Keeping Me Sane Novels & Stories

Siguro dadalhin niya itong mga pagkain at doon na sila sa kwarto kakain. Ayos lang yan Shemaia, ipagpatuloy mo na lang ang ginagawa mo at huwag mong pansinin ang ibang tao. Yes, I need to motivate myself to remind myself to calm down baka bumalik na naman ang nangyari kagabi na nagtatago ako.

"What are you talking about breaking down, Trinity Anne?" "Mental breakdown, ano pa?! Hindi ba pwedeng suportahan mo na lang ako at intindihin nang hindi nangungulit araw-araw sa pagtatanong kung okay lang ako? Hindi nga ako okay, hindi ba? Bakit araw-araw na lang ay itatanong mo samantalang alam mo na ngang hindi!" "Kaya ako nagtatanong para malaman kung papaano ako makatutulong--"

Masaya akong tumango. “Sabi pa ni Mike, malaking factor daw yung consistent na theraphy ko. Malakas na rin yung emotional resilience ko ngayon, enough to handle stress or challenges on my own, pero itutuloy ko pa rin yung regular check-ups para lang makasiguro na everything's okay. Prevention is better than cure diba?” patuloy ko pa sa positibong tono.

Kilala ko ang bawat pagbabago ng tono niya kahit gaano kaliit. At kanina, may crack. Hindi obvious. Hindi dramatic. Pero nandoon. Distracted. Parang may hinahabol na hindi niya maabot. Ibinalik ko ang phone sa mesa ko at tumingin sa repleksyon ko sa glass wall ng opisina. Calm. Polished. In control. Ganyan dapat. Ganyan ko siya pinanatili. Hindi ako galit. Hindi ako nagseselos.

It's my time to prioritize what I feel towards this. "Kinulong mo ako rito at ang anak natin. Bantay-sarado ang buong bahay. Kung ano-anong kasinungalingan ang ipinapasok mo sa utak ko. Kaya sabihin mo nga, Ivan. Ano pa bang dapat kong asahan sa 'yo para hindi na nayayanig ang mundo ko nang ganito? Ano pa nga bang hindi ko alam, ha?" On my peripheral, I saw the leisure exit of his friends. Secretly, I touched my stomach. The baby keeps me sane. I need to be sane. Wala nang tama sa lahat ng ginagawa niya.

Hahayaan ko lang ang tsismis. Bumuga ako ng hangin. “Kaya mo ‘to, Kat,” sabi ko sa sarili. “Kailangan mo lang maging matibay at matatag. At least, hindi ka nag-iisa. Nandyan si Zach na handa kang tulungan at protektahan.” Napangiti ako. Ang sarap sa pakiramdam ng thought na ‘yon. *********

Pero ramdam ko ang tensyon sa loob. “I’m done here. Excuse me,” mahina kong sabi, halos pabulong. Hindi na ako lumingon pa. Pilit kong pinanatili ang mukha kong walang emosyon habang naglalakad palabas ng opisina. Pero bago tuluyang sumara ang pinto, narinig ko pa ang boses ni Kael... “Be careful, cousin. You never know when something important might slip away.”

Nung una masaya pa ako pero ngayon nakakapagod pala simula nung iniire at mailabas ko ang kambal walang araw na hindi ko minura at pinatay si Cassius sa isip ko. Doon ko nalaman hindi pala biro ang maging ina lalo na kung magisa ka lang at dalawa ang inaalagaan mo halos mapabayaan ko na ang sarili ko dahil sa parang nananadya pa ang dalawa at salitan lagi sa pagiyak. At hindi lang doon natatapos ang problema, dahil ang mahal mahal ng gastusin napakadaming bibilhin kung minsan nga ay naiiyak nalang ako sa kawalan dahil sa labis na frustration.

At alam kong dahil 'yon sa mga gamot na iniinom ko. Para akong naka-set as a timer, kailangang alerto at maaga sa pag-inom para sigurado. Sometimes, I wish I could wake up and just think of happy things instead of dwelling on fears. That's why I feel at ease whenever I'm with Sheids because I can freely be myself. He accepts me and will never let me down. Aalagaan niya ako. "Sige. Iiyak mo lang 'yan. Makikinig ako at hahayaan ka lang."

Kita niya yatang nainis ako, sino ba naman kasing hindi maiinis sa mga nabasa ko. "Nevermind!" nakangiting sagot ko. Hindi sila ang makakasira ng araw ko., usal ko. Hindi ko na rin pinansin ang mga basher ko at sumandig ako sa dibdib ni Steven kung saan ala kung safe ako at secured ako sa taong makakasama ko ng pang habang buhay. Hindi pa man sa ngayon at alam kung darating iyon sa takdang panahon kapag maayos na ang lahat lahat sa amin. At isa pa hindi naman kami for good dito at babalik pa rin kami ng US.. Haixt!!!