Klara And The Sun 소설 & 이야기

Mukhang may mga malalaman pa ako sa mga susunod pa na araw. Bumalik ako sa kwarto namin ni Alora at nakita ko na tulog na tulog pa rin ito kaya hinayaan ko na lang siya. Nanood lang ako ng telebisyon at nagising si Alora na magaan na raw ang pakiramdam niya at naligo ito saglit. Si Alora ay isang painter at kaya makalat sa apartment niya ay may tinatapos raw siya. Kanina ay nasabi niya na isang exibit auction pala ang pupuntahan namin bukas at may tatlo siyang isasali na painting kaya masaya ako para sa kanya.

"Come, Klara is already awake." Tumagilid silang lahat ng unti-unti na akong lumalapit sa kinaroroonan ng mga ito. My heart goes festive. I form a soft smile and I gulp when our eyes meet. Hindi ko pinansin ang pagtataka sa mga mata nito. My Klara is still looking pale, weak and frigid.

Ang kalmado at malamig na hangin ay saglit na nagpalimot sa kanya sa lahat ng maliliit na issue na naging sanhi ng pagtatalo nila ni Rage. Mukhang masaya rin sina Klaus at Klayton, pinagmamasdan ang magandang tanawin sa itaas. Maraming ibon ang lumilipad, at ang araw, na hindi pa rin ganap na sumisikat, ay hindi nakakasagabal sa paningin ng kambal. Sa masayang pakiramdam, niyaya na ni Klaire ang lahat pauwi matapos makakuha ng sapat na oxygen at energy sa umaga.

Nasasabik siyang kumain ng alimango, kaya agad siyang kumuha ng isa nang biglang umilaw ang solar-powered lantern na nasa ibabaw niya at may nagsabi ng, "Meow!" Lingid kasi sa kaalaman ni Caitlin, kanina nakalabas na si Keegan para umihi. Pagbalik niya marinig niyang sumigaw si Clary sa loob ng tent at humikbi. Nagtaka siya bakit ito umiiyak at pinapatahan naman ito ni Caitlin. Gusto niyang magtanong ngunit narinig niya ang tanong ni Caitlin kung nagugutom ba ito. Nagpigil si Clary ayon sa pag-uusap ng mga ito kaya tumayo lang siya sa malaking puno kung saan nasa harapan niya ay may malaking kaldero.

napatawa ako sa sinabi ni holy sakin May inabot din syang sun glasses na kulay itim sakin " Gamitin mo yan oh, grabe ka pheobe lahat wala sayo.." saad nito na ikinatawa ko lalo " Salamat hehe.." nginitian lang nya ako.. " Tara na hoy.." sigaw ni clara nasa pinto na pala to. Agad kong sinuot ang sun glasses pinag iisipan ko kung dadalhin ko Yung jacket pero tama naman si holy unfair pag ako lang

"Maayos lang kami ng baby, Hunter. Baka nagre-react lang ang katawan ko sa sobrang pagod at stress ngayong araw." Si Klara ang pinakamalapit na karakter sa isang totoong ina para kay Luna. Ang makita itong nakahiga, malamig, at walang malay sa hospital bed dahil sa isang nakakatakot na chemical, talagang imposibleng hindi ma-stress at mag-alala si Luna.

Tumayo ito at ngumiti, para bang inaasahan na niya ang pagdating nito. ‎ ‎“So, you’ve found your little rat,” malamig na sabi ni Clara. “But do you really think that’s enough to stop me?” ‎ ‎Mariing tumitig si Kaiden. “If you think you can still win, you’re wrong. I’ll burn every bridge you have. Jonas won’t save you.” ‎ ‎Ngunit ngumiti lang si Clara, mas malawak, mas malamig. “Oh, Kaiden. He’s not the only one. You’ll never know who else I have on my side.”

ani Clara na tumango-tango. "What about you Clark, you know Rafael?" Tila naman nagulat ang tinanong. Tumingin si Clark sa salamin kaya nagtama ang mga mata nila ni Rada. Ito ang unang nag-iwas ng tingin at sumulyap kay Clara. "Yes, po tita Clara. Maliban sa alam kong isa syang iskolar sa akademya ay dating taga-mantina ng mga halaman ni mama si SAMANIEGO."

Nakahinga nang maluwag si Clara. Gayunpaman, nang tingnan niya ang eksenang parang Shura Field, sa totoo lang hindi niya ito matanggap. Namutla ang buong mukha niya. Para siyang tinamaan ng kidlat. Puno ng takot ang mga mata niya habang nakatingin kay Alex. “Alex... Alex, mga ordinaryong tao iyon. Kaua... Kaya mo ba silang palayain? Huwag mo silang patayin, pakiusap?” Akala ni Clara ay pinakawalan ni Alex at ng dalawa pa ang mga demonyong gagamba na may mukha ng tao doon!

Sunod naman ay isang palo ng matigas na nagay sa kaniyang kaliwang hita. Nagsunod-sunod na ang palahaw ni Klaud. Napasuka na ito ng laway. Nanginginig ang buong katawan sa sakit. Pumalag ang upuan, sumubsob si Klaud pasulong, ngunit agad siyang sinabunutan at inangat ng isang tauhan. “Tama na… Please…” Pero walang nakinig. “Ano’ng pangalan ng boss mo?”