Keeping Quiet Mga Nobela at Kwento

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

Hindi kahit sino. I was quiet the whole ride home, pero hindi iyon ’yong peaceful quiet na katulad lagi kapag nauwi kami. It was the kind of silence na alam mong may pinipigil. Rosie knew it too..kaya hindi na siya nagsalita pa. She just sat there, hands on her lap, staring out the window, probably wondering why I’m making it a big deal. Pero siya kasi eh. She’s too kind.

Umusog pa siya papalapit hanggang sa magtagpo ang aming mga braso. It was so quiet in here that I can almost hear his silent breaths. His manly perfume was lingering softly on my nose. Our hands are both resting on the bookshelf. Sa una ay magkadikit lamang ang gilid ng aming mga kamay ngunit dahan dahan niyang pinagsaklop ang aming mga daliri. Sumulyap ako sa aking relo. After this, we can't do this anymore. We have to act like there's nothing between us. A few more minutes. Ilang sandali pa, gusto kong manatili muna sa tabi niya.

Like Soren, he’s disturbingly calm—too calm. What the hell is going on? My mind reels. Why are both of them so composed? Their stillness unnerves me more than if they’d screamed. There’s no fury, no shock, not even the flicker of betrayal in Salix’s face. Just silence… collected, suffocating silence. And somehow, that quiet is louder than any confrontation I was bracing for. My mouth falls open, but no words come out. It’s too late for excuses—too late for anything, really.

Napakalapit ng pagitan, pero parang milya ang distansya. “You seem comfortable with Connor,” bigla niyang sabi, hindi tumitingin sa akin. Nagulat ako. “He’s your friend.” “Hm.” Isang tunog lang. Pero may laman. “He talks too much,” dagdag niya. “Maybe he just doesn’t like silence.” At doon siya napatingin sa akin. Matagal. Mas matagal kaysa nararapat. “Silence is necessary.” “Not always,” sagot ko bago ko napigilan ang sarili ko.

Nanatili siyang nakatayo, completely stoic and unbothered, silently letting me vent out my hysterical rage as if waiting for my wave of emotions to subside. ​Sa hindi inaasahan, biglang yumana ang tunog ng doorbell mula sa main entrance doors. Matindi at paulit-ulit na doorbell na parang gustong sirain ang pintuan. Agad naman kaming ​natigilan dalawa, parehong nangunot ang mga noo dahil hindi man lang maisip kung sinong hayop ang biglang bumasag sa usapan namin.

Tinaasan ko ng kilay ang gago saka marahan kong ibinaba ang baso. Kung may isang bagay akong natutunan sa pakikipag negosasyon iyon ay kung sino ang may hawak ng katahimikan, siyang liyamado sa laban. People hate silence. The longer you stay quiet, the agitation builds up and they'll get nervous. Hindi mo mamamalayan, naidaldal na nila ang mga bagay na dapat mong malaman bago mo pa maitanong. Gaya ng kaharap ko. Tonto.

Dama ko ang bigat ng tensyon sa paligid. It's the first time that they are as quiet as this. Sa tuwing kompleto sila palaging maingay at maligalig ang mga ito. Halos para itong mga batang kung maghaharutan pero ngayon lahat seryoso. Malalim na nag-iisip.

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”

Kaia—defensive. Leon—tense. Yuhei’s POV “Step back,” sabi ko. Umatras silang tatlo. Internal Thought – Yuhei Think. Not emotionally. Strategically. Who gains from silence? Who delays? Who controls data? Yuhei’s POV “Leon.” Napatingin siya agad. “Yes?” “Come here.” Leon’s POV Lumapit ako. Hindi ko alam kung bakit ako ang tinawag. Pero alam kong hindi ito maganda.