Keeping Me Sane Novels & Stories

Makakarating sa aking apartment at muling makaramdam ng normal. Nang maglakad ako sa sidewalk, nakita ko ang isang babae na papalabas din ng ospital. "Pasensya na po," sabi ko at agad akong napaurong upang bigyang-daan siya. Nagpatuloy ako sa paglakad habang nag-iisip ng mga susunod na hakbang na pwede kong gawin, wala akong trabaho, at hindi na magtatagal ang ipon ko. Naubos ko na ang ilan sa mga savings ko habang nakaratay sa ospital, kaya't marahil ay hindi ko na kayang magtagal pa na manatili sa bahay.

Ngunit sa totoo lang, tila ba lumilipad ang isip ko dahil hindi naman ang figures o charts ang laman ng utak ko, kundi si Gianna. Parang ganito na lang yata palagi ang nangyayari sa amin araw-araw. Meetings, deadlines, conference calls. Pero kahit gaano ako ka-busy, kahit tambak ang trabaho at paulit-ulit ang mga tanong sa meeting room, hindi siya kailanman nawawala sa isip ko. Sa gitna ng kabisihan, siya pa rin ang naging breather ko.

Hindi muna ako pumasok at mataman pang pinakatitigan ang carvings ng numero bente-siyete sa pintuan. Simula sa araw na ito'y mag-u-unwind ako at walang ibang iisipin kundi ang magrefresh ng utak. Kailangang maging kapakipakinabang ang staycation na 'to. I need to be productive. "Fighting Feli. You can do it!" pakikipag-usap ko sa aking sarili.

Sana makahanap siya ng peace at happiness sa bagong simula niya. Habang nag-iisip, narealize kong kailangan kong ipaalam kay Shuen na nandito lang ako, ready makinig at sumuporta. Kailangan kong maging strong, hindi lang para sa sarili ko kundi para rin sa kanya. Kung hindi ko siya kayang ipaglaban, at least maging parte ako ng healing process niya. Napabuntong-hininga ulit ako, at sinubukan kong alisin ang mga alalahanin sa isip ko. Kinuha ko ang inventory list at nagdesisyon na pumunta sa main kitchen para magtrabaho.

Puro na lang 'yung mga sakit at mga bagay na nakakapagdala ng kalungkutan sa akin. It's like my mind's blocking my capability to be happy even for once. Unting beses lang o pagkakataon na sumaya ako, talagang magpapa-aalala siya ng mga bagay na magpapababa sa pakiramdam ko. Sana pumapel na lang siya sa Pancres, 'di ba? At least nakatulong pa siya magpababa ng blood sugar ko kapag kakain ako ngmaraming pagkain. Speaking of food, I feel like doing a comfortable binge watching tonight. Probably a movie first. Baka kasi kung manuod ako ng series like Chicago Med, baka abutin ako ng madaling araw.

Not physically but mentally and spiritually. Wala ng pumapasok sa utak ko. Okupado ang utak ko kung ano na ang nangyari sa mag-ina kong naghihirap sa loob. I clench my fist. Tangna talaga! Susuntukin ko kung sino 'yong pumigil sa akin! "Son, keep calm okay. Maayos lang ang mag-ina mo sa loob." my dad said. Tumango ako pero hindi pa rin ako kumbinsido. I need to calm, for my wife and my child. But they're not here. For fvck sake. I'm going to insane.

Nagpasalamat ako at uminom ng kaunti para pakalmahin ang sarili. “So tell us,” muli si Adrian, nakangiting parang gusto talagang makilala ako, “how do you handle stress sa hospital? I mean, it must be exhausting.” “I usually take it one day at a time,” sagot ko. “Hindi madaling makakita ng sakit at kamatayan. Pero every patient na gumagaling, that’s my reminder na worth it.” “Very admirable,” wika ng apo ni Mr. Wang. “And beautiful too. You must have so many admirers.”

Kinuha ko rin ang butter sa ref at inilapag sa maliit kong dining table. Habang kumakain, binuksan ko ang libro ni Martha Wells, isang paraan para mailayo ang isip ko sa kung ano-anong kalokohan na gustong pumasok sa utak ko. Gusto ko lang ng tahimik. Peace of mind. ‘Yon ang kailangan ko ngayon. Pero sino ba ang niloloko ko? Kahit anong pilit kong ibaling sa ibang bagay ang atensyon ko, paulit-ulit pa rin siyang bumabalik sa isip ko. Si Mr. Solano. At ang offer niya.

Paano niya pinananatili ang gayong kalmado, kahit na sa harap ng sarili niyang dalamhati? Ito ay isang lakas na kinaiinggitan ko, ngunit hindi ko maiwasang makonsensiya sa pagpapawalang-bisa nito. Nahulog ako sa isang pattern ng pag-asa sa kanyang katatagan, alam kong dadaanin niya ang pasanin ng aking mga insecurities nang walang reklamo.

Panaginip! "Hindi ka pa ba aalis?" pagtataray ko saka ko siya nilampasan. Tinungo ko ang sala kung saan nando'n pa rin ang mga gamit ko. I need to work! I need to divert my attention to something else, because I might really going to lose my mind once I keep thinking about it. I really am so stupid! Sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib at hindi ko na alam ang gagawin ko para pakalmahin ito.