Keeping Me Sane Novels & Stories

I cannot process everything. Naubos ang buong araw ko, trying to calm down my thoughts. Believe me, I tried to get away from all that bothers me mula pa lang nung simula ng araw. Hindi ko maalis sa sarili ko ang pagkainis. Bakit ba kasi ako nanaginip? That dream is the root of all my problems today. That dream is the reason why I am losing my sense of sanity. Once again, I saw the letter at ang naghuhumiyaw sa kulay pula nitong envelope.

baka pakialaman niya ang bookshelves ko, mahirap na. Buong maghapon yata kaming naglilinis at hindi ko siya pinalalapit sa bookshelves ko. Hindi niya naman nahalata. "Stay hydrated," tugon niya sabay abot ng tubig sa'kin. Kinuha ko ito at ininom. Nandito kami sa kusina, nakaupo. Gagawa raw siya ng snack namin. Gusto ko lang naman tinapay na may itlog. Nagkicrave ako dun. Gosh! Hindi naman kami tumataba ni Third kahit lockdown kasi palagi niya akong niyayayang mag-excercise. Minsan, nagzuzumba kami. Mabuti rin daw kasi ang excercise to prevent anxiety and depression.

It calms the chaos inside my head, madw me forget these nonsense and worries that won't stop lingering in my mind. "Nope..... There are beautiful endings, and I can say that this... is one of them." TO BE CONTINUED....

“Hindi landian, kundi self-care with benefits. Kailangan ko rin ng bakasyon, hindi lang basta trip. Mental, physical, at sexual healing.” Natawa ako ng malakas, halos mapatingin ang ibang customer sa café. “Mental healing daw? Parang masisira lalo ‘yang utak mo sa ginagawa mo!” “Eh ikaw naman,” balik niya agad. “Wala ka pang bago. Halos maalikabok na yang love life mo. Ni hindi ko alam kung may nagtatangkang ligawan ka o puro tanim ng tubo ang inaasikaso mo.”

Hindi ako mananatiling kalmado habang may ibang babae sa loob ng kuwarto niya. Pero heto ako. Tahimik. Walang luha. Walang sakit. Unti-unti akong umurong. Maingat ang bawat hakbang ko pababa ng hagdan. Ayokong gumawa ng kahit anong ingay. Hindi dahil ayokong mahuli. Kundi dahil... Ayoko silang gambalain.

Ayaw ko lang nang paulit-ulit dahil aksaya sa oras. Isa pa, sa daming pwedeng mangyari, baka kung kailan handa na ako ‘tsaka naman mahuli ang lahat. Higit sa lahat, I want to lessen the burdens I have been shouldering all these years. Hindi man nila ako matulungan sa pakikipaglaban, I know they are beside me, supporting. And that is enough for me. Sunday approached in a blur. I was feeling anxious all of a sudden and I tried hard to remain calm and unbothered.

sigaw niya ulit kaya mabilis ko siyang niyakap at ramdam ko ang kanyang panginginig. "Hey, calm down, I don't want to hurt you, why are you afraid?," mas lalo siyang napahikbi sa aking sinabi kaya niyakap ko lang siya habang hinahaplos ang kanyang likod. Napansin ko naman ang pagkabasa ng aking damit dahil basa pala si Anne.

Napapikit ako at pilit na kinalma ang aking sarili. Breathe in, breathe out, Yongsann. Pull yourself together! Matapos ang halos kalahating oras na pananahimik habang nakatitig lang sa puting kisame ay tuluyang kumalma ang aking sistema. Kinuha ko ang aking cellphone at hinanap ang phone number ng kaisa-isa kong kaibigan outside the entertainment industry.

The idea of having other people around me is a big no no for me kaya hanggang sa kaya ko ay iniiwasan ko talaga sila. I continued jogging at huminto munang saglit sa park to rest. Kanina pa kasi ako at medyo nakakaramdam na rin ako ng hingal. Kahit naman kasi kaya kong tapusin ay hindi pa rin naman magandang hindi pagpahingain 'yong katawan.

Hindi na ako ganun ka-jumpy every time tumatawag siya for video calls. And kahit minsan bigla siyang susulpot sa likod ko habang nag-aasikaso ako ng kambal — nakatayo lang ako. Hindi ko pinapahalata Un kaba ko.. Deadma lng kunwari.. May progress, diba? Actually, dahil sa sobrang focus ko sa kambal at sa routine namin, Dahil sa Reminders ko. IWASAN. BOUNDARIES. GOAL. NO MAMA-YAYA.