Last Judgment Michelangelo Novels & Stories

Pagpasok namin sa loob ng basilica, agad kaming nabighani sa napakagandang kisame at mga fresco ni Michelangelo. “Grabe! This is beyond magnificent,” bulong ko habang tinititigan ang detalyadong obra ng artistang si Michelangelo. Paano niya nagawa ang ganitong kagandang obra? Tumataaas ang balahibo ko habang tinitignan ko ang bawat gawa niya. “It feels divine to be here,”sagot ni Mishon na sweet na hinahawakan ang kamay ko.

Gusto niyang tumayo pero hindi niya magawa. Tiningnan niya si Michel na nakatingin lamang sa kanila. Walang awa ito. Nakangisi pa habang kinatitigan siya. Lumapad pa ang mga labi nito. Kita niya kung paano muli nitong kinasa ang baril at itinutok ito sa kanya. “Mamatay na kayo!” Huling narinig niya. Para na siyang nabingi at wala na siyang maihingang hangin. Umitim na rin ang kanyang paningin. Napagtanto niyang iyon na ang huling silay niya sa mundo.

"Ang bawat tao ay may apat na buhay. Ang unang buhay nila ay umiikot lamang sa pagkilala nila sa mundo; ang ikalawa, matututunan nilang oras ang mahalaga sa mundo; ikatlo, malalaman na nila ang tunay na kahulugan ng buhay; at sa ikaapat o huli, matatamasa na nila ang totoong kahulugan ng katapusan, at ito ay ang kamatayan." Isinara ko ang librong binabasa ng kaibigan kong si Joanna. Narito kami ngayon sa library upang mag-aral sana ngunit parating tulog lang naman ang inaatupag ko dito. "Celestine Ysabelle Cortez. Bakit mo naman isinara ang binabasa ko?" Inis na sambit nito. "Napakahilig mo talagang magbasa ng mga librong walang saysay. Sinabi ko naman sayong walang katotohanan ang mga iyan.

"Pietà di me, Maestro. May anak akong naghihintay sa 'kin. Maawa ka... Pietà di me—ugh!" Iyon ang mga huling nasabi ni Camilo bago ikinasa ni Rome ang hawak na baril at iputok sa bumbunan nito ang huling bala. One moment, there was a man crying on his feet, and the next, that same man was history. [Maestro?]

umiiyak nitong sabi habang nakayuko at hilam ang magkabilang mata ng luha. Parang tumigil ang lahat kay Judas ng mga oras na iyon, pagkarinig sa salaysay ni Monalisa. Kung wala lang sila sa hearing at isa siya sa makakakita dito ngayon. Iisipin niyang napakagaling ng pag-arte nito, dahil nakakadala. Judas could barely believe it. Itama ang ginawa nitong pag-aakusa sa kanya sa kasalanan na alam din naman nitong kahit kailan ay hindi niya gagawin!

Tumingin si Lucifer sa kanya at bahagyang ngumiti, "Mas matanda ako kahit sa ama mo. Pero tinatawag mo ko sa pangalan ko." Nilabas ni Marcello ang dila niya at nakangiting nagsabi, "Wag mong sabihing gusto mong tawagin kitang 'Grand Patriarch'?" Bahagyang kumaway si Lucifer. Hindi na niya gustong pahabain ang usapan. Naglakad siya papunta sa painting at tumitig siya sa malaking painting na nakalutang sa ere. Pagkatapos ng ilang sandali, nagsalubong ang mga kilay niya at bumulong siya, "Hindi kaya may koneksyon ang Elemental Inversion sa painting na'to?"

Mas hinila pa iyon ni Nile at dinala ang lubid sa katawan ng puno at doon iyon tinali ng mahigpit. "Judas hanged himself until he died, like you are right now. Have a pleasant night Mr. Portiano." pahayag ni Nile na binalikan na ang motorbike niya at iniwan si Karfael na pinipilit na makawala pero hindi nito magawa.

Isang huling mensahe mula kay Elena ang lumitaw sa screen, isang pre-recorded video: "Michael, ang disenyo ay nangangailangan ng sakripisyo para manatiling matibay ang pundasyon. Kami na ang huling bahagi ng lumang mundo. Ikaw at si Maya ang arkitekto ng bago. Huwag kang lilingon. Itayo mo ang mundong ipinangako mo sa amin." Kasabay ng mensaheng iyon, isang malakas na pagsabog ang narinig mula sa ilalim ng tunnel—isang pagsabog na mas malakas kaysa sa nauna. Ang buong Palais de Justice ay dahan-dahang lumubog sa lupa.

Ito ang aking kagustuhan kaya naman ito ay matutupad. “TULONG TULUNGAN NIYO AKO!!!!” sigaw ni Gilda at nagkakawag. “TULUNGAN NIYO KAMI!!! TULUNGAN NIYO KAMI!!!” Pilit na inalis ni Gilda ang pagkakatali sa kanyang mga kamay ngunit hindi niya ito magawa. “Dominus tenebrarum. Suscipe domine oblationes meas. Exaudi petitionem meam. Haec utinam sic veniat.”

Hindi maintindihan ni Lucifer ang pagkirot ng kanyang dibdib habang nakikitang umiiyak. “Right there, I watched him took his last breath,” nanginginig nitong sambit habang niyayakap niya. “Right there, I died. Ang dami kong pagsisisi, Lucifer. Hindi ko man lang nasabi sa kanya kung gaano ko siya kamahal. Hindi ko nasabi sa kanya kung gaano ako kasaya na nakilala ko siya. Everything was too late for me. I was to jumped off from the bridge but someone stopped me. A stranger. I don't know who he is but I hate him. Kung sana hinayaan niya ako, e ‘di sana kasama ko na ngayon si Gio at hindi ako nagluluksa sa pagkawala niya.”