Leaving Novels & Stories

Nang makita niya ang sasakyan nNita pinatunog niya muna ito bago siya maglakad papasok dito at paandarin na ito. I decided to stay at my condo muna, since wala naman ng tao sa mansyon nila. I told our maid that they should take their leave. Mag-bakasyon muna sila, I also told them that I would still be paying them even though na naka leave sila. Napasinghap siya nang makarinig ng pagsadsad ng kotse sa likod niya, nakarinig siya ng maingay na bagay na nagmula sa perehong sasakyan.

tanong nya dito na di man lang nag abalang bumalik bati dito. "yeah, a long vacation I think." sagot ni Thunder na umilap ang mga mata. lalo namang nag taka at napa kunot noo si Lacey. "what do you mean?" "I'm leaving love, for you to think, I'm giving you space because you need it." seryosong turan ni Thunder. tila nagka bikig ang lalamunan ni Lacey di nya maintindihan tila sya kinakabahan.

Isang napaka-kumplikadong pakiramdam. "Hindi ka ba talaga puwedeng mag-leave ngayong hapon?" "Hindi puwede. Bukas na lang ako magla-leave. Sabado't Linggo ay weekend, kaya tatlong araw din ang pahinga ko." Nagtaka si Alex, "Eh kung hindi ka magla-leave ngayon, bakit ka magla-leave bukas?"

Napatingin si Levi, halatang hindi in-expect na papayag agad siya. “Pumapayag ka?” Tahimik siyang tumango, ramdam ang unti-unting pag-gaan ng loob. “Oo. Kasi… nakita ko kahapon na hindi mo kami pababayaan. And if leaving will keep Kiel safe… then okay ako.” “Thank you…” mahina pero ramdam ang bigat ng emosyon sa boses ni Levi. “You don’t know how relieved I am.” “At… kasama sila Lola, ‘di ba?” dagdag niya.

At hindi ko na pinakinggan ang iba. Tahimik lang akong kumakain at ganon din si Daine na alam kung nakamasid sa magiging reaksyon ko at nag-aalala din sa akin. "Goodbye, everyone. Ingat kayong lahat!" sabi Leah nang nasa labas na kami ng restaurant at ang iba ay sumakay na sa kanya-kanya nilang kotse at ang iba naman ay nakikisakay lang.

Humawak ito sa kanyang braso. “Hindi mo na naman ako pinapansin,” saad ni Zaylee. “Nakakatampo ka na.” After the packed his essentials, he looked at her and said, “Yes, Zaylee. I’m leaving.” Bumakas ang lungkot sa mga mata nito. “Hindi ka ba makakapunta rito sa graduation day ko? I want you to be there for me, Luke.” “I have something important business to deal with, Zaylee. Just send me your pictures.”

“WHAT ABOUT HER?” tanong ni Taj kay Wanji sa seryosong tinig. Nagtataka siya kung bakit siya pinuntahan ng lalaki sa kanyang opisina. “I’m leaving.” deretso ang mga matang turan ni Wanji sa kaharap. Inaabangan niya kung ano ang magiging reaction nito sa kanyang sinabi. Muling kumunot ang noo ni Taj. Leaving like what? What does he have to do about it?

Hanggang sa araw na iyon. Nasa airport siya, hawak ang bagahe, walang bakas ng emosyon ang mukha. “I’m leaving, Leo,” mahina pero mariin ang mga salitang iyon. Parang biglang gumuho ang mundo sa ilalim ng mga paa niya. “Leaving? Gaano katagal?” Katahimikan. Ang pinakamasakit na sagot. Sa wakas, tumingin ito sa kaniya, malamig ang mga mata, may bakas ng awa pero wala na ang dati nitong lambing. “Binigay mo lahat ng kailangan ko… maliban sa isa.”

Hindi dahil sa sinabi ni Daddy kundi dahil ito ang alam kong kailangan kong gawin para makapag move on at makapag bagong buhay. I need to leave to heal and breathe. I need to leave to move on and start a new. Ito ang tanging paraan para magawa ko iyon. Kaya't sa ayaw man o sa gusto ni Mommy ay aalis ako. Aalis ako dahil ito ang mas makakabuti para sa aming lahat. Nandito na kami ngayon sa may Airport. Naghihintay na lang ng announcement para sa departure ko.

Siya ang kusang nagpakawala sa tanging bagay na tunay at totoo sa buhay niya dahil sa pansariling interes. Bahagya gumalaw ang lalamunan ni Levi, tila may bara na hindi niya malunok. Hindi niya napigilang masabi ang mga salitang matagal nang naglalaro sa kanyang isip, “Ayumi... maybe I can leave everything behind. Can we... can we start over?”