Land Of The Rising Sun Mga Nobela at Kwento

"The Rising Sun is my company." "You're claiming someone's property. How pity. The Rising Sun was the place where did all starts. The beginning of your own d3struction. The place where you loss your sanity. But maybe the place where you could find peace and family. You let your own desires overpowered you. You loss an opportunity because of your dark ambition.The Rising Sun is not only a place but an empire- an underground empire who once built by the name Rosenthal Clarkson."

Nilo na Southern Lake Side Villa. Panay ang lingon ni Althea sa paligid dahil naaaliw siya sa nakikita. Mukhang inspired ang Southern Lake Side Villa sa tatlong kilalang East Asian countries: Japan, Korea, at China. She only traveled to these countries due to work noong nasa Buenaventura pa siya at hindi nagkaroon ng pagkakataon para mamasyal. Kaya nga noong ipinangako sa kanya ni Hendrix na magbabakasyon sila sa Japan and would watch the cherry blossom together, she always looks forward to it, pero never nangyari. And now, thanks to this business trip, para siyang biglang nateleport sa bansang gusto niyang puntahan.

Isang walang katapusang madugong aura ang bumalot sa maliit na bansa ng Japan na parang lason na ambon. Tumawa nang malakas si Shura Spiderwoman. “Tao, sa tingin mo ba iisa lang ang Aoda Sasaki? Sasabihin ko sa’yo ang totoo. Ang mga banal na panginoon mula sa sampung pinakamalaking shrines sa Japan ay pawang mga miyembro ng Shura tribe. Sa lalong madaling panahon, ang Shura tribe ay makakabalik na sa mundong ito. Pagdating ng panahon, ang mga tao ang magiging baboy na kakainin namin. Hahahaha!”

“Nakakahiya?” Bahid ng mapaglaro ang lumitaw sa mata ni Vince. “Bakit ako mahihiya?” “Ang Country H at Island Nations ay magkatabing bansa!” “Tayong lahat ay malakas na mga bansa mula sa far east! Hindi ba normal na hiramin ang kanilang lakas para umangat sa rangko?” “Huwag mo kalimutan! Meron tayo magandang relasyon sa kanila!”

Tinapik ni Nanako ang noo niya at sinabi, “Muntikan ko nang makalimutan… magbibihis na ako ngayon!” Bilang isang bansa, sa ilang paraan, ang Japan ay isang kabalintunaan kung saan salungat ang apoy at tubig. Ang Japan ang pinaka westernized na bansa sa buong Asia. Ang mga empleyado sa opisina sa bansang ito ay may suot na mga suit at tie buong taon at kahit sa pinakamainit na panahon. Pero, sila rin ang isa sa mga bansa na iniingatan nang sobra ang tradisyonal na kultura nila.

Mga ilang segundo siguro, bago ko maramdaman ang mga magagaan niyang halik sa balikat ko. "What country do you want to go to?" aniya. "Hmm, land of the rising sun." "Japan." tumango tango ako. "Why?" "Like others, I just want to experience going to the place. Where the cherry blossom is, I want to experience the hostility...and I think the place is so homey." ngiti ko. "What time do you want to go there?" nagkatinginan kaming dalawa. Sa pagkakataong ito ako naman ang pumatak ng magaan ng halik sa labi niya.

Ito ay isang lugar kung saan matira matibay. Ang mga umaasenyo dito ay may kanya-kanyang espesyalidad at kakayanan. Isang hindi nakikitang bagyo ang umiihip sa East Emperor, at lahat ay nababahala at na alerto. Halos walang nagbanggit kina Luna at Jenny, na parang ang dalawa ay hindi kailanman narito. Ito ay parang ang East Emperor ay hindi kailanman nagkaroon ng mga empleyado na may mga pangalang iyon, at ang lahat ay parang hindi nakita ang mga ito dati.

Ang araw sa umaga ay nasala sa manipis na mga kurtina ng malaking unit na pagmamay-ari ni Roman sa Tokyo, na nagdulot ng mainit na liwanag sa kusina. Ang nakakaakit na aroma ng mainit na bacon at bagong basag na mga itlog ay napuno sa hangin, na humahalo sa matamis na amoy ng pancake na niluluto sa stovetop. Mahinang humuhuni si Iza sa kaniyang sarili, isang masayang himig na bagay sa kanyang kalooban ngayong umaga. Ngayon ay isang bagong araw, at determinado siyang sulitin ito lalo pa at na sa Japan pa rin sila.

Natampal ko nalang ang noo ko bago bagsak na nahiga sa kama. Hindi ko itatanggi na wala akong alam pag-dating sa mga lugar! Japan, Korea at China lang ang pamilyar kong bansa na alam ko kung ano ang mayroon. Bumangon ako't naupo sa kama. Sa Japan ay may— "Aribato—" kumunot ang noo ko. Mali yata. Tumikhim naman ako. "Alibato—hindi, arogato? Hindi 'rin parang mali."