Klara And The Sun 소설 & 이야기

at nauna pa sa akin ang gaga. “Teka, teka! Saan tayo pupunta?” ako na ngayon ang humahabol sa kanya. “Come with me. Alam ko kung nasaan ang babaeng ‘yun!” Kim said angrily. Sinundan ko siya sa isang abandonadong building at umakyat kami sa itaas. Agad naming nakita si Clara na may kausap na dalawang babae at may pinapanood sila sa phone nito habang kinikilig na nakangiti, pero nang makita nila kami, biglang napalitan ng takot ang kanina’y masaya nilang mukha.

At tama nga ako ng hinala, pagkalabas namin ng pinto ay may hagdan na naghihintay sa 'min. Pagkababa namin ay sumalubong sa 'king mata ang nag-gagandahang muwebles na nasa sala. May sumalubong sa 'ming tatlong lalaki na tantiya ko rin ay kasing edad ni Tyrus at Rocket. At isa lang ang masasabi ko, they are all God-looking creatures. Para silang inukit ng isang magaling na eskulptur. Well, God was really a great artist.

Sana lang sana. Mga ilang sandali pa ay nag si sipag datingan na rin ang aking mga classmates at ang iba ay binati pa ako na ginantihan ko na rin lang naman ng ngiti ang mga ito. Maganda ang mood ko ngayon eh. Maya lang ay dumating na rin si Tamara na ang laki din ng ngiti ng bruha. Mukhang maganda rin ang araw nito ah. Mukhang may good news din itong sasabihin sa akin.

Sumabog ang mga server sa likuran, habang si Isla — si Clara — ay tumingin sa kanila, luhaan pero matatag. “Go, Mom. I’ll finish this.” “Clara!” sigaw ni Aurora, pero hindi na siya pinakinggan ng anak. Sa huling sandali bago sumara ang mga pinto, nakita niyang hinaharap ni Clara si Lilith — ang mga mata’y kumikislap ng parehong tapang at sakit na minana sa ina. At habang bumabagsak ang Steele Tower sa apoy, tumingala si Aurora mula sa kalayuan, yakap si Mara.

Habang pinagmamasdan siya ni Ayumi, isang tanong ang pumasok sa isip ng dalaga, Class reunion ba talaga ito o isa na namang entablado para sa show ni Hunter Velasquez? Ngunit ang gabi ay hindi pa tapos. Eksaktong lumapit uli si Clara, suot ang kanyang hapit na pulang damit na tila balat na nagpapakita ng bawat kurba ng kanyang katawan. Ang kanyang boses ay sadyang ginawang malambot at mapang akit, isang desperadong huling hirit upang makuha ang pansin ng makapangyarihang lalaki.

"Grabe pre bilib na talaga ako sa inyo, ang lalim noon ahh.. jared said habang ang dalawang kamay ay nakataas sa ere habang pumalakpak.. Keira Gale Salvador Nagising ako sa lamig ng hangin na dumadampi sa balat ko, paglingon ko sa katabi ko ay mahimbing paring natutulog, hinanap ng paningin ko ang lalaking malakas mangbwiaet sakin.. maya-maya ay na tanaw niya ito na nakatayo sa gilid ng puno habang tinitignan ang magandang tanawin.. Ahhhhhh sarap.. pag unat nito sa buong katawan niya "Ohh gising kana pala? asan si Clara? pagtatanong niya

At sa mga braso ng ina, unti-unting humuhupa ang bagyong nagwawasak sa kanyang damdamin. Si Luna ay mahimbing pa ring natutulog. Tahimik, payapa. At sa gabing iyon, sa wakas — may tahanan si Klarise na maaaring sandalan. Hindi pa man buo ang lahat, pero naroon ang kapahingahan. Isang panibagong simula. Isang pahinga mula sa labis na pagod.

Kundi dahil may pasasalamat. Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa porch ulit ng bahay niya. Ang langit ay malinaw, puno ng bituin. Lumabas si Clara dala ang dalawang mug ng mainit na tsokolate. “Cold tonight,” sabi nito. “Yeah.” Inabot niya ang mug at sumandal sa railing. Habang pinagmamasdan nila ang tahimik na gabi, may pakiramdam ng completeness sa sandaling iyon.

Dahil sa kagandahan at pigura niya, nanabik si Clara na angkinin siya. Ipinanganak si Clara sa isang mahirap na nayon sa bundok. Kasabay ng katotohanan na ang kanyang pamilya ay umasa sa malilim na pamamaraan ng pangkukulam upang mabuhay sa mga henerasyon, siya ay nakatadhana na manatiling nakatago sa madilim na sulok. Hindi niya magawang tumingin sa salamin at magbihis tulad ng ibang maliliit na babae.