Leftovers นิยาย & เรื่องราว

sigaw nilang dalawa at tuwang-tuwa na nagpaikot-ikot sa kwarto. Pagkatapos mailapag lahat ng pagakaing pinadeliver, hinila ni Eugene yung lamesa para magkahkaharap parin kaming makakain kahit nasa kama lang ako. "Ang dami mo namang inorder," sabi ko habang tinitingnan ang mga pagkaing nasa lamesa na inaayos niya. "That's fine, we need to fill ourselves mahaba ang biyahe... we can eat the leftovers later. Alam mo naman' tong mga alaga nayin gutumin." natatawang biro niya.

Napasarap ang tulog ko at kung hindi pa siguro ako nakaramdam ng gutom baka hangang ngayun mahimbing pa akong natutulog. Ininit lang naman ni Elijah ang mga lutong pagkain na nasa loob ng ref. Mukhang hindi naman ito mga left over dahil may sealed pa ang iba at mukhang galing sa restaurant. "Bakit dalawang pinggan? Kakain ka din?" hindi ko maiwasang maisatinig nang mapansin ko ang dalawang pingan na inilagay niya dito sa ibabaw ng dining table. Napansin ko ang paguhit ng ngiti sa labi niya bago siya sumagot.

Lumapit ako sa kanya't niyakap siya sa likuran sabay halik sa pisngi. "Okay. Iinitin ko na lang ang natirang pagkain kagabi o pwede din gawin lechon paksiw. Kumakain ka ba ng left over food?" "Re-heat all the left over foods, I'm fine with that." Mabuti naman at hindi maarte ang isang Alcantara na ito. Sinimulan ko ang pagpapainit ng pagkain. Nagising na din ang dalawa kong kapatid at sabay-sabay na kaming nag-almusal.

Nakaramdam na rin siya na medyo kumakalam ang kanyang sikmura dahil sa gutom at tiyak ganun din si Allison. Meron leftover rice, good for two person. Ang sunod na binuksan niya ay ang freezer,kumuha siya ng apat na pirasong jumbo chicken hotdogs,dalawang pirasong patties. Ang mga ito lang ang madaling iluto at mabilisan lang para sa kanila ni Allison na nagugutom na. Dagdagan niya na lang ng fried eggs. Habang pinapainit niya ang frying pan ay pinainit niya na rin ang kanin sa microwave. Pagkatapos ay bumalik na siya sa harap ng kalan at inumpisahan makipag-away sa kawali.

May adobong manok, mayroon ring Lechon manok, may fried chicken, tilapya at may pinakbet rin. "Isn't the food to much? Dalawa lang tayo pero ang rami-raming pagkain." Pagtatanong ko habang nilalagyan n'ya ng kanin ang aking plato. Luminga-linga rin ako para maghanap ng katulong para pasabayin sa amin sa pagkain. "Don't worry about it. Lahat naman ng sobra ay nilalagay sa ref para may maiuwi ang mga katulong sa pamilya nila dahil ang iba ay hindi naman stay in dito." Sagot ni Trevan sa tanong ko.

Ano kaya ang pwedeng ulamin ngayon? "Tama, nay natitira pa pala akong ulam kagabi." And I immediately opened my refrigerator and saw my leftover from yesterday's dinner. Karekare 'to. Nasanay kasi akong may kasama kaya napaparami ang luto ko kaya ayan tuloy, nahihirapan akong ubusin.

“May tira naman tayong pagkain dito. Ipapabalot ko na lang.” Tiningnan ni Hivo ang mga tira-tirang pagkain sa mesa. Kahit sinong magkita noon ay tiyak na hindi na iyon kakainin at pamihadong mawawalan ng ganang kumain. Bakas sa kaniyang mukha ang pandidiri. “Mommy, I don’t think that it’s a good idea. Look at those leftovers. May card naman po kayo mommy. Bilhan na lang po natin sila ng pagkain nila,” nakangiting sambit niya.

“Paano ka tumitira mag-isa dito? Hinihintay mo bang mabulok itong mga pagkain sa fridge bago mo kainin? Nag-iinit ka lang ng mga tirang pagkain araw-araw, at ayaw mo pa rin na itapon ito kahit ilang araw ng nandito? “Hindi naman sa wala kang pera. Magkano ba ang mga ingredients para makapagluto ka? Alam mo ba na panis na ang mga leftovers na ‘to? Hindi na ito fresh at hindi na rin pwede kainin pero ayaw mo pa rin na itapon. Anong plano mong gawin sa kanila?” Walang sinabi si Brandon, naging malungkot ang ekspresyon.

Magpiprito na lang ako ng ulam—wait, may natira pa palang ulam kagabi na niluto ni Vander. Kaya pagkatapos kong maligo at makapagbihis, ay mabilis na akong pumanhik sa kusina at kinuha ko sa plastic mula sa ref ang mga leftovers namin kagabi. Iinitin ko ito dahil masarap ang niluto ni Vander. Sayang naman kung hahayaan ko lang masira ito.

sabay taas-baba ng kilay. Napailing na lang ako. Paulit-ulit niyang sinasabi 'yan, kaya kahit kailan, hindi ko nakakalimutan ang pag-"Sharon" sa kanya-o ang pag-uwi ng leftovers galing sa mga restaurant na pinupuntahan ko. At hindi din pwedeng sa Tupperware ilalagay, ha! Dapat sa plastic, kasi mas masarap daw ang lasa.