Keeping Silent Quotes Novels & Stories

“…hindi ko siya palalagpasin.” Gabing-gabi na, pero hindi ako makatulog. Nasa loob ako ng command office, pinagmamasdan ang mga live CCTV feeds ng compound. Normal ang galaw. Tahimik. Pero sa likod ng lahat ng ‘yon, may nagtatago. At alam kong hindi magtatagal, magpapakita rin siya. "Patch," tawag ko sa earpiece, "activate silent protocol. No alerts. No lights. Internal tracking only."

Ang tawag nila sa buong proseso ay The Silent Circuit. Ang unang bahagi ng Silent Circuit ay ang agility run. Tumakbo kami sa isang maze na may laser traps. Bawal matamaan. ‘Pag tinamaan, bawas points. Kailangan din makalabas sa loob ng limang minuto. Habang ‘yung iba ay nadapa na agad o tinamaan ng laser, ako, malinis kong naiiwasan ang mga ito. Napaka-easy naman kasi nito.

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”

Aniya sa akin. "Sige Chels ingat ka, bye." Hindi pa rin tumitigil ang phone ko sa pagring hinayaan ko lang ito at inilagay ko silent mode. Natulog ako dahil nakaramdam ako ng antok.

Nakita ko ang pag ambang magsalita ni Jiro pero I put my index finger to my lips as a signal for him to remain silent. Tumayo ako ng dahan dahan at lumapit sa mga matataas na talahib. Naramdaman ko ang pagsunod ni Jiro. Every steps we make is silent. Then suddenly, we heard grumbles as we get near the tall grasses.

At doon, sa simpleng linya na iyon, may isang bagay na tuluyang nag-shift—isang tiwalang hindi na kailangan ipaliwanag. “Why are they quiet?” Ang tanong ni Ellen ay hindi galit— ito ay iritasyon. Sa conference call kasama ang legal team niya, walang sumasagot agad. “They’re not reacting publicly,” sabi ng isang abogado. “That’s not necessarily bad.” “Wrong,” putol ni Ellen. “That’s worse.” Tahimik ang linya. “Silence means preparation,” dagdag niya.“And preparation means they found something.”

Ang sama ng tingin niya dito. “Bakit hinayaan mo silang mapag-isa sa loob ng kwarto?” Galit na sita niya rito, napakamot lang ito sa ulo, bago pa ito makapagsalita ay sinipa na niya ang pinto. Nang hindi niya iyon mabuksan ay pinaputukan niya ang door knob. Syempre ay gumamit siya ng silencer, saka muling sinipa ang pinto.

“Go ahead. Be my guest. Bye.” Kinalabit ni West ang gatilyo. The silencer turned the shot into a muffled thud. But no blood followed. Nanatiling nakaluhod si Natasha, tagaktag ang malalaking butil ng pawis at labis ang panginginig ng katawan. Nakaramdaman ito ng ginhawa ng walang maramdaman ng mainit na likido na kanyang noo. Her lips trembling too much to speak.

he groaned. “Oh please, Rafael. Walang tao. Walang nakakarinig sa atin. We do not need to act because no one is watching. Tutal...” huminga ako nang malalim. “...hindi naman talaga tayo.” The line went dead silent. Just the heavy, rhythmic sound of his breathing on the other end.

Napakagat labi ako dahil nakalimutan kong naka silent pala ang cellphone ko dahil sanay akong I silent yon. Agad akong nag-angat ng tingin kay Lance na nakatingin saakin ng masama. Akmang magsasalita na sana ako ng bigla syang umalis sa harapan ko,kaya agad ko syang sinundan. "Lance , Lance ,Lance pakinggan mo naman ako hindi ko narinig Yung tawag mo kasi naka silent ako--"Hindi na natuloy Ang sasabihin ko dahil sumigaw ng malakas si lance dahilan para mapaigtad ako.