Keeping Me Sane Novels & Stories

I need a damn place where I can have a peace of mind. Everyday is tiring. Unti-unti akong nawawalan ng ganang makipag-usap sa kahit kanino. Ang interes ko sa ilang bagay ay naglalaho na rin. I feel like I’m losing everything again, even myself. I’m wasting my time just by laying in bed, cry at night, feed my mind with unhealthy thoughts, doing absolutely nothing until I fell asleep.

Kaagad na humalik ang preskong hangin sa balat ko kaya dahan-dahan akong umupo sa damuhan saka binuklat ang librong dala ko para magbasa. Hindi ko namalayan ang oras dahil sa pagbabasa ko. It made my mind calm and I'm just so happy because of it. Nang bahagyang bumuti ang pakiramdam ko dahil sa pagbabasa ay nag-ayos ako at kumain para pumunta sa cafe. I need to keep myself busy. Para mawala lahat ng mga bagay sa utak ko na hindi ko naman dapat iniisip? "Are you sure you're okay? Magco-commute ka?" sunod-sunod na tanong ni Greg nang tawagan ko siya para magpaalam na magtatrabaho ako.

“Kira, alam mo bang halos wala na akong tulog? Every night iniisip ko paano kita mapoprotektahan. Kung aalis ka pa, para mong tinatanggal sa akin ang kapayapaan ko.” Napatingin ako sa mesa, ramdam ko ang guilt. “Hindi ko gustong dagdagan ang stress mo. Pero kung hindi ako aalis, ako naman ang mababaliw. Hindi ko kakayanin araw-araw marinig ang pangalan ko sa media, makita ang mukha ni Bianca na nakangisi na parang siya pa ang tama. I need to stay sane—for me, for you, and for the baby.”

Iniwan ko sya at nagmamadali na akong lumakad palayo sa kanya. I need to eat. I need to calm my mind bago ako tuluyang mawalan ng katinuan. I don't want to ruin my day and I don't want to lose my job. I need this job habang di ko pa nakukuha lahat ng para sa akin.

Nasa probinsya. Sa totoo lang, kagaya nga ng sinabi ko kay Aziel ay hindi naman talaga namin kailangan ng kasambahay dahil kaya ko namang gawin ang mga gawaing bahay. Wala akong trabaho at iyon na lamang ang bukod-tanging pinagkakalibangan ko. Pero napagtanto kong hindi na rin pala masama ang naging ideya niya. Having Manang Yeta now was a huge help to still keep my sanity.

Ayokong umasa habambuhay sa perang iniwan nila. Pagkatapos kong kumain ng simpleng hapunan, humiga ako sa luma kong kama. Habang nakatitig sa kisame... Isa lang ang iniisip ko. Stay in. Kung magiging stay-in maid ako... Makakatipid ako sa pamasahe. Makakatipid din sa pagkain. At higit sa lahat... Makakaiwas ako sa araw-araw na panunumbat ni Tiya Remy.

“You sure, miss? Kanina ka pa rito.” My brows furrowed. Medyo marami na nga ang basong nasa harapan ko, pero parang hindi pa naman ako tinatamaan. I still feel fucking sane. In fact, too sane that everything still keeps running in my mind. “I’m still sane. And… I can still fucking pay kaya maglapag ka pa ng inumin,” I said.

Kay Alice ako nagsabing hindi ako u-uwi dito at siya na lang ang nagsabi sa amo niya. I drank the remaining coffee before I stood up to bring the cup in the kitchen. I was humming 'Crazier' by Taylor Swift on my way to the kitchen. That song calms me for no apparent reason. I just love the calmness it gives me. My morning is good but as soon as I enter the kitchen, it was immediately ruined. I even halted on my step upon seeing who are inside the kitchen busy eating their breakfast. As soon as they noticed my presence, their gaze automatically went to my direction.

If only I could go there and tell her about my plans. “I want to laugh. Muntik na nga akong tumawa noong kausap ko siya pero siyempre, kunware malungkot ako. Kung alam niya lang mga pinaggagagawa mo, baka ipa-mental ka pa niya.” Watching her and our sons from almost every corner of their house and framing hundreds of their pictures to hang inside my room might be creepy for others, but I was longing badly for them. What should I do? What should I fucking do to keep myself sane?

Naliligaw ako. Anuman ang mga susunod pang mangyayari ay isa lang ang nasisiguro ko: nasa tiyak na kapamahakan ang buhay ko. Ipaubaya ko man ang sarili ko sa kanila o gumawa ako ng hakbang ay parehas lang may posibilidad na mapahamak ako. Kaya mas okay na siguro na gumawa ako ng para magbaka sakali na maililigtas ko ang sarili ko. It's better to be in trouble by doing something that could make me possibly safe, than being in a situation such as this and letting these two make unwanted things in me.