Novel & Cerita Keeping Me Sane

They were encouraging me, in their quiet way, to transform myself into someone capable of wholeness again. "Maraming salamat po, Doc." Kahit papaano ay naging magaan na ang pakiramdam ko sa mga nagdaang araw. Hindi muna ako lumabas dahil alam kong may mga mosang. I made myself engaged in yoga, tai chi, and anything that could help me prevent stress.

Mas maingay at mas makulit pa ako sa kanya. Knoxx is the reserve type while I'm the out going. Baliktad nga, kasi sa aming dalawa, parang ako yung walang sakit. Kapag nasa mood ako, ako yung maingay, magulo at makulit. Minsan lang naman ako nagiging tahimik kapag ganito lang na mabigat ang pakiramdam ko. "How's life, Knight Wharton? I heard you and Caren are--"

I know I’ll be safe here. Kinabukasan pagkagising ko ay wala na si Jacob. Tanging maliit na sticky note nakadikit sa bedside table ko ang aking inabutan. He’s really a caring person. Nakapagluto pa siya bago siya umalis. Minsan, natatawa nalang ako sa sarili ko. Among us two, he has the power to command me to do something, pero ang nangyayari, ako ang nag-uutos sa kaniya na gawin ang mga bagay na gusto ko. Kahit mga simpleng bagay lang. He doesn’t look like a billionaire to me. Para lang siyang isang normal na tao na masarap kasama sa bahay. After I eat breakfast, nag-asikaso na rin ako ng aking sarili. Pagkatapos kong maligo at magbihis, nagtungo ako sa para magtimpla ng kape. For some reas

Pasimple akong napahinga nang malalim at saka ipinagpatuloy ang ginagawa. “Kung sakaling hindi pa rin maayos ang pakiramdam mo hanggang mamayang gabi, huwag ka na munang pumasok bukas,” saad ko na lang para i-distract ang sarili ko. “Ako na ang bahalang magpaalam kay Perseus.”

Hindi gaano kalakihan ang sahod pero kasya na para may makain ako sa araw-araw. Gusto kong panatilihang abala ang sarili ko. Ayaw kong magkaroon ng oras para mag-isip ng kung ano-ano. Itinuon ko lahat ng atensyon ko sa trabaho. At maliban sa pagtulong sa grocery store ay nagbebenta rin ako ng mga beauty products na nakukuha ko lang rin sa distributor sa malapit. Kahit paunti-unti ay may tubo ako at nakakaipon dahil napupunta sa akin lahat ng kinikita ko.

sambit niya at binalik ang tingin sa TV. Damn. Sana nga... Kung anu-ano kasi ang iniisip ko, hindi ko na tuloy namalayan na pinunit ko na pala ang karton ng pizza at muntik ko pa na kainin 'yun. Source of happiness ko nga si Aiden, pero baka siya rin ang maging source of madness ko. Damn it! What am I thinking? I heaved a sigh, "Come, give me a hug." Pagkasabi ko no'n ay agad umurong si Aiden, "Why?"