Lagnat の小説・ストーリー

LIA "You're going to pay for this!!! I'm going to kill you!!! " Ang kaninang kanyang nakakalulang asul na mga mata ay agad na naging pula at lumabas ang kanyang matutulis na mga pangil, hindi na ako nagsayang ng oras at mabilis na sinugatan ang kanan niyang pulsuhan, "Aaaahhhh....you're going to pay for this woman!!! "

Napansin ko kung gaano kabilis ang tibok ng puso ko, parang marathon runner sa bilis. "Let’s get to work, shall we?" I blurted out, my voice an octave higher than usual. His lips twitched into a knowing grin. "At your command, Miss Vargani," he teased with a mock salute.

seryosong tugon ko rito. Agad na nalukot ang mukha ni Berting sa sinabi ko pero hindi na ito sumagot. Nag tawanan ang mga nakarinig sa sinabi ko. Kilala ako bilang high end p****k sa lugar namin. Babaeng mababa ang lipad, kayang kayang bilhin nino man.

Napasinghap siya at natakpan ang bibig ng mga kamay sa gulat. “What?!” bulaslas niya, sabay napaatras nang makilala ang lalaki. Hindi ito si Mr. Pangilinan. Dahil malayo-malayo ang itsura nito sa larawang pinakita ni Lenny. Mataba at matanda na si Mr. Pangilinan, at ang nasa harapan niya ay bata’t may magandang pangangatawan. Gwapo ito at alam niyang ilang beses na niya itong nakasalubong at nakita kung saan-saan.

"Excuse me?" Mabilis humarap ang lalaki at tiningnan ako. His eyes bore into mine. He wore a coat with no tie and had tousled dark brown hair, which was thick and lustrous. His eyes were mesmerizing and his lips were pale and thin. He held slender nose. His jaw was strong and defined, as if molded from granite. "Oh, am I blocking your way? I'm Sorry. . . Na-flat ang gulong ko," anito. His voice is velvety like melted chocolate.

Tinititigan niya naman ito habang napapakamot sa kanyang ulo. “Hindi ko kilala,” Mahina niyang wika habang tumingin sa akin. kung titigan mo siya ay hindi na siya nakakatakot katulad dati dahil hindi na gaanong mahaba ang kanyang buhok pati na rin ang kanyang mga koko. Ang balat lang niya ang nakakatakot dahil para itong walang dugo dahil sa sobrang puti. Minsan gusto ko rin sana siyang dalhin sa labas pero ayaw niyang sumama. Kahit sa naghahatid sa kanya nang pagkain ay natatakot na siya.

He's wearing boxer shorts and a white sando on top. Pero ang kumuha sa atensyon ko ay ang drgon tattoo niya sa balikat pababa sa likod ng balikat niya. It was a mixture of black and silver, suddenly I had the urge to touch his tattoo kaya naman dahan-dahan akong lumapit.

simula nito. Napalunok ang dalaga nang maalalang sinulatan nga pala niya ang likurang bahagi ng frame na iyon. Noon wala sa loob na itinalikod ng dalaga ang frame saka tahimik na binasa ang nakasulat sa likuran niyon. Pero dahil nanatili nga siyang walang imik ay muling nagsalita ang binata. "L.A.M stands for Lana Amara Montes, right?" amusement ang nasa tono ng binata.

Lance na magsitayo na sila kaya naman tumayo na siya, habang sinusuklay parin ng daliri ang buhok. Nakayuko siya ng mapansin ang pares ng makintab na sapatos na papalapit kaya naman nag angat siya ng tingin. At nagtama ang paningin nila. He has narrow eyes,with a aqua blue color iris, makapal ang mga kilay nito he has a pointed nose and proud jawlines na lalong nakapag palakas ng karisma nito, he has a broad physique at matangkad.

Ang pa-pangit nila hindi nila deserve mapansin ko. Tumawa itong gwapong lalaking may bangs at pang korean ang kanyang pormahan. Naka long coat siya at knitted jacket. Ang pogi niya. Korean na korean ang peg. “I’m Lanvin,” pagpapakilala niya at inilahad ang kanyang kamay. Dahil may pagka maharot ako ay tinaggap ko iyon at ngumiti ng matamis sa kanya.