Leaving の小説・ストーリー

At hindi ko na pinakinggan ang iba. Tahimik lang akong kumakain at ganon din si Daine na alam kung nakamasid sa magiging reaksyon ko at nag-aalala din sa akin. "Goodbye, everyone. Ingat kayong lahat!" sabi Leah nang nasa labas na kami ng restaurant at ang iba ay sumakay na sa kanya-kanya nilang kotse at ang iba naman ay nakikisakay lang.

Humawak ito sa kanyang braso. “Hindi mo na naman ako pinapansin,” saad ni Zaylee. “Nakakatampo ka na.” After the packed his essentials, he looked at her and said, “Yes, Zaylee. I’m leaving.” Bumakas ang lungkot sa mga mata nito. “Hindi ka ba makakapunta rito sa graduation day ko? I want you to be there for me, Luke.” “I have something important business to deal with, Zaylee. Just send me your pictures.”

“WHAT ABOUT HER?” tanong ni Taj kay Wanji sa seryosong tinig. Nagtataka siya kung bakit siya pinuntahan ng lalaki sa kanyang opisina. “I’m leaving.” deretso ang mga matang turan ni Wanji sa kaharap. Inaabangan niya kung ano ang magiging reaction nito sa kanyang sinabi. Muling kumunot ang noo ni Taj. Leaving like what? What does he have to do about it?

Hanggang sa araw na iyon. Nasa airport siya, hawak ang bagahe, walang bakas ng emosyon ang mukha. “I’m leaving, Leo,” mahina pero mariin ang mga salitang iyon. Parang biglang gumuho ang mundo sa ilalim ng mga paa niya. “Leaving? Gaano katagal?” Katahimikan. Ang pinakamasakit na sagot. Sa wakas, tumingin ito sa kaniya, malamig ang mga mata, may bakas ng awa pero wala na ang dati nitong lambing. “Binigay mo lahat ng kailangan ko… maliban sa isa.”

Hindi dahil sa sinabi ni Daddy kundi dahil ito ang alam kong kailangan kong gawin para makapag move on at makapag bagong buhay. I need to leave to heal and breathe. I need to leave to move on and start a new. Ito ang tanging paraan para magawa ko iyon. Kaya't sa ayaw man o sa gusto ni Mommy ay aalis ako. Aalis ako dahil ito ang mas makakabuti para sa aming lahat. Nandito na kami ngayon sa may Airport. Naghihintay na lang ng announcement para sa departure ko.

he said softly. Nagtataka siyang lumapit. "Anong ginagawa mo? Bakit parang... aalis ka?" Aiden sighed and leaned against the table. "I'm leaving, Zarraeah. For good." Napakurap siya. "What? Bakit?" Tumingin lang ito sa kanya, his expression filled with something unreadable. "Because I need to move on." Zarraeah swallowed hard, confused. "Move on? Sa ano?"

Siya ang kusang nagpakawala sa tanging bagay na tunay at totoo sa buhay niya dahil sa pansariling interes. Bahagya gumalaw ang lalamunan ni Levi, tila may bara na hindi niya malunok. Hindi niya napigilang masabi ang mga salitang matagal nang naglalaro sa kanyang isip, “Ayumi... maybe I can leave everything behind. Can we... can we start over?”

“Okay ka pa jan? Kakamustahin pa naman sana kita kase kaka-file ko lang ng leave next month. Busy kase ngayong buwan.” “Medyo okay na.” “O sige, kumalma ka. Libangin mo ang sarili mo. Tawagan mo lang ako.” “Sige…salamat.” “O sige na. Basta next month punta ako jan.” “Salamat Lee.” “Okay bye. Mwuah!” sabi pa nito. Napangiti si Phoebe sa kaibigan.

Minsan, sapat na ang amining hindi mo pa alam. At iyon ang pinaka-mapanganib na katotohanan sa lahat. Hindi sila agad naghiwalay. Hindi rin sila lumapit. Parang parehong may takot na kapag gumalaw ang isa, may tuluyang mababasag. “May flight ako mamaya,” sabi ni Miguel sa wakas. “Board wants me out of the country for a week. Cooling period.” “Good,” sagot ni Lea, kahit hindi iyon ang ibig niyang sabihin. “Distance helps.”

"B--But didn't you also say, that you don't depend? It's up to you whether you destroy or want to leave ---" "That's the point, I want to leave you. I'm so sick of you. I can't live with you anymore, can you hear? I want to stay away so I'm leaving and I'm leaving you!" I became increasingly weak especially when he passed me. I sobbed and slowly turned to him, I thought he would at least turn around. But no, he left completely. The man I love has left me.