Keeping Me Sane Novels & Stories

Pero baka busy na iyon? Lintikan na talaga. Nasstress na ako kakaisip! Baka pag pinakiealaman ko ito ay bigla nalang kaming sumabog! Ilang beses pa akong nagpaikot-ikot sa loob ng kusina habang nag-iisip kung paano papaganahin ang lintik na kalan na ito at nang wala na talaga akong maisip ay napagdesisyunan ko nang tawagin si Lawrence.

“Ingat ka, anak. Wag ka masyado magpagabi.” Ngumiti ako kahit may kung anong kirot sa dibdib ko. Alam kong worried siya lalo na’t wala si Kalix. Pero kailangan ko talaga ‘tong gawin. ‘Yung studio na ‘yon… kahit papaano, sanctuary ko pa rin. And maybe, being there—even for a little while—could help me breathe.

Halos dalawang buwan ko na siyang hindi nakikita. Huling araw ko na sa trabaho. Hindi pa naman ako nag pa-panic sa finance ko dahil may savings akong maari kong gamitin. Palagi akong nagkukulong sa kwarto at nakahiga sa kama buong araw. Paminsan-minsan dinadalaw ako ni Trina kasama ang baby niya. I tried to put an act, pinapakita ko na ayos lang ako pero deep down inside nagkakagulo na sa loob. Hindi ko alam paano ayusin nagkandabuhol-buhol na isipan ko. Hindi ma-pirmi ang utak ko kakaisip kay Axel.

"Para makalimutan mo ang mga problema mo." Napangiti ako. "Tingin mo, makakalimutan ko ang problema ko kapag nagtrabaho ako rito?" "Oo naman! You need to keep yourself busy so you won't think of your problems. Ganoon kadali! Ano? Wanna get hired?"

wika habang naglalakad ng matulin. Ngunit agad naman akong napahinto sa pag-llalakad nang maalala ko na mayaman pala kami kaya di ko kailangan gawin ang ibang gawaing bahay. Dahil sa naisip kong iyon ay napahalakhak ako at nahinto din sa kalaunan ng maalala ko na nagmumukha na akong baliw. Nagsasalitang mag-isa at tumatawang mag-isa. Damn! Do I need to make an appointment with a psychiatrist?

More draining. Which meant I had to be more careful. More attentive. Eventually, I slipped out of the bedroom and closed the door halfway, leaving it cracked just enough so I could still hear her if she stirred. The kitchen still smelled faintly of butter, eggs, and ginger tea. I rinsed the pan, wiped the counter, and kept my movements quiet. Something was grounding in routine — something that steadied the constant calculations running in my mind. Meals. Appointments. Rest. Hydration.

“Dito na pala ang bahay mo ngayon?” Napabalikwas ako’t na-upo, sapo ko ang aking dib-dib at nagpalingon-lingon sa paligid. Boses ng tao ang narinig ko, hindi yun guni-guni! Kapre? Kapre nga ba?! Shooot! Si Phineas Fuchs, nakasandal sa haligi habang humihigop ng kape! Hindi ako nagdalawang-isip na ibato sa kanya ang yakap-yakap kong unan. “Phineas, ayaw kong mamatay dahil lang sa nerbyos!” Hindi nakatakas sa paningin ko ang ikinikubling ngiti sa labi ni Sir Phin habang sinasamaan ko siya ng tingin. Pabagsak akong nahigang muli saka inayos ang aking sistema. Inhale.... Exhale. Nakakainis! Nakahanap na ako ng peace of mind kani-kanina, eh, dumati pa!

madamdamin kong sabi. "At magdadrama ka na naman ba?" "Ngayon nga lang ulit ako nagdrama, bawal ba?" nguso ko. "Sanayin mo na lang ang huwag magdrama at huwag mag-overthink. Nakakasama iyan sa kalusugan mo," concern na sabi nito. Alam kasi nito na very emotional ako at nagkaroon ng depression, kaya mahina talaga ang loob ko. Kahit gusto ko man maging matapang, ay hindi ko magawa kapag umatake na ang anxiety at depression ko.

And why does it still feel like I'm holding on to something that's already broken? That day, I had a meeting with a client. Medyo maaga pa, so I had the whole afternoon to myself. I decided to go for a walk to clear my mind. When I reached the park, I took a seat on the bench, looking at the people around me. Some were walking their dogs, others jogging, while some were just simply enjoying the warm sunlight. It felt peaceful, yet somehow, my mind was still full of noise. Lahat ng nangyari, lahat ng iniwasan ko, parang andiyan pa rin, nag-aantay na masaktan ako ulit.

Tumango siya ng maikli sa amin, then she turned away, agad nang bumalik sa usual niyang routine, calling out instructions, checking on the others, making sure everything was running smoothly. Pagkawala niya sa paningin ko, saka ako napabuntong hininga nang dahan dahan, parang doon ko lang pinayagan ang sarili kong mag relax kahit saglit. I rested my hands on the counter, my fingers pressing lightly against the cold surface, grounding myself, trying to anchor my thoughts. “Stay focused,” bulong ko sa sarili ko, inuulit yung sinabi niya, hoping it would somehow work.