Land Of The Midnight Sun の小説・ストーリー

"Maaaring kami ay isang maliit na nayon, ngunit mayroon kaming isang malakas na komunidad at kami ay nagbabantay sa isa't isa. Dagdag pa, ang mga tanawin ay medyo kamangha-manghang." Tumingin si Azure sa mga puno at sa maaliwalas na asul na langit sa itaas nila, at kailangan niyang sumang-ayon. Ang Land of Moon ay parang isang espesyal na lugar, at siya ay nagpapasalamat magpakailanman para sa Zeke Forenbach na dalhin siya.

Habang tinitingnan niya ang cellphone niya, na naka-adjust na sa local time, hindi niya napigilang sabihin, "Nakakainteres. Halos madilim na kahit 3 pm pa lang…" Ngumiti si Vera. "Sa totoo lang, nasa timog na dulo ang Oslo kaya may limang oras pa rin ng liwanag sa winter. Pero sa pinakahilagang bahagi, hindi mo na makikita ang araw sa loob ng ilang buwan." Napabuntong-hininga si Charlie. "Sa tingin ko, made-depress ako kung magtatagal ako roon."

dugtong nitong halos mag-apoy ang mga mata dahil sa tinitimping galit. Kinaumagahan ay maaga pa silang umalis sa bahay ni Eizech at bum'yahe patungo sa Hunter's Village. Bago tumuloy sa lugar ay dumaan muna sila sa Moonstream upang hingiin ang basbas at gabay ng d'yosa ng buwan. Tinawag na Moonstream ang lugar dahil ang batis ay tila sumusunod sa buwan. Mula sa pagsibol ng buwan hanggang sa paglubog nito ay hindi nawawala ang sinag nito doon. Tila umaayon sa buwan ang daloy nito. May panahon na kung saan ang buwan ay tila bumababa at humahalik sa batis. Kaya sinasabing ang Moonstream ay tawiran ng d'yosa pababa sa lupa. Ang Moonstream ay pinakasagradong lugar sa Kanluran at nasa loob ito ng

Sana lang, hindi 'yon magbigay ng sama nang loob sa kanya. Bago ako uuwi sa mansion, naisipan ko munang maglakad-lakad upang pagmasdan na rin ang mga tanawin. Ilang araw din akong naka-focus sa bahay, sa mansion. Kaya, bibigyan ko na muna nang Oras ang sarili ko ngayon. Baka, gumaan pa ang loob ko. Nakarating ako sa dagat. Tumayo ako nang maayos habang pinagmamasdan ang magandang SUNSET. Nagkaroon nga nang wakas, subalit may panibago naman na dumating. Nilanghap ko ang simoy ng hangin. Ang sarap ng dagat, ang presko.

Napakalamig ng simoy ng panggabing hangin at napakaganda ng buwan. How she wish that her lolo could see this too. Pangarap niyang makasama muli ang lolo habang nakatingin sa buwan. It's their habit before her lolo fell ill. Napangiwi siya nang mapatingin sa lugar kung saan ginanap ang engagement party. Bumalik sa kaniyang alaala ang paghabol sa kaniya ng mga doberman at mga guwardiya ng gabing iyon. Hindi niya kita ang main gate dahil malayo-layo ito. Ang fountain sa harap ng mansyon ay gumagawa rin ng ingay.

Pumasok si Sunshine sa kumot para sumilong sa lamig na tumatagos sa balat. Ang panahon sa gabi sa Maldives ay napakalamig. Ang pagkulot sa ilalim ng makapal na kumot ay lalong nagpainit sa katawan ni Sunshine hanggang sa muli itong nakatulog. Hindi nagtagal, nagising si Sunshine na may gulat na mukha. Sana hindi siya oversleep. Tiningnan ni Sunshine ang kanyang espesyal na relo at nalaman na 11 pm pa lang ng Maldives time.

‘Di kagaya rito, nakakapresko ng utak kahit saan ka tumingin, berde pa rin ang makikita. Like today, sobrang berde ng paligid, dahil nga March ngayon, ayon sa nalaman ko kay Kai na during the months of March, April, and May, the days get longer and the weather gets warmer all over the country. The melting snow creates natural waterfalls everywhere, and together with the blooming flowers – and people – they make spring in Norway quite remarkable.

May omelet, hot dog at fried rice at orange juice din na ginawa si Dark. May kalamigan ang simoy ng hangin na dumadampi sakanilang balat. Ibang iba ang klima sa Norway kumpara sa Pilipinas. Kahit sinasabing panahon ng tag init ngayon sa bansang Norway ay hindi naman nila ramdam ang sobrang init ng panahon bagkus ang nararansan nila ay Midnight sun o ang ibig sabihin, ay kahit gabi na ay maliwanag pa rin ang paligid. Sa makatuwid, may mga panahon na walang gabi sa kanilang bansa.

Halos lumuwa ang mata ko sa sobrang ganda ng islang ito. Yeah, it is an island wherein there's a lot of expensive houses. Para siyang exclusive subdivision ang pinag-kaiba nga lang ay nasa Isla ito. Hindi ko maiwasang mamangha sa sobrang ganda ng lugar. The salty wind breeze hit a different calmness in my system, along with the clear blue ocean with it's white sand really gives me a calmness. Sobrang napakaganda niyon sa 'king paningin. Sobrang tahimik ng lugar na ito at tanging huni ng ibon at ang paghampas ng mga alon papunta sa baybahin.

This is very ridiculous! Nanatili pa si Blythe roon ng ilang sandali, mataman niyang pinanonood ang noo'y sumisibol nang buwan sa kaniyang harapan at gaya ng madalas ay umu-usbong pa rin ang pagkamangha sa kaniyang puso para rito. The way she glows in the light given by the sun is something that reminds her of love. Sol is already out to shine in different places yet, he manages to give Luna the support and help she's needing. He's never been selfish despite his need for more light, he never gets tired despite the countless years that passed by.