasiguro?"tanong ko habang nakataas ang mga kilay ko. "Para alam ko kung uulitin ko pa." Napatawa ako. "Haharana ka ulit?" "Oo."agad niyang sagot. "naku huwag na.Wala na tayo sa sinaunang panahon."